Ενα βιβλιο και αλλα δυο


.
Γεια σας, καλοι μου αναγνωστες 🙂my imaginary Ikaria book cover
Τον φετινο Αυγουστο που δεν εχει πανηγυρια και ξενυχτια, εκτος απο μπανια σε μακρινες παραλιες και πεζοποριες στα βουνα, σας προτεινω να διαβασετε ενα βιβλιο και αλλα δυο.
Το πρωτο ειναι για ενα φαρο και θα σας το παρουσιασει η Νανα. Το δευτερο ειναι για τους βραχους του βουνου και θα σας το παρουσιασει ο Αγγελος. Το τριτο, τελος, ειναι για μια παραλια. Αυτο θα σας το παρουσιασω εγω.
Πιστευουμε κι οι τρεις οτι αυτα τα βιβλια, για διαφορετικους λογους το καθενα, ειναι πολυ αξιολογα, και θεωρουμε και οι τρεις οτι ειναι τιμη για το νησι μας που σταθηκε η βαση, η εμπνευση κι η αφορμη για να γραφτουν.

.

Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως

Γιάννη Μακριδάκη, Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως, παρουσίαση του βιβλίου από την Κρυσταλία Πατούλη στο TVXS

«…ότι ήταν ο Λάμπης μπρος και έκανε την ατμομηχανή, και ότι κοπάναγε με τις παλάμες του ανοιχτές τα τζαμωτά του φάρου να τα σπάσει, ότι κρεμιόταν από τα μπερντεδάκια κάθε νύχτα και τα έσκιζε έτσι καθώς χτυπιόταν, στη μέση ο Τσοχοσπύρος έκανε το βαγόνι και τον έπιανε από τον λαιμό τον μπροστινό για να τον πνίξει, τον έσπρωχνε με λύσσα, τον βλαστημούσε κιόλας συνεχώς, τον κοπανούσε όπου έβρισκε, και από πίσω ο εαυτός του ο γίγαντας, ο Κρεμανταλάς έδινε τον ρυθμό, έτσι έλεγε ο Βασίλης, και ότι πασαλείβονταν με γράσα και οι τρεις τους από το συρματόσχοινο του εκκρεμούς που κούρδιζε το οπτικό αλλά και με πετρέλαια από της αντλίας την τρόμπα, και λέρωναν ολόκληρο τον φάρο κάθε νύχτα και φώναζαν όλοι μαζί από την άκρη εκεί του κάβου και από την κορυφή του φαρικού φαλλού που αναβόσβηνε ξαναμμένος και σφύριζε το τρένο του και χαιρετούσε με αναλαμπές, κραυγές και ιαχές και δάκρυα και στεναγμούς και βόγκους τα βαπόρια τα περαστικά και τα ανυποψίαστα, που οι ναυτικοί τους όμως έβλεπαν στο φως του μονάχα την ελπίδα μιας στεριάς μέσα στη μαύρη νύχτα και στη θάλασσα, τίποτα παραπάνω…»

Τον Γιάννη Μακριδάκη τον έχω τσιτάρει μερικές φορές στο μπλογκ μου ως φιλόσοφο και υποστηρικτή της φυσικής διαβίωσης, αλλά και ως συγγραφέα επίσης έχω διαβάσει μερικά βιβλία του που μου άρεσαν αρκετά, με πιο πολύ το «Όλα Για Καλό» γιατί μου έκαναν κλικ διάφορα θέματα και πρόσωπα σ’ αυτό το βιβλίο. Όταν μου έδωσαν το «Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως», για να με ψήσουν να το διαβάσω μου είπαν ότι διαδραματίζεται στην Ικαρία, αλλά τότε εγώ ξενέρωσα γιατί σκέφτηκα «Πάει, ξέπεσε αυτός. Είδε που το νησί είναι της μόδας και είπε να μπει κι αυτός στον χορό». Όμως, όταν άρχισα να το διαβάζω, είδα ότι αφενός ο Γ.Μ. δεν γράφει πουθενά το όνομα του νησιού, αφετέρου αποφεύγει να κάνει έστω την παραμικρή αναφορά σε κάποιο από τα πασίγνωστα κλισέ που ίσως έκαναν τον αναγνώστη να υποψιαστεί. Μόνο κάποιος που ξέρει καλά την Ικαρία μπορεί να την αναγνωρίσει. Ναι, αυτή είναι, όμως ευτυχώς αυτό δεν έχει σημασία. Το νησί της νουβέλας είναι φανταστικό. Απλά ο Γ.Μ. με την ακρίβεια που τον χαρακτηρίζει, στηρίζεται σε ένα πραγματικό νησί για να στοιχειοθετήσει τη νουβέλα του. Είναι κάτι που κάνουν διαχρονικά οι συγγραφείς, και το πιο καλό παράδειγμα που μου ‘ρχεται στο μυαλό τώρα είναι το νησί του Πρόσπερο στην Τρικυμία του Σαίξπηρ. Το πρότυπό του ήταν, λένε, ένα νησί των Βερμούδων όπου κάποιοι ναυαγοί έζησαν τρομερές περιπέτειες και μεγάλες ψυχικές δοκιμασίες.
Λοιπόν, μη σας κουράζω, βρήκα πως το «Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως» είναι ένα πραγματικά πολύ ξεχωριστό βιβλίο. Όπως και ο τόπος της δράσης, που είναι ξεχωριστός ― ένας φάρος ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα, ανάμεσα στον ουρανό και τη γη, ανάμεσα στη νύχτα και τη μέρα ― όλα στο βιβλίο αυτό είναι ακραία κι οριακά, γεμάτα ένταση και παλμό.
Τελικά μάλλον δεν μίλησα τυχαία για τρικυμία και ναυαγούς. Το Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως είναι ― αλληγορικά ― η ιστορία ενός παραλίγο ναυαγίου. Στην πιο κρίσιμη στιγμή, όταν η μοίρα πάει να καταπιεί σύψυχο και αύτανδρο τον ταξιδιώτη, αυτός σώζεται στο τσακ χάρη στην αναλαμπή του φάρου ― 18″ σκοThe triple gleam. Cavo Papas Lighthouse, Ikaria. From an original on Instagram © All rights reserved.τάδι, 1 ½″ φως. Και τι φως! Μια αστραπή έξι χιλιάδων βατ! Επιφάνια!
Μπράβο, κύριε Μακριδάκη. Το Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως είναι ένα μικρό αριστούργημα!
Και ευχαριστούμε και για την Κοκώνα 💗

Αθηνά Σκ. co-author στο μπλογκ της Ελένης

.
.
.
.

Sculpture Garden of the Gods

SCULPTURE GARDEN OF THE GODS, animated landscape photography from the Greek island of Ikaria by Thomas K. Shor

«Ψηλά στις κορυφογραμμές του Αθέρα, πάνω από το οροπέδιο «Πέζι» της Ικαρίας, απλώνονται μεγάλες ανοικτές εκτάσεις, όπου ξεδιπλώνεται όχι μόνο ο χώρος αλλά και ο ίδιος ο χρόνος. Σε μια συνέχεια από την προϊστορική εποχή έως το σήμερα, οι πέτρες εδώ λένε ιστορίες πολλών χιλιάδων ετών. Λες κι είναι τα κόκαλα της γης, οι βράχοι ξεγυμνώνονται και μένουν έκθετοι σε ένα τοπίο που διαβρώνεται. Ανοίγουν νέες ρωγμές, στρογγυλεύουν με τον καιρό και ισορροπούν ο ένας πάνω στον άλλον, ώσπου να υποκύψουν σε κάποιο ράγισμα.
Τόσο στο σύνολό του, όσο και στα επιμέρους στοιχεία του, αυτό το τοπίο αφήνει τον άνθρωπο γεμάτο ερωτήματα. Εξάπτει τη φαντασία, ενώ ταυτόχρονα ζητάει και την εξήγησή του.»

 

Αυτά περίπου γράφει ο Αμερικανός συγγραφέας και φωτογράφος Thomas K. Shor στην εισαγωγή του βιβλίου «Sculpture Garden of the Gods» που δημοσίευσε λίγο μετά την πρώτη επίσκεψή του στην Ικαρία το 2014. Η έκδοση ήταν στα Αγγλικά και μόλις εμφανίστηκε με κάλεσε η Ελένη και έγραψα γι’ αυτήν τότε στο μπλογκ της. Εκείνη μάλιστα, με έναυσμα το βιβλίο του Thomas, ανέβηκε στο Πέζι τΣτο μπλογκ της Ελένης: «Break on through to the other side ☀ yeah!»ην επόμενη άνοιξη, ανήμερα του πανηγυριού του Άη Σιδέρου, και τράβηξε κι εκείνη μια σειρά φωτογραφιών που δείχνουν το τοπίο περιγραφικά, όσον αφορά τουλάχιστον την άποψη του χώρου.

Όμως το «Sculpture Garden of the Gods» είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Οι πάνω από 100 μεγάλες ασπρόμαυρες φωτογραφίες που περιέχει δεν τραβήχτηκαν την άνοιξη, αλλά τον χειμώνα, τον Δεκέμβρη, αν θυμάμαι καλά, ακριβώς την εποχή του χρόνου που αυτό το απίστευτο τοπίο, κάτω από την επίδραση των στοιχείων της φύσης και των ― συχνά ακραίων ― καιρικών φαινομένων, διαμορφώνεται, «κινείται» και μεταβάλλεται διαρκώς.

Το πιο σπουδαίο όμως στο βιβλίο του Shor είναι ότι, αν και φωτογραφικού περιεχομένου, δεν ξεκινά από την φωτογραφία αλλά από τη νόηση ― τη φαντασία και τη λογική. Μέσα από τις σελίδες του ταξιδεύουμε κυρίως στον χρόνο ― τόσο τον αχανή, αιώνιο γεωλογικό χρόνο, όσο και τον σύντομο, τον πεπερασμένο ανθρώπινο χρόνο.
Διότι τα τοπία του Shor είναι ζωντανά. Όλα τα θέματα που φωτογραφίζει, όλα τα θέματα που περιγράφει, μοιάζουν σαν έμψυχα. Ο συγγραφέας/φωτογράφος κατάφερε να δείξει ότι κινούνται. Κατάφερε να τα κάνει να μας μιλούν.

Όμως, για πόσο ακόμα;
Στον επίλογο του βιβλίου ο Thomas περιγράφει τους κινδύνους που απειλούν αυτό το πολύ ιδιαίτερο, «ρευστό» τοπίο: η ανεξέλεκτη υπερβόσκηση αποψιλώνει και ερημοποιεί τα βουνά προκαλώντας σοβαρές διαβρώσεις και καταρρεύσεις, ενώ η σχεδιαζόμενη εγκατάσταση πολλών θηριώδους μεγέθους ανεμογεννητριών κατά μήκος της κορυφογραμμής είναι βέβαιο ότι θα ισοπεδώσει τις βουνοκορφές και θα αλλοιώσει ανεπανόρθωτα το τοπίο του Αθέρα.Στο μπλογκ της Ελένης: «OASIFICATION! 🌳 🌳 🌳»
Γι’ αυτό το λόγο, ως επιμύθιο, ο συγγραφέας αφιερώνει το έργο του σε όσους αγωνίζονται να αναδείξουν την αισθητική και περιβαλλοντική αξία του βουνού της Ικαρίας και αναλαμβάνουν δράσεις για να το προστατεύσουν από κάθε κίνδυνο.
Προς το παρόν το βιβλίο κυκλοφορεί μόνο στα Αγγλικά, φαίνεται όμως πως θα υπάρξει και ελληνική έκδοση!
Προσωπικά τουλάχιστον, την περιμένω
με ανυπομονησία!

Άγγελος Κ. co-author στο μπλογκ της Ελένης

.
.
.
.

ΜΕΣΑΚΤΗ

«Νόστιμον ήμαρ» Συνέντευξη του Μάκη Μαλαφέκα στους Κώστα Βλαχόπουλο και Veron για το νέο του μυθιστόρημα «Μεσακτή». Στη «Μεσακτή», ο ήρωας του συγγραφέα Μιχάλης Κρόκος φεύγει από το αστικό τοπίο για να περάσει το καλοκαίρι του στην Ικαρία. Εκτός από τους χίπστερ και τους φασαίους, θα πρέπει να αντιμπετωπίσει και τους σερφάδες. Ο συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο στους μόνιμους κατοίκους του νησιού.

«Την είδα να βγαίνει με μια κίνηση. Έτσι απλά. Να πετάγεται μέσα απ’ το κύμα και να στέκεται όρθια στην ακτή, το νερό να αποτραβιέται με δύναμη κι αυτή να παραμένει εκεί, καρφωμένη στο ίδιο σημείο με λυγισμένα γόνατα. Δεν το πίστευα. Ήταν άνθρωπος μέσα. Και ήταν γυναίκα. Έκανε πέντε βήματα προς τη στεριά σκουπίζοντας τα μάτια της, ξαναγύρισε και στάθηκε όρθια, ακίνητη, προς τη θάλασσα. Απέραντη πλάτη, ξανθιά με πολύ κοντό μαλλί, κώλος Tomb Raider… Κάτι μου ‘λεγαν όλα αυτά. Έμεινε λίγο έτσι, έκανε μεταβολή και άρχισε να περπατάει. Ίσια προς το Φλαμίνγκο. Λευκό μπικίνι, μόνο το κάτω. Πήγαινε γρήγορα, με ρυθμό, σκυφτή στην αρχή, κι ύστερα με το που σήκωσε το κεφάλι έκοψε απότομα γιατί είδε ότι δεν ήταν μόνη. Μάλλον θα είδε το Ίμπιζα, γιατί εγώ στη σκιά της καλαμωτής δεν πρέπει να φαινόμουν. Έβαλε το ένα χέρι μπροστά στο στήθος της, και συνέχισε να περπατάει. Στα είκοσι μέτρα, δεν υπήρχε πια καμία αμφιβολία. Ήταν η σέρφερ-θεά της Μεσακτής, η «Μάρα» απ’ το διήγημα.
[…]
Στάθηκε δίπλα στο δοκάρι της καλαμωτής, όρθια ανάμεσα σε μένα και τη θάλασσα, στα τρία τέσσερα μέτρα. Με κοίταξε. Δεν έβγαλε τα γυαλιά της. Ούτε κι εγώ. «Πιστεύεις στο Άπειρο;» είπε…»

 

Χεχεχε! 😄 και χιχιχι! 😄 Τι γαργαλιστικο βιβλιο! Γραφουν πως είναι pulp, ή οτι είναι noir, αλλα εγω λεω οτι ειναι fusion πολλων ειδων. Μοιαζει με ταξιδιωτικο αφηγημα του τυπου flânerie αλλα διαβαζεται και σαν ιστορια μυστηριου. Τι ταιριαστο στην Ικαρια! Ολο παραξενες πραγματικοτητες, μυθους και απροσδοκητα! Xεχεχε, και χιχιχιχι από καρδιας!!! 😄 😄 😄
Messakti Ikaria in the morning light (2) -right angle ¸.·´¸.·*´¨) ¸.·*¨) (¸.·´ (¸.·` by Eleni Ikanou on Flickr
Λοιπον, για οσους δεν γνωρίζουν ― αν και μετά από τοσα καλοκαιρια δοξας αμφιβαλλω να υπαρχουν τετοιοι ― η Μεσακτη ειναι μια παραλια της Ικαριας… Ουπς, τι λεω; Ειναι Η ΠΑΡΑΛΙΑ! Μια μεγάλη αμμουδια που καποιοι από μας τον Αυγουστο την εχουμε πως ειναι η Γκοα μας, η Κοπα Καμπανα μας, το Μαλιμπου μας, και ο,τι άλλο βαζει ο νους του καθενός μας.
Ikaria 178. That was a long and hard take. Fortunately there were no gorillas around, by Eleni Ikanou on Flickr
Ομως, πισω απο αυτην την παραλια (και τα φαντασιακα της διπλοτυπα), πανω απο τον δρομο, ψηλα στους λοφους, απλωνεται η «terra incognita» ― το υπολοιπο νησι, καπου στο βαθος, μονο βουνα και δαση, αλλοι ανθρωποι, αλλη ζωη. Καμια σχεση.
Οι αντιθεσεις και η πολυχρωμια προσελκυουν και εμπνεουν τους πεζογραφους. Λιγοι ομως καταφερνουν να φτιαξουν με αυτες ενα καλο βιβλιο. Τη «Μεσακτη» του Μαλαφεκα με ηρωα τον κλασικο flâneur Μιχαλη Κροκο την διασκεδασα, μου θυμισε τα παλια, με εβαλε να σκεφτω, και ουπς! ― καπου μεσα σε ολα που αφηγειται, ειδα μια ηρεμη, εντιμη απογνωση που με συγκινησε. 💗
Messakti Ikaria 2005, Golden hours melt my pixels, by Eleni Ikanou on Flickr
Δεν υπαρχει ελπιδα. Υπαρχουν ομως ιστοριες. Πολλες ιστοριες. Μια απο αυτες ημουν κι εγω ― ηταν δικη μου ιστορια. Μου εκανε καλο που την ξαναζησα.
Thanks, Makis! Κι ευχαριστουμε
για την αφιερωση! 😘
Χεχεχε! 😄 και χιχιχι! 😄
.
Αναγνωστη, αν θες, διαβασε
κι αυτην την παρουσιαση
που ειναι πιο σοβαρη
και δεν εχει χιχιχι.

Ελενη Ικ. co-author στο μπλογκ της Ελένης

.
.
.
.
.

Σχετικο στο μπλογκ μου, το «Paper island»:
Μερικες σκεψεις για τα βιβλια και τα νησια

«Paper Island», ένα άρθρο μου στα Αγγλικά για τα νησιά και τα βιβλία

.
⭐ ⭐ ⭐
.

 

.
.
.
.

Ικαρια, 31 Ιουλιου 2020

.
.

 


9 Σχόλια on “Ενα βιβλιο και αλλα δυο”

  1. Ο/Η elinalafina λέει:
    .
    .
    Τι άρθρο κι αυτό! ⭐ ⭐ ⭐
    Αν σε ξέρω καλά, ο τίτλος περιέχει αξιολόγηση, έτσι; 😉 Συμφωνώ!
    Το πρώτο βιβλίο είναι τρομερό και το απόσπασμα που διάλεξε η Νανά, ωχ ωχ!

    .

    Cavo Papas Lighthouse stairs, Ikaria

    .

    Όμως συμβαίνουν αυτά. Είναι στη φύση. Ευτυχώς που ο ταξιδιώτης γλύτωσε…
    Το δεύτερο βιβλίο το συζητήσαμε αλλού. Βλέπω καλύτερα τώρα ότι μιλάει για τη ψυχή των φυσικών μορφών. Έχει έχει δίκιο που λέει ότι έχουν ψυχή και το τεκμηριώνει με τις φωτογραφίες. Το νιώθουμε αυτό όσοι γυρνάμε στον Αθέρα και αγαπάμε τα άγρια τοπία του. Μακάρι να βγει και στα Ελληνικά και να βοηθήσει να σωθεί κάτι από την κορυφογραμμή.
    Το τρίτο βιβλίο δεν το διάβασα ακόμα αλλά από τα αποσπάσματα που βλέπω όλα μου φαίνονται πολύ γνώριμα. Τα «χεχεχε» και «χιχιχι» σου, Ελένη, μου θύμισε το «Ακόμα και οι Καουμπόισσες Μελαγχολούν»! Χαχαχα! 😄 😄 😄

    .

    Ikaria in Images (1) Ikaria image047

    .

    Καλοτάξιδα να είναι και τα τρία, ειδικά το πρώτο! 💗

    .

    Αρέσει σε 8 άτομα

  2. Ο/Η Θεοδώριχος λέει:
    .
    .
    Τρια ξεχωριστά βιβλία μέσα σε ένα χρόνο! Όπου μύθος και πράξη και αντιστρόφως. Και δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά και ανιστρόφως. Άρα, είναι βέβαιο πως κάτι πολύ ιδιαίτερο υπάρχει στο νησί.
    Ελένη, δεν πρόσεξα τον πρόλογο σου κι έτσι, καθώς διάβαζα την παρουσίαση του Ενάμιση Δευτερόλεπτου, νόμιζα ότι την έγραφες εσύ αφού σου αρέσουν τόσο πολύ οι φάροι

    .

    3l3ni

    .

    και αφού πριν λίγα χρόνια βρισκόσουν κάπου πολύ κοντά στον Κάβο Πάπα και διάβαζες Μπουλγκάκοφ!

    .

    Ikaria 281

    .

    Και έβαζες τίτλο «Ακτή των Διασωθέντων Ναυαγών»!
    Πόσο όμορφο! Το Χάος είναι φυσαλίδες 🙂
    Μπράβο και στους τρεις για τις παρουσιάσεις και μπράβο στην Ικαρία που εμπνέει!

    .
    🙂

    Αρέσει σε 7 άτομα

  3. Ο/Η girl of the last chance λέει:
    .
    .
    Τα φτωχά Ελληνικά μου δεν με βοηθούν να διαβάσω το βιβλίο του Μακριδάκη όμως κατάλαβα περίπου την ιστορία. Έχω ένα παράπονο. Στο τέλος δεν μας λέει τι έγινε με την κοπέλα. Να του πείτε να ξαναγράψει το βιβλίο και να μας πει. 😄 😄 😄

    .

    Αρέσει σε 5 άτομα

  4. Ο/Η Apostolos Tsompanopoulos λέει:
    .
    .
    Reblogged στις Βόλτα στην Ικαρία και σχολίασε
    Όταν ήμουν στο νησί έψαχνα βιβλία σχετικά με το νησί κι έρχονται τώρα η Ελένη και η παρέα της και γράφουν για τρία βιβλία μαζεμένα! Μπράβο παιδιά!

    [Συνεχίζω να χρωστάω τη βιβλιοπαρουσίαση για το βιβλίο που βρήκα και αγόρασα για τη ντοπιολαλιά· όταν το εντοπίσω μέσα στο χάος που υπάρχει στο δωμάτιό μου 😊 θα γράψω]

    .

    Αρέσει σε 3 άτομα

  5. Ο/Η angelosk λέει:
    .
    .
    Το φανταζόμουν ότι θα έστηνες ένα πολύ όμορφο άρθρο, όμως η πραγματικότητα ξεπέρασε τη φαντασία! Τις λάτρεψα τις παρουσιάσεις σας, ιδιαίτερα εκείνη της Νανάς για το Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως. Η σκληρή κρούστα που από μέσα έχει γλυκιά ζύμη σου πάει, αγρίμι!
    Διάβασε την παρουσίαση του Χρίστου Παπαγεωργίου στο Διάστιχο.

    .

    Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως, από τον Χρίστο Παπαγεωργίου στο ΔΙΑΣΤΙΧΟ

    .

    Είναι πολύ εμβριθής. Παρόλα αυτά, η δική σου είναι καλύτερη, κατά τη γνώμη μου. Άσε που κανείς άλλος εκτός από σένα (ίσως και τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ) από ολόκληρο το βιβλίο δεν θα είχε διαλέξει αυτό το συγκεκριμένο απόσπασμα!

    .
    😉 😮 🙂

    Αρέσει σε 5 άτομα

    • Ο/Η egotoagrimi λέει:
      .
      .

      «Η σκληρή κρούστα που από μέσα έχει γλυκιά ζύμη σου πάει…»

      Ευχαριστώ πολύ. Μόνο οι φίλοι μου γνωρίζουν πως είμαι ένα σου αλά κρεμ 😊 😊 😊
      Ευχαριστώ και για το λινκ.
      Καλά τα λέει ο άνθρωπος και για τη γαϊδουρίτσα. 💗

      .

      Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως, από τον Χρίστο Παπαγεωργίου στο ΔΙΑΣΤΙΧΟ

      .

      Το συγκεκριμένο απόσπασμα ήταν υπέροχο. Δεν μπορείς να φανταστείς πως ένιωσα. Καλύτερα να μην το αναλύσω εδώ γιατί θα το απομονώσω από το υπόλοιπο βιβλίο και αυτό δεν είναι σωστό γιατί το Ενάμιση Δευτερόλεπτο Φως πάει ολόκληρο, απνευστί, πακέτο, δηλαδή. Αυτό το απόσπασμα πρέπει κανείς να το διαβάσει μέσα στις σελίδες όπου ανήκει…

      .
      😉 😮 🙂

      Αρέσει σε 5 άτομα

  6. Ο/Η Love Ikaria λέει:
    .
    .
    Έβαλα φωτογραφία του βιβλίου του Μακριδάκη στην τοποθεσία «Κάβος Πάπας» του Google maps και έγραψα ότι το μυθιστόρημα είναι εμπνευσμένο από αυτόν τον φάρο. Ελπίζω να μην ήταν κακή ιδέα. Τι λέτε;

    .

    .

    Αρέσει σε 6 άτομα

  7. .
    .
    Για τη «ΜΕΣΑΚΤΗ», εφόσον είμαστε μόνιμοι κάτοικοι Ικαρίας, δεκτή η αφιέρωση του Μαλαφέκα!
    Για το «SCULPTURE GARDEN OF THE GODS», δεκτή μετά χαράς η αφιέρωση του Thomas K. Shor! Μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε.
    Για το «ΕΝΑΜΙΣΗ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΦΩΣ», τι να πρωτοπούμε; Μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου αναφέρεται και ο Σύλλογός μας επειδή έχουμε χαράξει και σηματοδοτήσει το μονοπάτι στο οποίο περπατάει ο ήρωας του βιβλίου.

    .
    .

    Την περσινή «Παγκόσμια Ημέρα Φάρων» πεζοπορήσαμε από το Καρκινάγρι στον Πάπα μαζί με τον Γιάννη που μας μίλησε για τα βιβλία του.

    .
    Group souvenir shot
    .

    Εφέτος όμως δεν θα πάμε γιατί δυστυχώς ο φάρος, λόγω κορονοϊού, θα είναι κλειστός για το κοινό.
    Εξαιρετική παρουσίαση και πράγματι πολύ αξιόλογα και τα τρία βιβλία. Και τα τρία στηρίζονται και φωτίζουν το καθένα με τον τρόπο του το μοναδικό περιβάλλον της Ικαρίας. Καλοτάξιδα!

    .
    😉 🙂

    Αρέσει σε 6 άτομα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.