Κεραύνιοι λίθοι


.
Post about Ikarian thunderstones on fb
.
Χαίρετε, αξιότιμοι αναγνώστες του μπλογκ της Ελένης!
Angelos K. Πριν λίγες μέρες με αφορμή ένα ποστ δικό μου στο facebook όπου διατύπωνα κάποιες σκέψεις σχετικά με την αναπάντεχη, πολύ μεγάλη δημοφιλία που είχε μια φωτογραφία που τράβηξα αμέσως μόλις την ανέβασα στο Φλικρ, προσκλήθηκα εδώ από τη σεβαστή οικοδέσποινα για να γράψω, αν ήθελα, περισσότερα για το θέμα, δηλαδή τη «μαγεία των μικρών μυστηριωδών πραγμάτων», όπως ήταν ο τίτλος του ποστ μου στο FB. Μου ζήτησε επίσης να βάλω μαζί και μια προπέρσινη φωτογραφία ενός κοινού μανιταριού που αναφέρω στο ποστ, η οποία κι αυτή, τότε που την Mushroom course in the forest 02 ανέβασα, γνώρισε την ίδια σχεδόν στιγμιαία δημοφιλία, μάλλον για παρόμοιους, αν και περισσότερο κατανοητούς σε μένα λόγους. Ξέρω ότι υπάρχουν εκατομμύρια μανιταρόφιλοι στον κόσμο και ότι ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα βλέπουν μόνο ως φαγητό, αλλά και σαν μαγικά φυτά τόσο από άποψη μορφής, όσο και για τον τρόπο που φύονται -ξαφνικά, κρυφά, ανέλπιστα- λες κι ανήκουν σε μια άλλη διάσταση, σε έναν άλλο τύπο ανάπτυξης της ζωής, πολύ διαφορετικό από των δέντρων, των θάμνων, των λουλουδιών, κτλ. Αντίθετα ωστόσο, δεν έχω ακούσει ποτέ τίποτα για Neolithic adzes «προϊστορικούς πετρόφιλους», πόσο μάλλον όταν η φωτογραφία δεν εικονίζει κάποιο μεγαλόπρεπο ντολμέν ή μενίρ (οπότε η δημοφιλία θα ήταν κάπως δικαιολογημένη), αλλά δυο πετραδάκια που από μακριά αν τα δεις, δεν διαφέρουν από βότσαλα.
Όπως έγραψα και στο ποστ, το ζήτημα με ξεπερνά. Και εξακολουθεί να με ξεπερνά και τώρα που γράφω. Γι’ αυτό, αντί να παραστήσω τον ειδικό στη μαγεία, θεώρησα σωστό να ανατρέξω στις πηγές. Και όχι πηγές ό,τι και ό,τι, αλλά σε μία παλαιά μεν αλλά μεγάλη αυθεντία στο θέμα, τον λαογράφο, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικόλαο Πολίτη. Από αυτόν λοιπόν τον σπουδαίο πρόδρομο της Ελληνικής λαογραφίας αντιγράφω εδώ (διασκευασμένα στη δημοτική) μερικά αποσπάσματα από την αρχή του κεφαλαίου ΙΓ’ ΚΑΙΡΟΙ (δηλ, περί καιρικών φαινομένων) του έργου του «Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού: Παραδόσεις – Μέρος Β΄ (Αθήνα, 1899-1902)»:
 
• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Nikos Politis, Meletai 1 «Η λέξη «αστροπελέκι» και σπανιότερα «αστροπελέκιο» ή «αστροπέλεκο» ή «αστροπέλεκας» σημαίνει τον κεραυνό, και ειδικότερα το βλήμα του κεραυνού, που το φαντάζονται σαν πέτρινο τσεκούρι. Είναι δηλαδή, όπως δείχνει η ετυμολογία του, «ο πέλεκυς της αστραπής». Η λέξη ήταν σε χρήση κατά τον μεσαίωνα και μόνο στον Ερωτόκριτο, απ’ όσο γνωρίζω, βρίσκεται η περίφραση «πέτρα τς αστραπής», ενώ μια άλλη περίφραση είναι «του θεού το βόλι».
Όπως έχω επισημάνει και αλλού, ο λαός ξεχωρίζει το φαινόμενο της αστραπής, όπως έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, σε τρία: την αστραπή, το αστροπελέκι και το μπουμπουνητό, δηλαδή την αστραπή, τον κεραυνό και τη βροντή. Το βλήμα του κεραυνού πιστεύουν ότι πέφτει στη γη ως άμορφος λίθος, και ότι ωριμάζει, δηλαδή παίρνει το σχήμα του, όταν μείνει σαράντα μέρες χωμένος μέσα στη γη.»

Nikos Politis, Meletai 2 «Τότε αποκτά θαυμαστές δυνάμεις και γι’ αυτό το λόγο όσοι βρίσκουν τέτοια πέτρα την έχουν για φυλαχτό, καθώς πιστεύουν ότι φέρνει ευτυχία στον κάτοχό της, ότι λύνει τα μάγια και προστατεύει από κάθε κακό. Κεραύνιοι λίθοι πιστεύουν ότι είναι οι προϊστορικοί πέτρινοι πέλεκεις ή αιχμές βελών της λίθινης εποχής που βρίσκονται σε αφθονία στην Ελλάδα, ενώ μερικές φορές εκλαμβάνονται ως «αστροπελέκια» και τεμάχια χαλαζία (quartz).
Η δοξασία αυτή είναι πάρα πολύ αρχαία. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την αστραπή ως πηγή γέννησης και υπέθεταν ότι αυτή παράγει τα μανιτάρια «τρούφες» και τα μαργαριτάρια. Ονόμαζαν τα αστροπελέκια «κεραύνιους λίθους» και ως τέτοιους θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις ή και τους αερόλιθους. Σε αυτούς απέδιδαν τις ίδιες θαυμαστές δυνάμεις που τους αποδίδει και σήμερα ο λαός, και τους χρησιμοποιούσαν σε καθαρμούς ή τους είχαν για φυλαχτά.»

Nikos Politis, Meletai 3 «Αυτά τα φυλαχτά πίστευαν ότι προστατεύουν επίσης από τους κεραυνούς, όπως συνάγεται από κάποιες οδηγίες που διασώθηκαν για την κατασκευή τους, ενώ στους Βυζαντινούς χρόνους τα θεωρούσαν πολύτιμα.
Κάποιοι αρχαίοι συγγραφείς επίσης παρομοίαζαν τους κεραύνιους λίθους με τσεκούρια. Φαίνεται απ’ αυτό ότι ως τέτοιους κυρίως θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις.
Οι Γερμανοί επίσης ονομάζουν τους κεραύνιους λίθους «Donneraxt» (πέλεκυς της βροντής), ενώ στα πιο αρχαία χρόνια θεωρούσαν τον πέλεκυ ως σύμβολο του κεραυνού και όπλο του θεού της βροντής Thunar (Thôrr). Είναι πολύ κοινές στους Γερμανούς αυτές οι δοξασίες, έτσι ώστε, εκτός από τη λέξη Donneraxt, είναι σε χρήση κι άλλες που δηλώνουν τους κεραύνιους λίθους, όπως «Donnerstein» (λίθος βροντής), «Donnerkeil» (σφήνα βροντής) και πλήθος άλλες.
Αλλά και άλλοι λαοί της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής τιμούν τους λίθους που πιστεύουν ότι προέρχονται από τους κεραυνούς. Ως τέτοιους, εκτός από τους προϊστορικούς πέλεκεις και τα βέλη, θεωρούν και τους αερόλιθους και τα απολιθωμένα οστά προϊστορικών καλαμαριών («βελεμνίτες») τους οποίους έχουν συνδέσει με πλήθος δεισιδαιμονιών.»

• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Φίλη μου Ελένη, δεν έχω να προσθέσω άλλο παρά να ξαναπώ με άλλα λόγια εκείνο που έγραψα στο facebook. Τα αστροπελέκια «δεν ανήκουν σ’ αυτόν τον κόσμο». Είναι λείψανα του τρόπου ζωής της λεγόμενης «Λίθινης Εποχής» που είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε όχι μόνο εμείς, αλλά όπως φαίνεται, αφότου διαδόθηκε και επικράτησε η χρήση των μετάλλων, ξεχάστηκε και έγινε ακατανόητος ακόμα και στους αρχαίους. Είναι «αντικείμενα από άλλη διάσταση», τέτοια που ακόμα και σήμερα, παρόλες τις αδιαμφισβήτητες επιστημονικές εξηγήσεις, συνεχίζουν να εξάπτουν την φαντασία, να δημιουργούν απορίες και να κάνουν το νου μας να ταξιδεύει.
Όσον αφορά τώρα την Ικαρία, είναι πασίγνωστη και αξιοσημείωτη η αφθονία τους. Πάρα πολλά βλέπει κανείς να εκτίθενται στις αρχαιολογικές και λαογραφικές συλλογές του νησιού, αλλά και στα σπίτια ακόμα υπάρχουν πολλά. Οι παλιοί Καριώτες τα ανακάλυπταν στα πιο απίθανα σημεία στα βουνά, σε μέρη που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ζούσαν άλλοτε άνθρωποι. Τα μάζευαν και τα φύλαγαν ως μαγικά αντικείμενα, αλλά και σήμερα ακόμα τα τιμούν και τα επιδεικνύουν με σεβασμό, ως ιστορικά αντικείμενα που δηλώνουν το πόσο αρχαία είναι η παρουσία του ανθρώπου στον τόπο μας.
Και θα τελειώσω την αναφορά στα αστροπελέκια της Ικαρίας, Ελένη, με το δικό σου σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία στο Φλικρ:


«(τα αστροπελέκια) είναι από μια εποχή που το νησί ήταν καλυμένο με δάση και αυτές οι πέτρες (οι μεγάλες στρογγυλές πέτρες που ονομάζουμε «λούρους») ήταν ακόμα χωμένες βαθιά μέσα στη γη«.

Κεραύνια Εποχή, στ’ αλήθεια, θα ήταν εκείνη!

Άγγελος Κ.

Αρχαιολογία Online: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)1) Τα νεώτερα αρχαιολογικά δεδομένα για τα λίθινα εργαλεία που ονομάζουμε «αστροπελέκια» μπορεί κανείς να διαβάσει στο «Αρχαιολογία Online» στο άρθρο: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)

Παρουσίαση της Ελληνικής μετάφρασης του βιβλίου 'Αρχαία Ικαρία2) Για την αρχαία ιστορία και αρχαιολογία της Ικαρίας βλέπε το βιβλίο «Αρχαία Ικαρία» του καθηγητή Α. Παπαλά.

 
.

.
Advertisements

Thick with the eerie awe of the uncanny


.
. . . ⭐ . . . ⭐ . . . ⭐ . . . .
Ikaria 1 by Thomas K. Shor

. .

. Hello readers! .Angelos K.

My name is Angelos K. and since I was nominated contributor I am afraid I have written very few entries in this blog. Let’s say that I was saving my blogging skills for special occasions. And as I hope you can tell from the introductory picture, this is a special occasion. The place is Pezi plateau located on the western part of Ikaria island, Greece. The time is two years ago, between December and January 2013. The photographer is Thomas K. Shor, an American writer, photographer and traveller. He and his wife Barbara appeared out of the blue in Ikaria in the middle of a cloudy and rainy winter. During their stay we hiked (a little), we talked (a lot) and we became good friends. Apparently, they liked the island, because they visited us two times. Between their visits I had the chance to read two of Thomas’s books, «A Step Away from Paradise» and «The Master Director» and although I know very little about the places where the action takes place, I liked both of them very much.

While in Ikaria Thomas often carried a camera but I didn’t pay much attention to the fact. Americans are well-known to carry cameras. Until one day when he came to the house and showed to me a pack of high quality B/W prints. Knowing that I am a hiker and an amateur photographer, and therefore, I was familiar with the locations and the subjects, he asked for my opinion about his work. I was all admiration! As a matter of fact, I couldn’t keep my fingers off those prints! Through the years I have seen a lot of great pictures from the desolate landscapes of our mountains but these ones were special. Moreover, they were 100% «Ikaria» and not, as it so often happens, overprocessed creations which, no matter how beautiful they are, I label them «fiction» and I don’t usually give them a second glance. 😕

I immediately told Eleni about Thomas work and as most of her blog is dedicated to photography, she told me to ask for Thomas’s permission and left the door open for me to get in and post an entry. And so I did.

As is the way of this blog, the pictures below work as clickable «mirrors» reflecting the originals inside Thomas’s website. In spaces between them I have inserted quotes from his presentation which I thought was very to the point. Especially that phrase in the last paragraph which (on Eleni’s suggestion) made the title of this entry: «Thick with the eerie awe of the uncanny«. Because we love ghost stories in Ikaria. How couldn’t we? Just take a look of those shots! Thomas has managed to show that these shapes, these shades, these forms, are alive. More than that, they can talk and tell stories!

⭐ ⭐ ⭐

 

..........Copyright © 2015 Thomas K. Shor. All rights reserved........
.
Ikaria 2 by Thomas K. Shor Ikaria 3 by Thomas K. Shor
. .Ikaria 4 by Thomas K. Shor Ikaria 6 by Thomas K. Shor
. .

«THE ISLAND OF IKARIA is distinctive for various reasons. It remains to this day an untouristed backwater where people are largely self-sufficient and unusually independently minded. It has been labeled one of the “Blue Zones,” with the highest percentage of people in their nineties on the planet.»

. .Ikaria 5 by Thomas K. Shor Ikaria 7 by Thomas K. Shor
. .Ikaria 8 by Thomas K. Shor
. .Ikaria 9 by Thomas K. Shor Ikaria 10 by Thomas K. Shor
. .

«Historically, it was the poorest island in the Aegean. It is also one of the lushest, with numerous springs and rivers and forests of pine and oak.»

Ikaria 12 by Thomas K. Shor

Ikaria 11 by Thomas K. ShorIkaria 13 by Thomas K. ShorIkaria 14 by Thomas K. ShorIkaria 15 by Thomas K. Shor

.
. .
. .Ikaria 16 by Thomas K. ShorIkaria 17 by Thomas K. Shor
. .

«Yet the landscape photographs I have been taking over the course of a couple of extended stays reflect nothing of this lushness and hardly depict any people.»

. .Ikaria 18 by Thomas K. ShorIkaria 19 by Thomas K. Shor
………
.
.
Ikaria 20 by Thomas K. ShorIkaria 21 by Thomas K. Shor
Ikaria 22 by Thomas K. ShorIkaria 23 by Thomas K. Shor
.

«The island is long and thin, a single mountain ridge rising sharply out of the Aegean Sea not far from the coast of Turkey. At the top of this ridge, topped by numerous 3,000 foot (1,000 meter) peaks, is a landscape that haunted and excited me from the moment I set eyes on it.»

.
. .
. .Ikaria 24 by Thomas K. ShorIkaria 26 by Thomas K. Shor
. .
. .Ikaria 25 by Thomas K. Shor
. .
. . .Ikaria 26 by Thomas K. Shor Ikaria 28 by Thomas K. Shor
. .
. .Ikaria 27 by Thomas K. Shor
. .

«It is a desolate and windswept land of exposed granite carved by the elements into bizarre shapes and balancing boulders. The granite has a mysterious propensity to take the form of living beings.»

. .
. .Ikaria 29 by Thomas K. ShorIkaria 30 by Thomas K. Shor
. .Ikaria 24 by Thomas K. ShorIkaria 26 by Thomas K. Shor
. .
. .Ikaria 33 by Thomas K. Shor

«The trees are stunted and the bushes thorny. It can change from bright sun to near impenetrable fog at such a speed as to be entirely disorienting.»

. .
. .Ikaria 34 by Thomas K. ShorIkaria 35 by Thomas K. Shor

«The atmosphere is often reminiscent of the stories of Edgar Allen Poe, thick with the eerie awe of the uncanny. The beauty of the place is raw and the solitude profound. This series of photographs, taken on the mountain’s many moods, reflects both the landscape and what it did to me.»

. .
. . .. ..Ikaria 36 by Thomas K. ShorGallery Index: Landscapes from Ikaria, Greece — Photos by Thomas K. Shor
. .
__
...Blogged with permission of the author © 2015 Thomas K. Shor. All rights reserved...
.

 

Wednesday, December 24, 2015
.

Prep: These Mountains Are For Dancing


.

0004

.

Γεια σας

Για δεύτερη φορά φιλοξενούμενος σ’ αυτό το μπλογκ, κλήθηκα από την Ελένη να προδημοσιεύσω μια φωτογραφία από τη μικρή performance που κάναμε πρόσφατα στις κορυφές του Αθέρα και να γράψω δυο λόγια για το νόημά της.

Το δικαιούται, άλλωστε. Άπειρες φορές, τόσο μέσα από τούτο το μπλογκ, όσο και με τις φωτογραφίες της στο Flickr, έχει υπερασπιστεί τη διατήρηση της φύσης και την ακεραιότητα του ορεινού τοπίου του νησιού μας. Ειδικά δε, όσον αφορά τις ανεμογεννήτριες και την απειλούμενη καταστροφή των βουνών μας εξαιτίας τους, ο αγώνας της υπήρξε πολύχρονος, με πολλές μεταπτώσεις, πάντα με φαντασία και αίσθημα, ένας αγώνας συχνά μοναχικός, αληθινά επικός.

Αυτά όμως είναι παλιές ιστορίες. Η προδημοσίευση γίνεται εδώ κυρίως γιατί η Ελένη έπαιξε τον πιο σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της τελικής ιδέας του happening: να βγούμε στις βουνοκορφές, να παίξουμε μουσική και να φωτογραφηθούμε χορεύοντας!

Τα μέλη και οι φίλοι του Ορειβατικού Συλλόγου Ικαρίας που μεταφέραμε την ιδέα στην πράξη, την ευχαριστούμε θερμά. Με το «These Mountains Are For Dancing» κάναμε μια πραγματικά «θετική διαμαρτυρία» ενάντια σε κάθε λογής «τέρατα» και τερατώδεις ιδέες που απειλούν τα βουνά μας. Περάσαμε ωραία, ωφεληθήκαμε ψυχικά και όπως νομίζουμε, βγάλαμε ένα σωστό αισθητικά αποτέλεσμα.

Θα μπορούσα να πω πολλά, όμως αυτά αρκούν προς το παρόν. Περιμένετε το πλήρες οπτικό υλικό που θα δημοσιευτεί σύντομα στο μπλογκ του Συλλόγου. Εκεί, εκτός από τις φωτογραφίες και βίντεο που θα δείτε, θα ακούσετε και τη μουσική!

Άγγελος Κ.

Ikarian pathman

.