Κεραύνιοι λίθοι


.
Post about Ikarian thunderstones on fb
.
Χαίρετε, αξιότιμοι αναγνώστες του μπλογκ της Ελένης!
Angelos K. Πριν λίγες μέρες με αφορμή ένα ποστ δικό μου στο facebook όπου διατύπωνα κάποιες σκέψεις σχετικά με την αναπάντεχη, πολύ μεγάλη δημοφιλία που είχε μια φωτογραφία που τράβηξα αμέσως μόλις την ανέβασα στο Φλικρ, προσκλήθηκα εδώ από τη σεβαστή οικοδέσποινα για να γράψω, αν ήθελα, περισσότερα για το θέμα, δηλαδή τη «μαγεία των μικρών μυστηριωδών πραγμάτων», όπως ήταν ο τίτλος του ποστ μου στο FB. Μου ζήτησε επίσης να βάλω μαζί και μια προπέρσινη φωτογραφία ενός κοινού μανιταριού που αναφέρω στο ποστ, η οποία κι αυτή, τότε που την Mushroom course in the forest 02 ανέβασα, γνώρισε την ίδια σχεδόν στιγμιαία δημοφιλία, μάλλον για παρόμοιους, αν και περισσότερο κατανοητούς σε μένα λόγους. Ξέρω ότι υπάρχουν εκατομμύρια μανιταρόφιλοι στον κόσμο και ότι ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα βλέπουν μόνο ως φαγητό, αλλά και σαν μαγικά φυτά τόσο από άποψη μορφής, όσο και για τον τρόπο που φύονται -ξαφνικά, κρυφά, ανέλπιστα- λες κι ανήκουν σε μια άλλη διάσταση, σε έναν άλλο τύπο ανάπτυξης της ζωής, πολύ διαφορετικό από των δέντρων, των θάμνων, των λουλουδιών, κτλ. Αντίθετα ωστόσο, δεν έχω ακούσει ποτέ τίποτα για Neolithic adzes «προϊστορικούς πετρόφιλους», πόσο μάλλον όταν η φωτογραφία δεν εικονίζει κάποιο μεγαλόπρεπο ντολμέν ή μενίρ (οπότε η δημοφιλία θα ήταν κάπως δικαιολογημένη), αλλά δυο πετραδάκια που από μακριά αν τα δεις, δεν διαφέρουν από βότσαλα.
Όπως έγραψα και στο ποστ, το ζήτημα με ξεπερνά. Και εξακολουθεί να με ξεπερνά και τώρα που γράφω. Γι’ αυτό, αντί να παραστήσω τον ειδικό στη μαγεία, θεώρησα σωστό να ανατρέξω στις πηγές. Και όχι πηγές ό,τι και ό,τι, αλλά σε μία παλαιά μεν αλλά μεγάλη αυθεντία στο θέμα, τον λαογράφο, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικόλαο Πολίτη. Από αυτόν λοιπόν τον σπουδαίο πρόδρομο της Ελληνικής λαογραφίας αντιγράφω εδώ (διασκευασμένα στη δημοτική) μερικά αποσπάσματα από την αρχή του κεφαλαίου ΙΓ’ ΚΑΙΡΟΙ (δηλ, περί καιρικών φαινομένων) του έργου του «Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού: Παραδόσεις – Μέρος Β΄ (Αθήνα, 1899-1902)»:
 
• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Nikos Politis, Meletai 1 «Η λέξη «αστροπελέκι» και σπανιότερα «αστροπελέκιο» ή «αστροπέλεκο» ή «αστροπέλεκας» σημαίνει τον κεραυνό, και ειδικότερα το βλήμα του κεραυνού, που το φαντάζονται σαν πέτρινο τσεκούρι. Είναι δηλαδή, όπως δείχνει η ετυμολογία του, «ο πέλεκυς της αστραπής». Η λέξη ήταν σε χρήση κατά τον μεσαίωνα και μόνο στον Ερωτόκριτο, απ’ όσο γνωρίζω, βρίσκεται η περίφραση «πέτρα τς αστραπής», ενώ μια άλλη περίφραση είναι «του θεού το βόλι».
Όπως έχω επισημάνει και αλλού, ο λαός ξεχωρίζει το φαινόμενο της αστραπής, όπως έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, σε τρία: την αστραπή, το αστροπελέκι και το μπουμπουνητό, δηλαδή την αστραπή, τον κεραυνό και τη βροντή. Το βλήμα του κεραυνού πιστεύουν ότι πέφτει στη γη ως άμορφος λίθος, και ότι ωριμάζει, δηλαδή παίρνει το σχήμα του, όταν μείνει σαράντα μέρες χωμένος μέσα στη γη.»

Nikos Politis, Meletai 2 «Τότε αποκτά θαυμαστές δυνάμεις και γι’ αυτό το λόγο όσοι βρίσκουν τέτοια πέτρα την έχουν για φυλαχτό, καθώς πιστεύουν ότι φέρνει ευτυχία στον κάτοχό της, ότι λύνει τα μάγια και προστατεύει από κάθε κακό. Κεραύνιοι λίθοι πιστεύουν ότι είναι οι προϊστορικοί πέτρινοι πέλεκεις ή αιχμές βελών της λίθινης εποχής που βρίσκονται σε αφθονία στην Ελλάδα, ενώ μερικές φορές εκλαμβάνονται ως «αστροπελέκια» και τεμάχια χαλαζία (quartz).
Η δοξασία αυτή είναι πάρα πολύ αρχαία. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την αστραπή ως πηγή γέννησης και υπέθεταν ότι αυτή παράγει τα μανιτάρια «τρούφες» και τα μαργαριτάρια. Ονόμαζαν τα αστροπελέκια «κεραύνιους λίθους» και ως τέτοιους θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις ή και τους αερόλιθους. Σε αυτούς απέδιδαν τις ίδιες θαυμαστές δυνάμεις που τους αποδίδει και σήμερα ο λαός, και τους χρησιμοποιούσαν σε καθαρμούς ή τους είχαν για φυλαχτά.»

Nikos Politis, Meletai 3 «Αυτά τα φυλαχτά πίστευαν ότι προστατεύουν επίσης από τους κεραυνούς, όπως συνάγεται από κάποιες οδηγίες που διασώθηκαν για την κατασκευή τους, ενώ στους Βυζαντινούς χρόνους τα θεωρούσαν πολύτιμα.
Κάποιοι αρχαίοι συγγραφείς επίσης παρομοίαζαν τους κεραύνιους λίθους με τσεκούρια. Φαίνεται απ’ αυτό ότι ως τέτοιους κυρίως θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις.
Οι Γερμανοί επίσης ονομάζουν τους κεραύνιους λίθους «Donneraxt» (πέλεκυς της βροντής), ενώ στα πιο αρχαία χρόνια θεωρούσαν τον πέλεκυ ως σύμβολο του κεραυνού και όπλο του θεού της βροντής Thunar (Thôrr). Είναι πολύ κοινές στους Γερμανούς αυτές οι δοξασίες, έτσι ώστε, εκτός από τη λέξη Donneraxt, είναι σε χρήση κι άλλες που δηλώνουν τους κεραύνιους λίθους, όπως «Donnerstein» (λίθος βροντής), «Donnerkeil» (σφήνα βροντής) και πλήθος άλλες.
Αλλά και άλλοι λαοί της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής τιμούν τους λίθους που πιστεύουν ότι προέρχονται από τους κεραυνούς. Ως τέτοιους, εκτός από τους προϊστορικούς πέλεκεις και τα βέλη, θεωρούν και τους αερόλιθους και τα απολιθωμένα οστά προϊστορικών καλαμαριών («βελεμνίτες») τους οποίους έχουν συνδέσει με πλήθος δεισιδαιμονιών.»

• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Φίλη μου Ελένη, δεν έχω να προσθέσω άλλο παρά να ξαναπώ με άλλα λόγια εκείνο που έγραψα στο facebook. Τα αστροπελέκια «δεν ανήκουν σ’ αυτόν τον κόσμο». Είναι λείψανα του τρόπου ζωής της λεγόμενης «Λίθινης Εποχής» που είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε όχι μόνο εμείς, αλλά όπως φαίνεται, αφότου διαδόθηκε και επικράτησε η χρήση των μετάλλων, ξεχάστηκε και έγινε ακατανόητος ακόμα και στους αρχαίους. Είναι «αντικείμενα από άλλη διάσταση», τέτοια που ακόμα και σήμερα, παρόλες τις αδιαμφισβήτητες επιστημονικές εξηγήσεις, συνεχίζουν να εξάπτουν την φαντασία, να δημιουργούν απορίες και να κάνουν το νου μας να ταξιδεύει.
Όσον αφορά τώρα την Ικαρία, είναι πασίγνωστη και αξιοσημείωτη η αφθονία τους. Πάρα πολλά βλέπει κανείς να εκτίθενται στις αρχαιολογικές και λαογραφικές συλλογές του νησιού, αλλά και στα σπίτια ακόμα υπάρχουν πολλά. Οι παλιοί Καριώτες τα ανακάλυπταν στα πιο απίθανα σημεία στα βουνά, σε μέρη που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ζούσαν άλλοτε άνθρωποι. Τα μάζευαν και τα φύλαγαν ως μαγικά αντικείμενα, αλλά και σήμερα ακόμα τα τιμούν και τα επιδεικνύουν με σεβασμό, ως ιστορικά αντικείμενα που δηλώνουν το πόσο αρχαία είναι η παρουσία του ανθρώπου στον τόπο μας.
Και θα τελειώσω την αναφορά στα αστροπελέκια της Ικαρίας, Ελένη, με το δικό σου σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία στο Φλικρ:


«(τα αστροπελέκια) είναι από μια εποχή που το νησί ήταν καλυμένο με δάση και αυτές οι πέτρες (οι μεγάλες στρογγυλές πέτρες που ονομάζουμε «λούρους») ήταν ακόμα χωμένες βαθιά μέσα στη γη«.

Κεραύνια Εποχή, στ’ αλήθεια, θα ήταν εκείνη!

Άγγελος Κ.

Αρχαιολογία Online: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)1) Τα νεώτερα αρχαιολογικά δεδομένα για τα λίθινα εργαλεία που ονομάζουμε «αστροπελέκια» μπορεί κανείς να διαβάσει στο «Αρχαιολογία Online» στο άρθρο: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)

Παρουσίαση της Ελληνικής μετάφρασης του βιβλίου 'Αρχαία Ικαρία2) Για την αρχαία ιστορία και αρχαιολογία της Ικαρίας βλέπε το βιβλίο «Αρχαία Ικαρία» του καθηγητή Α. Παπαλά.

 
.

.

pool drained ツ nymph revealed


Selini pool Ikaria Greece

Selini pool Ikaria Greece by Zdenek Senkyrik on Flickr

Zdenek Senkyrik© Zdenek Senkyrik
Seen this one as I visited the group pool today.
Nothing else to say. I have written too much, edited too much,
layed out and formated too much. Let's just look at pictures for a while.

Ikaria - Ικαρία - View this group's most interesting photos on Flickriver


The day we took over the mountains!


νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλήν σου, ἐν εἰρήνῃ·
ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου.
.

Why am I chanting the Canticle of Symeon? Why am I feeling so relieved? 😀

Because I who dropped from the sky in the beginning of winter of 2006 and discovered, among many other things, the amazing wealth of the mountainous hinterland of Ikaria and since then never stopped talking about it, insisting against the walls of indifference and ignorance, fighting against the dogma that the mountains are good only for rubbish dumps, free-grazing goats and perhaps several dozens of gigantic turbines on top of them all, I finally lived to witness the revolution. Two years ago when Angelos announced the closing of the trail network because of lack of support, I wished so hard that something happened and things took a different course. And there it was! The people of Ikaria are taking things in their hands! The news appeared in the Ikarian e-magazine ikariamag last week in an article under the title «How Ikaria… takes the mountains!». I found that was worth translating and blogging about it. Though I know it may seem to you a rather dry account of events strewn with place names that make no sense, yet to my ears it was music.

Most of the photos in this entry came to me through my spies in facebook from the groups: a) Ορειβάτες Πεζοπόροι Ικαρίας, b) Καθαρίζω την Ικαρία, and c) Αυτόνομη Συσπείρωση Πολιτών Ικαρίας. The links open to pictures in Flickr.

.

How Ikaria… takes the mountains!

Eventually, as time goes by, the mountains of Ikaria cease to be considered inaccessible and they reveal their greatness more often. Thanks to the initial longtime effort of a few stubborn dreamers, more and more local people are discovering their beauty, while more experienced hikers do bolder things or create new routes. Finally, last weekend the action came to a peak. The map below shows the trails followed, cleaned or traced by four different groups of people who were active in our mountains during these two days.

.

ikaria everybody hiking weekend map

.

In red color we have marked the progress of the first group of local hikers who started from Agios Dimitrios in Pounta on Saturday afternoon. After they crossed Zizokampos and Erifi, they came to Agios Isidoros from where they took the trail to Karkinagri. Once at the shore, they spent the night in the cove of Kalou near Trapalou. On Sunday morning they took the old broken-down dirt road along the coast and finally reached Manganitis.

.

teachers hikers Ikaria

.

In pink color you can see the long route from Cape Papas to Cape Drakanon taken by a group of people from Rahes who since long are dedicating their Saturdays to hiking. Most of them aren’t young anymore, yet their physical condition is so good that they decided to perform the crossing of the entire Ikarian ridge within two days. They spent the night in Ai-Stathis and on Sunday afternoon they reached Drakanon where they put out their weariness in the shallow and warm waters of the cove of Ai Giorgis. Another pleasant surprise there.

.

ridge walk Ikarians 2  ridge walk Ikarians 1

.

In the same area, earlier that morning, residents of Faros village and several volunteers had taken up to clean and repair the trail that had been abandoned for years, leading to the church of Ai Giorgis and the beach further below. The operation included picking up and carrying the garbage from the coast. Meanwhile signboards are being prepared for the wider area of Faros which stays without signage for years. These signs will be painted by the students of the elementary school.

.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

.

In blue color is shown the most difficult part of an ambitious project taken up by the Mountain Climbing and Hiking Club of Ikaria. On Sunday they visited the area of Ryakas searching inside this impressive tubular canyon for a way out on a trail to Selini and Agios Theologos in Geli close to the mountain tops. They had already made their preparation, they achieved what they wanted and in a short while they will be ready to announce the crossing of Ikaria widthwise from south to north. When this is completed, hikers will be able to admire one after the other the two most beautuful canyons of the island, Chalares and Ryakas, on a single hike from Nas to Manganitis.

.

OPS Ikarias explore Ryakas canyon

.

In green is shown the old traditional lane from Xylosirtis to Kampa which was closed and covered with vegetation for ages. At the initiative of the municipal party «Aftonomi Syspeirossi Politon Ikarias» and the participation of several villagers the difficult job to clean this lane started on Sunday. With other similar projects running at the same time in different parts of the island, baring unforseen, the beautiful lane from Xylosirtis to Kampa will be ready within a month.

.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

.

The article ends there, but the action keeps on. It seems that there is always a new thing of this kind going on in Ikaria every weekend. If you are interested, get in touch with the right people and get involved. The best is that these actions are not sponsored by coorporates or funded by either the local or the central government. These actions happen and they will go on happening because the people want to take over their mountains! They want to work together to do something, no matter how small this may be, for the good of the island and for their own good as well. As the slogan in one of the pictures says,

«None of us can do everything, yet each of us can do a small thing. All of us put together can do many things

⭐ ⭐ ⭐

.

p.s. for the record, these are some of my first hiking adventures and discoveries in Ikaria back in 2006
How I love my blog!

According to the local tales, people built houses like these in places like these to escape from pirates, slavetraders and Ottoman tax collectors. It’s probably more complicated than this, but ...  The lost village adventure

...I discovered a trail yesterday. It’s actually much more than a trail or an intervillage lane. It’s an old all-stone-paved a few km long mule track, what we’d call a highway today. It used to connect the villages...

  A path and a poll

I walk ( I hike, as they say ), I wander on foot. That’s what I do all day. My hips ache. My lungs sometimes ache too...

  I walk, I hike, I wander.

.

My Dear Blog ツ Summer


____

Hello!

Don’t be surprised! Family and friends said that I deserved it so…

this month’s review is dedicated to my blog!

They thought that after nine posts on other people’s great blog entries on Ikaria, it was time for me to let out a bit of ego. After all, as the Greek saying goes, «if you don’t praise your own house, it breaks down on your head».

So here I am claiming the tenth review. I hope you find pleasurable and constructive this random selection of entries, both newer and older, from Eleni’s blog in Ikaria. Click on the pictures to be directed to them, and if you find anything interesting, scroll down to read the comments too. The most recent ones are packed in the RSS feed.

This entry is dedicated to summer.

Original photo by gerouz

It is also dedicated to a ‘badass’ ツ who landed on her face and a while later discovered Ikaria. I heard that in some mysterious way I ‘ve put my hand in helping her get on the plane. We are looking forward to reading her impressions from her trip, and may those be beneficial to mankind. Some positive and conscientious slacking is absolutely necessary, otherwise we will very soon destroy ourselves and our planet as well.

__


 

The Who in The Where

_

et cetera…

See you next month

_

__


ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ; Μια συνέντευξη με την Ελένη.


 
«Στην Ικαρία πήγα για να μείνω μόνη μου, με την έννοια του να αποφύγω
τον ανθρώπινο θόρυβο. Είναι για μένα το νησί της ελεγχόμενης μοναξιάς
Πήγα για να ξεκουραστώ, αλλά και να δουλέψω ένα σενάριο.
Έχει ανοιχτούς ορίζοντες τριγύρω.
Σου ανοίγουν τη φαντασία. Επιπλέον, βρίσκεται εντελώς στην περίμετρο
των εξελίξεων, χωρίς όμως να είναι κι απ' έξω. Είναι σαν δορυφόρος
σε τροχιά, άρα λοιπόν μια πολύ καλή θέση για κάποια σαν κι εμένα
που η δουλειά μου είναι να κατεβάζω ιδέες...»

 

(Εδώ Νανά Η παρακάτω συνέντευξη σίγουρα θα ξεπαραμυθιάσει όσους θέλουν να πιστεύουν την Ικαρία ώς «νησί της αφασίας». Αυτό μόνο είχα να πω αντί για εισαγωγή. Επίσης να πω ότι έκανα πάρα πολλές επεμβασεις στο συντακτικό για να βγαίνει νόημα σαν συνεχής λόγος. Το αναφέρω αυτό για να μη νομίσει κανείς πως μιλάμε έτσι όταν ήμαστε μεταξύ μας…)
.
.
– Γειαάαα…

– Γειά σου.

Μετά από δύο χρόνια σκληρής δουλειάς στο εξωτερικό, πήγες και πέρασες ένα ολόκληρο χειμώνα στην Ικαρία. Γιατί στην Ικαρία;

– Στην Ικαρία πήγα για να μείνω μόνη μου, με την έννοια του να αποφύγω τον ανθρώπινο θόρυβο. Είναι για μένα το νησί της ελεγχόμενης μοναξιάς. Πήγα για να ξεκουραστώ, αλλά και να δουλέψω ένα σενάριο. Έχει ανοιχτούς ορίζοντες τριγύρω. Σου ανοίγουν τη φαντασία. Επιπλέον, βρίσκεται εντελώς στην περίμετρο των εξελίξεων, χωρίς όμως να είναι κι απ’ έξω. Είναι σαν δορυφόρος σε τροχιά, άρα λοιπόν μια πολύ καλή θέση για κάποια σαν κι εμένα που η δουλειά μου είναι να κατεβάζω ιδέες. Αυτό, δηλαδή το κατέβασμα ιδεών, μοιάζει να είναι κάτι σαν εθνικό σπορ για τους ντόπιους. Όλοι έχουν διάφορες απόψεις για τα πάντα. Υπάρχει μια φιλοσοφική θεώρηση της πραγματικότητας, ένα συνεχές ψάξιμο. Χρειάστηκε μεγάλη πειθαρχία για να μπορέσω να τελειώσω τη δουλειά μου χωρίς να παρασυρθώ σ’ αυτό το παιχνίδι. Ή να μη με παρασύρει το τοπίο και να με ρουφήξουν οι γνωστοί αργοί χρόνοι που προκύπτουν και επιβάλλονται από αυτό το τοπίο. Όταν την τελείωσα, εντάξει τότε αφέθηκα να παρασυρθώ.
.

Δηλαδή χρησιμοποίησες την Ικαρία σαν βάση, αλλά δεν ήθελες να σε απορροφήσει η Ικαρία;

– Ακριβώς έτσι που το λες. Για να μην μπερδεύονται με τη δουλειά μου, ό,τι έβλεπα και ότι σκεφτόμουν για την Ικαρία τα έγραφα στο μπλογκ ή και στο φλικρ. Ομολογώ ότι χρειάστηκε αρκετή πειθαρχία. Ήταν σαν να άλλαζα κασέττες στο μυαλό μου και αρκετές φορές βραχυκυκλώθηκα. Ιδίως ύστερα από μεγάλες βόλτες έξω στα βουνά και στα χωριά γύριζα και σκεφτόμουν μόνο ό,τι είδα κι άκουσα. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο. Ευτυχώς όμως αγαπώ τη δουλειά μου, τους φίλους μου εκεί, αλλά και τα χρήματα και την ανεξαρτησία που μου παρέχουν κι έτσι γρήγορα επανερχόμουν στην τάξη.
.

ikaria 26des
.
Πόσα μπορείς να αποκαλύψεις εδώ για το σενάριο που βγήκε;

– Να μη νομίσει κανείς πως είναι κάτι φοβερά πρωτότυπο. Έχει σχέση με το τρόπο που οι γενικές πολιτικές, οι ιδέες και οι μόδες επηρεάζουν ένα μικρό τόπο. Πως χωνεύονται και δουλεύονται μέσα σ’ αυτόν τον τόπο, πως διαστρεβλώνονται αν θες ή πως γίνονται καλύτερες. Πως «υλοποιούνται» όπως λένε οι τεχνοκράτες. Αλλά και το αντίστροφο συμβαίνει και αυτό είναι το ζουμί του σεναρίου. Πως ένας μικρός τόπος μπορεί να επηρεάσει με τη σειρά του, αν όχι τις γενικές εξελίξεις, τουλάχιστον μερικούς ανθρώπους που ορισμένοι ανάμεσά τους μπορεί να είναι σημαντικοί άνθρωποι με τον τρόπο τους και μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις.
.

Είναι σχετικά με τη 17Ν;

– Όχι, όχι … (τρανταχτά γέλια) …
.

Πόσο σχέση έχει με την Ικαρία;

– Ελάχιστη σχέση. Το αγαπημένο μας νησί λειτούργησε απλά ως έμπνευση. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα άλλο μέρος που μοιάζει πολύ, αλλά δεν είναι νησί. Μετά από τόσα ταξίδια με χαρά μπορώ να πω ότι υπάρχουν κι άλλες Ικαρίες στον κόσμο, και μάλιστα στην Ευρώπη που δεν την φανταζόμαστε και τόσο αντιφατική κι εξωτική. Είναι π.χ. κάποιες μακρινές επαρχίες, κάποιες κοιλάδες ανάμεσα σε βουνά, και κάποιες συνοικίες σε αρκετές πόλεις.
.

Πρόπερσι περπάτησες ολόκληρο το κομμάτι του Ε4 από την Ουγγαρία στην Ελλάδα. Σ’ αυτή τη συγκεκριμένη διαδρομή, ας πούμε, πόσες «Ικαρίες» συνάντησες;

– Πάρα πολλές. Δεν φαντάζεσαι πόσες. Απλά η μόνη διαφορά της Ικαρίας που ξέρουμε, είναι ότι είναι νησί, όχι μεταφορικά, αλλά πραγματικά. Έχει πολύ συγκεκριμμένα αυστηρά γεωγραφικά όρια, πράγμα το οποίο είναι πιο εύληπτο και παραγωγικό. Από την άλλη πλευρά αυτά ακριβώς τα όρια είναι υπερβολικά αυστηρά καθορισμένα. Η βασική ιδέα θα ήταν ξεκάθαρη, όμως η υπόθεση θα ήταν πολύ περιορισμένη, πολύ φτωχή. Θα έβγαινε σαν ηθογραφία και φολκλόρ, πράγμα το οποίο ήθελα να αποφύγω. Κοίτα όμως… μπορεί να μην έκανα ένα σενάριο με σκηνικό την Ικαρία, ωστόσο, μετά που το σενάριο τελείωσε, σαν παράπλευρο κέρδος από τόσες πεζοπορίες στα βουνά και τα λαγκάδια, βγήκαν κάποια πολύ ωραία παραμύθια.
.

Είναι αυτό που είπες πιο πριν, δηλαδή ότι τελικά αφέθηκες να παρασυρθείς;
– Πάντα έγραφα ή διηγιόμουν μικρές ιστορίες. Αν παρασύρθηκα, ήταν ότι αυτή τη φορά, έχοντας όλο τον χρόνο και το χώρο δικό μου, σκηνοθέτησα τα παραμύθια μου και τα δοκίμασα με τον εαυτό μου. Στα φυσικά σκηνικά του νησιού παράστησα διάφορες κλασικές μορφές όπως τη «Λαφίνα» και τη «Κόρη Ξανθή» από δύο Ελληνικά δημοτικά τραγούδια που λατρεύω, έπαιξα την Οφηλία του Σέξπηρ, τη «Κόρη του Κάστρου» (αυτό είναι από την Ικαρία), και από τις μοντέρνες μορφές έπαιξα τη «γκρουβαλίνα» στη Χάλαρη – (γέλια)
.
.
Γιατί όχι και την «καλή τρομοκράτισα»;
– Ό,τι άλλο θες αλλά τέτοιες φαντασιώσεις ποτέ δεν είχα, γλυκιά μου. Ούτε καλόγρια, ούτε ιεραπόστολος, άλλωστε, πράγματα τα οποία εμένα μου ακούγονται σχετικά. Με ξενερώνουν -για να μη σου πω με απελπίζουν. Δεν γουστάρω ούτε να προσεύχονται, ούτε να πυροβολούν για μένα, εν ονόματί μου και για λογαριασμό μου -για να με σώσουν χωρίς να με έχουν ρωτήσει.
.
.
.
Οικολόγος όμως ναι;

– Ναι. Αλλά για μένα, όχι για τους άλλους. Όμως γιατί να παίξω αυτό τον ρόλο; Τι άλλο ήμουν παρά μια «οικολόγος» έτσι όπως κυκλοφορούσα στην Ικαρία; Με τον βιολογικό πατατόκηπό μου, με τους ατελείωτους περιπάτους στα βουνά, με τα χορτάρια που μάζευα, κτλ. κτλ. ήμουν ας πούμε μια οικολόγος. Αλλά δεν νομίζεις ότι αυτός ο όρος έχει καταντήσει πια τελείως ηλίθιος και στενόχωρος; Οι μισές Καριωτίνες γυναίκες που ξέρω είναι «οικολόγοι». Ε, και λοιπόν; Δεν είναι ρόλος αυτός για παραμύθι. Είναι μια αληθινή στάση ζωής.
.

Έπαιξες και τον Ίκαρο;

– Όχι. Πρώτον γιατί ήταν άντρας και δεύτερον γιατί έχει κακό τέλος. Από φτερωτά, έπαιξα τη Σεραφίνα, μια αγγέλισσα δικής μου επινόησης (γέλια … παύση…)
.

 .
Θα κάνεις κάτι με αυτές τις μικρές ιστορίες τις σχετικές με την Ικαρία; Επαγγελματικά εννοώ.

– Η Ικαρία, ξέρεις, βολεύει πάρα πολύ για τέτοιες RPG φάσεις. Πρώτον κανείς δεν σε παρεξηγεί, άμα είσαι εντάξει και δεν προσβάλεις και δεν ενοχλείς κανέναν, δεύτερον απουσιάζει εντελώς το κυριλέ λάιφσταιλ. Δεν έχεις πρόβλημα να εμφανιστείς στον μπακάλη με σκόνη στα ρούχα και ξερά χορτάρια στα μαλλιά. Μπορώ να σου πω πως το θεωρούν τιμητικό κιόλας…
.

Μήπως γιατί έτσι δείχνεις ότι έχεις «τριβή» με τη φύση του νησιού; (γέλια)

– Ναι, αρκεί να μην είσαι έτσι όλη την ώρα. Αυτό θα ήταν προσβολή και «γκρουβαλοποίηση των ηθών». Έτσι εγώ για παράδειγμα μπορεί τη μια φορά να ήμουν ιδρωμένη με τα κουρέλια και την άλλη εμφανιζόμουν καθαρή-καθαρή, χτενισμένη και ντυμένη με ένα πολύ ωραίο σετάκι απογευματινό… (γέλια)
.

Καλή πληροφορία αυτή. Χρήσιμη για μερικούς-μερικούς για να ξέρουν. Λοιπόν ας ξαναγυρίσουμε στην ερώτησή μου.

– Ομολογώ ότι επίτηδες ξέφυγα από το θέμα. Αυτές οι ιστορίες είναι προσωπικά, δικά μου πράγματα. Μπορεί να τις διηγηθώ προφορικά ή να δώσω ιδέες σε άλλους, αλλά δεν θα τα κάνω «δουλειά»: σεναριακή αφήγηση με σκηνογραφικές οδηγίες και διαλόγους. Είναι η δική μου ευεργετική σχιζοφρένεια και θέλω να μείνουν όπως τα φαντάζομαι εγώ και να τα αλλάζω κάθε τόσο, ανάλογα με τη διάθεση. Είναι οι κοριτσίστικες ουτοπίες μου και δεν τις πουλάω. Όμως δεν ξέρω κιόλας, μπορεί άμα γεράσω, να αλλάξω γνώμη και να τα βάλω στο χαρτί τελικά. ‘Η μπορεί το περιβάλλον της Ικαρίας να κινδυνεύει να καταστραφεί τόσο πολύ, ή να παρουσιαστεί κάποιος άλλος κίνδυνος, οπότε θα γίνω «στρατευμένη λογοτέχνις» και να τους πάρει όλους ο διάβολος (γέλια). Τώρα όμως με το μωρό δεν σκέφτομαι πια τέτοιες ακτιβιστικές φάσεις. Το μωρό μου είναι αρκετός ακτιβισμός από μόνο του –
.

(Τα τελευταία αυτά ειπώθηκαν ενώ το Σιδεράκι είχε αρχίσει να κλαίει.
Κι έτσι εδώ διακόπηκε και τελείωσε η συνέντευξη.
Γειάααα…. Τα λέμε πάλι.)


Αθηνά Σκ.
Comments

(2 total)

Όπως θα προσέξατε, σ’ αυτή τη συνέντευξη δεν υπάρχουν λινκς για φωτογραφίες και άλλα συμπληρωματικά στοιχεία. Είστε ελεύθεροι /ες να χρησιμοποιήσετε τη φαντασία σας.
Monday January 29, 2007 – 09:47am (EET)
Χελόου, Ι λαβ γιου, γουον’τ γιου τελ μη γιορ νέιμ.
Χελόου, Ι λαβ γιου, λετ μη τζαμπ ιν γιορ γκέιμ.
… ΧΕΛΟ-ΟΥ!
Wednesday January 31, 2007 – 09:57am (EET)
.