Μύθοι για την Ικαρία : Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΜΥΘΟΣ


.
.
.
Η λογοκρισία στο προηγούμενο entry μας τσάκισε. Φαίνεται όμως πως δεν έχουν πρόβλημα με τις φωτογραφίες. Ορίστε, να μία. Είναι ένα κουλό σύνθημα γραμμένο σε βράχο στο βάθος μέσα στο φαράγγι της Χάλαρης. Οι πολλοί καπιταλιστές που περνούν από εκεί στο δρόμο για τις βρωμοδουλειές τους, σίγουρα το βλέπουν και τρέμουν. Θα λένε από μέσα τους, «Άντε να τελειώνουμε με την εκμετάλλευση και τη παγκοσμιοποίηση, γιατί αν αργήσουμε, την έχουμε βάψει«.
Είμαι σίγουρη ότι έτσι λένε.
.
Θα δουλέψουμε εθελοντές πάλι φέτος.
Ορισμένοι free campers
θα μας γυρίζουν την πλάτη και θα μας λένε ‘κορόιδα’.
.
χεστήκαμαν! 😛
.
Μόνο με δουλειά κάνεις ένα τόπο δικό σου.
Smash smash smash
.
.

Comments

(2 total)

Το έχω δει κι εγώ αυτό το σύνθημα και θαύμασα το θάρρος αυτών που το έγραψαν σε τόσο πολυσύχναστο μέρος με τόσες κάμερες κι αστυνομία τριγύρω.

Monday February 19, 2007 – 09:56pm (EET)

Παρολες «τις καμερες και τις αστυνομιες» (χα χα), λουστηκαμε πολλες φορες  γυμνες και ανενοχλητες στην ωραια αγγελολιβαδα που υπαρχει πισω απο το βραχο.

.

Το συνθημα μας ενοχλησε μονο στο βαθμο που ηθελε να δειξει οτι το μερος «ανηκε» σε κάποιον -στη προκιμενη περιπτωση δηλ. στους αντικαπιταλιστες, αντιεξουσιαστες η οτι ειναι τελος παντων. Για μενα ηταν *tribal mark* και το διαβασα σαν *this place belongs to…*, *such and such have been here…* : γνωστες ανωριμοτητες
(τα ‘χω περασει κι εγω -μη βγαζω την ουρα μου απ’ εξω)
Ωστοσο απο σκουπιδια, ουτε ιχνος! Αρα υπαρχει ελπιδα. Οταν τους περασει το smash capitalism πραγμα, να γινουν ενταξει, να μαθουν 2-3 αλλα πραγματα και τελικα να το προστατεψουν αυτο το μερος. Νομιζω ετσι θα γινει. Η μηπως γινεται ηδη;

Friday February 23, 2007 – 12:55am (PST)


Legends about Ikaria : THE MYTH OF ICARUS


 
(An interview with Doubting Thomas)
THE MYTH OF ICARUS

Is Ikaria the island where Icarus fell?

I can’t tell you. I hadn’t been born yet and there is no video-tape of the accident. The nearest we have to a video is Brueghel’s painting but this is not enough evidence. It’s a painting made in Holland thousands of miles away from the Aegean, many centuries later. Though it’s a fact that it looks like those amateur videos that are focused on an innocent scene and accidentaly captured a tragedy. Then they become famous and their makers sell them to the media for a lot of money. It could be a video, but it’s not. It’s an oil painting -a artistic fancy, in other words.

Yet people say that’s where he fell.

People say a lot of things. For example in every encyclopedia and guide book we read, «Ikaria, known from the fall of Icarus, e.t.c.» People love to be told stories especially when accidents are involved.

Yes but what about the name of the island?

Oh, names may mean something or may mean nothing. We can go to the registrar and change our names according to our fancies and make various connections and associations. Or without changing the name, we can change it’s meaning or it’s origin to suit our convenience. For example, there is a Greek island called Karpathos, that is, it’s got the same name as the Karpathian mountains in Transylvania, Romania. Now the Karpathians (of the island) are free to associate the name of their island with Dracula; to claim, for example, that the mountains of Romania got their name from their island; evenmore, that Dracula was born in Karpathos and after having sucked all the blood out of the inhabitants as a kid, when he grew up, he flew (he was a vampire) to a larger place with a larger population and an endless supply of blood. Nevertheless, today, even if the Aegean Karpathians had thought of doing this, they are too late. The Romanians have taken every advantage of the tale already and Dracula’s castle is the biggest tourist attraction of their country. There would be a huge diplomatic clash between Greece and Romania, if the Aegean Karpathians claimed their island as the birthplace of Dracula. There is so much money and prestige involved, you see.

So the association between Ikaria and Icarus is a lie?

I don’t say it’s a lie. All I say is I don’t know. There is no video and there were no reliable eye-witnesses, BBC, CNN, SKY NEWS and so on. Maybe there was an amateur video (by a cousin of that plower in the painting, for example) or a pilot shot for a documentary on a rustic subject; because it had captured «The Fall» it survived till the 16th century and that’s what Brueghel saw and he made the famous painting. All I’m saying is that we must find and watch the original video to be sure of the fact. For example, something like this.

 

______________________________

Next week a new episode of the interview with Doubting Thomas.
Subject-matter : «Ikaria political« : Red Rock, Dry Rock, Devil’s island, Island of Exile

Athina Sk.

 

Comments

(15 total)

Yes, we must definitely find the Icarus video. I am also interested in the videos of other high flyers such as Abbas Ibn Firnas, Leonardo da Vinci, Hezarfen Ahmet Celebi etc. I looked at youtube but none is available. Leonardo’s depiction of the Icarus accident is a collector item and would be OK instead of the original video. I wonder if Doubting Thomas has seen any of those?

Tuesday February 13, 2007 – 04:56pm (EST)

Keep looking. Doubting Thomas is right. In the times we live, what’s not on a photo or a video, just doesn’t exist!..

Thursday February 15, 2007 – 01:14am (PST)

that’s interesting to know that… will browse thru youtube and dailmotion to find anything on this… and add it to my documentary collection @ http://iamyuva.wordpress.com/documentaries

Wednesday February 21, 2007 – 07:54am (GMT)

THE IONIAN MYTHS
________________

Related to: «Icarus in the pool»
http://www.flickr.com/groups/ikaria/discuss/72157603772508112/

Me

________________

The Myth of Icarus, the flying man, belongs to the ‘Circle of Theseus’, which in its turn belongs to a larger group of closely related myths, all of them being the foundation of the Ionian Greek heritage and identity.

In simple words, to know these myths meant that you were Greek.

Though it is certain that the Ionians conducted savage warfare against the Carians, the Cretans and other peoples who inhabited the coasts of the Aegean, their myths speak very little about it. They speak about achievements of the mind instead; ingenious devices, machines, new political ideas (‘the city-state’ for instance was supposed to be Theseus’ invention), new kind of ships (‘the 50oared that could sail against any sea current), new gods like Dionysus who was –what else?- the difficult art of wine making and drinking personified or rather deified, as it should be.

To know these myths meant that you were Greek.

Thursday January 24, 2008 – 10:59pm (EET)

To know these myths meant that you were Greek.

It is very interesting how little magic is involved in them. For example, in the myth of Deadalus and Icarus, unlike the similar myths about flyers from Persia and India, we are told bluntly that it was enough for a man to glue feathers with wax to make wings and fly away! We are not even told that the flyer had to move his arms very fast! Isn’t it absurd?
There is no magic and yet, there precisely lies the magic. The myth is a challenge to the mind. How on earth did Deadalus and Icarus do it? How did Theseus come up with the idea to seduce Ariadne and how did she come up with the idea to give him the string, Ariadne’s clue, to find his way in the Labyrinth?

These are logical myths. Their purpose is not to make you stand in awe but to make you want to do the same.

For example, you see that you weren’t able to fly with feathers glued with wax tied around your arms? Your head is in bandages? Don’t worry. Blame Dedalus who probably knew a few tricks that he didn’t say. But if you were patient enough to do all that feather and wax and leather straps work, if you were as crazy as to jump from a high place trying to fly, you can build yourself a nice little boat now. Plant a nice mast, rigging and sail and set off towards the unknown.

These are logical myths. And there is nothing more crazy than logic. But it’s magic because it makes us move. Not too often against each other, I hope.

Thursday January 24, 2008 – 11:02pm (EET)

_____________________________
THE MYTH OF ICARUS AND ICARIA (1)
_____________________________

When the Ionians who of course knew well the myths of the ‘Circle of Theseus’, came from Miletus and settled in Ikaria in the 7th century B.C. or while they were sailing past and round it, they must have observed the resemblance of the island’s Phoenician name, Ikor, (most of the Aegean islands bear Phoenician names) to the name of Ikaros (Icarus) and they must have told their brothers, the Athenians. As the Phoenicians weren’t there anymore to contradict them, the Athenians thought: Nice! We can complete the myth of Deadalus and Icarus. That place must have been where Icarus fell and drowned! There is wild wind-beaten sea around it, called “Sea of Ikor”? That’s it!
And so you have an entire sea and an entire island dragged out of nothingness and into the Ionian universe: “The place where Icarus fell” = Island Icarus (in Thucydides) = Ikaria (in the archives of Venice and to the present day).
The myth was a great one and the Ikarians were lucky to have acquired it. Even Nero the mad Roman emperor loved that story and he had tried to adapt and stage set it in the theater! Only that he was soon short of actors because the play was too realistic. The Icaruses dropped themselves from the ceiling and died!
Meanwhile the Ikarians worked on their myth and even claimed they had found the tomb of Icarus. In fact it is said that they showed it to visitors in the Roman time (‘tourism’ as we know it was born exactly then).

Thursday January 24, 2008 – 11:05pm (EET)

_____________________________
THE MYTH OF ICARUS AND ICARIA (2)
_____________________________

So it was all propaganda, you will say. Of course it was. Isn’t it all? Those myths were heavy with propaganda and partiotic stuff. What else is a myth after all if not a way to turn reality the way we want it?

I find this fascinating. The mind connects and works with whatever finds handy.

Cabet and the utopians started and social conditions made so as today the Myth of Icarus is associated with the idea of Freedom. Since the 19th century people refer to it as “The Flight of Icarus” rather than “The Fall of Icarus”. Ikaria again takes advantage. By some game of coincidence, it so happened that its inhabitants have never been slaves to nobody, were never invaded, lived primitive perhaps, but free –sometimes (good times) carefree. “Welcome to the Island of Icarus” reads the big sign in the harbour of the capital. Agios Kirikos. Does it mean “This is the site of the most famous flying accident in the world”?
No. For the people I know at least, it means (consciously, unconsciously or subconsciously) “Welcome to the Island of Freedom”.

The Island of Freedom… What a heavy weight our own propaganda has put on our shoulders!

Why couldn’t we rather have something lighter and more neutral like “Welcome to the Island of Windmills” instead?
……

Thursday January 24, 2008 – 11:09pm (EET)

Είπα στο
http://www.flickr.com/groups/ikaria/discuss/72157603772508112/
ότι θα γράψω τα παραπάνω και στα Ελληνικά, ε;
Ε, λοιπόν πολύ αμφιβάλλω…

Thursday January 24, 2008 – 11:11pm (EET)

Οχι μωρε. Αστο. Δεν χρειαζεται. Τρεχα γυρευε – που λες κι εσυ…
«Το Νησι της Ελευθεριας» -αυτο μονο ας μεινει. Πραγματι, τι μεγαλο βαρος.
«Το Νησι της Ισοτητας» -να προσθεσω εγω (αν και ασχετο με το μυθο). Κι αυτο ειναι βαρος.
Χριστε μου ευτυχως που υπαρχει το κρασι!

Friday January 25, 2008 – 04:22am (PST)

«Με το κεφάλι δεμένο μέσα σε επιδέσμους; Μη χολοσκάς. Μπορείς τώρα να φτιάξεις ένα ωραίο σκάφος…»
Χαχαχα – Μ’ άρεσε πολύ!

Saturday January 26, 2008 – 02:02pm (EET)

All propaganda?
Of the muses, children of Memory, perhaps.
Reality the way we want it?
No, I think it’s reality the way we don’t want it.
Think of Oedipus (Tiresias: ‘What made me forget? I never should have come.’)

Or Agamemnon returning home. Or Odysseus for that matter.
There is a political dimension, but you can’t limit it to just that!

Thursday February 14, 2008 – 12:20am (CET)

But now I’ve argued with AKK it looks like I don’t appreciate him setting out the myth and so much background for us.

So to cover up the argumentativeness, can I add Auden’s poem?

About suffering they were never wrong,
The Old Masters; how well, they understood
Its human position; how it takes place
While someone else is eating or opening a window or just walking dully along;
How, when the aged are reverently, passionately waiting
For the miraculous birth, there always must be
Children who did not specially want it to happen, skating
On a pond at the edge of the wood:
They never forgot
That even the dreadful martyrdom must run its course
Anyhow in a corner, some untidy spot
Where the dogs go on with their doggy life and the torturer’s horse
Scratches its innocent behind on a tree.
In Breughel’s Icarus, for instance: how everything turns away
Quite leisurely from the disaster; the ploughman may
Have heard the splash, the forsaken cry,
But for him it was not an important failure; the sun shone
As it had to on the white legs disappearing into the green
Water; and the expensive delicate ship that must have seen
Something amazing, a boy falling out of the sky,
had somewhere to get to and sailed calmly on.

Thursday February 14, 2008 – 10:53am (CET)

Simon G, maybe AKK should have put the word ‘propaganda’ between quotes. Yet for the Greeks, politics has run in their veins since always, so terms like this sound much less heavy. They are part of the culture.

I don’t know why, the epigram on Aeschylus grave came in my mind. It didn’t read anything about him being a big shot playwright. It read «The long curly haired Persians will remember his valour in battle». The poet wanted to be remembered as the young soldier who had been and had fought for the freedom of his city in Marathon.

Thursday February 14, 2008 – 11:33am (PST)

Heh heh heh! You caught me :)) Auden’s poem was behind my choice of Brughel’s painting to go with Nana’s hilarious interview of DT.

Thursday February 14, 2008 – 11:40am (PST)

You are right. I over-simplified. Put ***propaganda*** in many quotes.

Auden?

Friday February 15, 2008 – 02:04pm (EET)


Μύθοι για την Ικαρία : Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΙΚΑΡΟΥ


(In English)

(Μια συνέντευξη με τον Άπιστο Θωμά)
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΙΚΑΡΟΥ

Είναι η Ικαρία ο τόπος που έπεσε ο Ίκαρος;

Δεν μπορώ να σου πω. Δεν είχα γεννηθεί τότε και δεν υπάρχει βίντεο που να δείχνει το ατυχές περιστατικό. Το το πιο κοντινό που έχουμε σαν βίντεο είναι ο σχετικός πίνακας του Μπρύγκελ, όμως δεν είναι αρκετή απόδειξη. Είναι μια ελαιογραφία που έγινε στην Ολλανδία, πολλά μίλια μακριά από το Αιγαίο και πάρα πολλούς αιώνες αργότερα. Είναι γεγονός όμως ότι ο πινακας μοιάζει σαν κάποια ερασιτεχνικά βίντεο που ενώ κεντράρουν σε μια αθώα σκηνή, τυχαίνει και πιάνουν ένα τραγικό περιστατικό που συμβαίνει την ίδια στιγμή στον ίδιο τόπο. Ξέρετε, απ’ αυτά που γίνονται διάσημα και οι δημιουργοί τους τα πουλούν στα μήντια για πολλά λεφτά. Ο πίνακας μοιάζει με βίντεο, όμως δυστυχώς δεν είναι βίντεο. Είναι μια ελαιογραφία -μια καλλιτεχνική φαντασίωση, με άλλα λόγια.

Ωστόσο, όλος ο κόσμος λέει ότι στην Ικαρία έπεσε ο Ίκαρος.

Ο κόσμος λέει πολλά. Για παράδειγμα, κάθε εγκυκλοπαίδεια και ταξιδιωτικός οδηγός γράφουν : «Η Ικαρία, γνωστή από τον μύθο της πτώσης του Ικάρου, κτλ.» Οι άνθρωποι αγαπούν τις ιστορίες, ειδικά άμα έχουν σχέση με δυστυχήματα.

Ναι, αλλά το όνομα του νησιού;

Α, τα ονόματα μπορεί να σημαίνουν κάτι ή μπορεί να μην σημαίνουν και τίποτα. Μπορούμε να πάμε στον ληξίαρχο και να αλλάξουμε το όνομά μας όπως γουστάρουμε και να κάνουμε διάφορους συσχετισμούς. Ή το όνομα που έχουμε, να του αλλάξουμε το νόημα και τη προέλευση, όπως μας βολεύει. Για παράδειγμα, υπάρχει ένα Ελληνικό νησί, η Κάρπαθος, που συμβαίνει να έχει το ίδιο όνομα με τα Καρπάθια όρη στη Τρανσυλβανία της Ρουμανίας. Οι Καρπάθιοι (οι νησιώτες), ας πούμε, είναι ελεύθεροι να συσχετίσουν το όνομα του νησιού τους με τον Δράκουλα. Να ισχυριστούν, για παράδειγμα, ότι βουνά της Τρανσυλβανίας πήραν το όνομά τους από το νησί τους. Επιπλέον να πουν ότι ο Δράκουλας είχε γεννηθεί στην Κάρπαθο και αφού ως παιδί ρούφηξε όλο το αίμα από τους κατοίκους, όταν μεγάλωσε, πέταξε (βρυκόλακας ήταν) σε ένα μεγαλύτερο μέρος με μεγαλύτερο πληθυσμό και ατελείωτες προμήθειες αίμα. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα, ακόμα κι αν οι Καρπάθιοι (οι νησιώτες) ήθελαν να κάνουν έναν τέτοιο συσχετισμό, είναι πάρα πολύ αργά. Οι Ρουμάνοι έχουν εκμεταλλευτεί στο έπακρο τον μύθο του Δράκουλα και το κάστρο του είναι η μεγαλύτερη τουριστική ατραξιόν της χώρας τους. Θα γινόταν τρομερό διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Ρουμανία, αν οι Καρπάθιοι (οι νησιώτες) έβγαιναν κι έλεγαν το νησί τους ήταν ο τόπος γέννησης του Δράκουλα. Είναι βλέπετε, το γόητρο και τόσα πολλά λεφτά στη μέση.

Τότε λοιπόν ο συσχετισμός Ικαρίας και Ικάρου είναι ένα ψέμα;

Δεν είπα ότι είναι ψέμα. Όλο που είπα είναι ότι δεν ξέρω. Δεν έχουμε βίντεο και δεν έχουμε αξιόπιστους αυτόπτες μάρτυρες, το BBC, το CNN, το SKY NEWS και όλα αυτά. Ενδεχομένως υπήρξε κάποιο ερασιτεχνικό βίντεο (που τράβηξε π.χ. ο ξάδελφος του ζευγολάτη που φαίνεται πρώτο πλάνο στον πίνακα) ή μπορεί να ήταν μια δοκιμαστική λήψη για κάποιο ντοκυμαντέρ με θέμα την αγροτική ζωή. Επειδή είχε συλλάβει τη «Σκηνή της Πτώσης», γι’ αυτό φαίνεται διασώθηκε μέχρι τον 16ο αιώνα και το είδε ο Μπρύγκελ και το μετέφερε στον διάσημο πίνακά του. Όλο κι όλο που λέω είναι ότι πρέπει να βρούμε και να δούμε το αρχικό βίντεο για να ήμαστε σίγουροι για το γεγονός. Μπορεί να είναι κάτι σαν αυτό.

 

________________________________________________

Την άλλη εβδομάδα νέο επεισόδιο της συνέντευξης με τον Άπιστο Θωμά.

 

Θέμα : «Πολιτική Ικαρία» : Κόκκινος Βράχος, Ξερονήσι, Νησί του Διαβόλου, Νησί της Εξορίας.

 

Αθηνά Σκ.

Comments

(3 total)

Παιδιά, δεν τρελαθήκαμε, οκ; Πλάκα κάνουμε. Καρναβάλι είναι, εντάξει; Μην παρεξηγηθεί κανένας, οκ; Είναι ξενέρωμα που το λέω, αλλά πρέπει να το πω γιατί θα ακολουθήσουν κι άλλα χ-ει-ρο-τε-ρα. Ο «Άπιστος Θωμάς» είναι στα φόρτε του…

Monday February 12, 2007 – 11:05pm (EET)

Ωραίος ο «Άπιστος Θωμάς»…περιμένουμε τα επόμενα!!!

Tuesday February 13, 2007 – 06:27pm (EET)

Ευχαριστουμε Α. Αν δεις ποτε αυτο το αρχαιο βιντεο (π.χ. στο youtube), να μας κανεις ενημερες, παρακαλουμε. Ομως πρεπει να φαινεται πως ειναι η Ικαρια απο πισω -να φαινεται στο βαθος π.χ η αρχαια Μαντουβαλα η ακομα καλιτερα το πλοιο «Δημητρουλα» (σιγουρα υπαρχει απο τοτε)
KΑΛΗ ΑΠΟΚΡΙΑ!!!

Thursday February 15, 2007 – 01:10am (PST)


ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ; Μια συνέντευξη με την Ελένη.


 
«Στην Ικαρία πήγα για να μείνω μόνη μου, με την έννοια του να αποφύγω
τον ανθρώπινο θόρυβο. Είναι για μένα το νησί της ελεγχόμενης μοναξιάς
Πήγα για να ξεκουραστώ, αλλά και να δουλέψω ένα σενάριο.
Έχει ανοιχτούς ορίζοντες τριγύρω.
Σου ανοίγουν τη φαντασία. Επιπλέον, βρίσκεται εντελώς στην περίμετρο
των εξελίξεων, χωρίς όμως να είναι κι απ' έξω. Είναι σαν δορυφόρος
σε τροχιά, άρα λοιπόν μια πολύ καλή θέση για κάποια σαν κι εμένα
που η δουλειά μου είναι να κατεβάζω ιδέες...»

 

(Εδώ Νανά Η παρακάτω συνέντευξη σίγουρα θα ξεπαραμυθιάσει όσους θέλουν να πιστεύουν την Ικαρία ώς «νησί της αφασίας». Αυτό μόνο είχα να πω αντί για εισαγωγή. Επίσης να πω ότι έκανα πάρα πολλές επεμβασεις στο συντακτικό για να βγαίνει νόημα σαν συνεχής λόγος. Το αναφέρω αυτό για να μη νομίσει κανείς πως μιλάμε έτσι όταν ήμαστε μεταξύ μας…)
.
.
– Γειαάαα…

– Γειά σου.

Μετά από δύο χρόνια σκληρής δουλειάς στο εξωτερικό, πήγες και πέρασες ένα ολόκληρο χειμώνα στην Ικαρία. Γιατί στην Ικαρία;

– Στην Ικαρία πήγα για να μείνω μόνη μου, με την έννοια του να αποφύγω τον ανθρώπινο θόρυβο. Είναι για μένα το νησί της ελεγχόμενης μοναξιάς. Πήγα για να ξεκουραστώ, αλλά και να δουλέψω ένα σενάριο. Έχει ανοιχτούς ορίζοντες τριγύρω. Σου ανοίγουν τη φαντασία. Επιπλέον, βρίσκεται εντελώς στην περίμετρο των εξελίξεων, χωρίς όμως να είναι κι απ’ έξω. Είναι σαν δορυφόρος σε τροχιά, άρα λοιπόν μια πολύ καλή θέση για κάποια σαν κι εμένα που η δουλειά μου είναι να κατεβάζω ιδέες. Αυτό, δηλαδή το κατέβασμα ιδεών, μοιάζει να είναι κάτι σαν εθνικό σπορ για τους ντόπιους. Όλοι έχουν διάφορες απόψεις για τα πάντα. Υπάρχει μια φιλοσοφική θεώρηση της πραγματικότητας, ένα συνεχές ψάξιμο. Χρειάστηκε μεγάλη πειθαρχία για να μπορέσω να τελειώσω τη δουλειά μου χωρίς να παρασυρθώ σ’ αυτό το παιχνίδι. Ή να μη με παρασύρει το τοπίο και να με ρουφήξουν οι γνωστοί αργοί χρόνοι που προκύπτουν και επιβάλλονται από αυτό το τοπίο. Όταν την τελείωσα, εντάξει τότε αφέθηκα να παρασυρθώ.
.

Δηλαδή χρησιμοποίησες την Ικαρία σαν βάση, αλλά δεν ήθελες να σε απορροφήσει η Ικαρία;

– Ακριβώς έτσι που το λες. Για να μην μπερδεύονται με τη δουλειά μου, ό,τι έβλεπα και ότι σκεφτόμουν για την Ικαρία τα έγραφα στο μπλογκ ή και στο φλικρ. Ομολογώ ότι χρειάστηκε αρκετή πειθαρχία. Ήταν σαν να άλλαζα κασέττες στο μυαλό μου και αρκετές φορές βραχυκυκλώθηκα. Ιδίως ύστερα από μεγάλες βόλτες έξω στα βουνά και στα χωριά γύριζα και σκεφτόμουν μόνο ό,τι είδα κι άκουσα. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο. Ευτυχώς όμως αγαπώ τη δουλειά μου, τους φίλους μου εκεί, αλλά και τα χρήματα και την ανεξαρτησία που μου παρέχουν κι έτσι γρήγορα επανερχόμουν στην τάξη.
.

ikaria 26des
.
Πόσα μπορείς να αποκαλύψεις εδώ για το σενάριο που βγήκε;

– Να μη νομίσει κανείς πως είναι κάτι φοβερά πρωτότυπο. Έχει σχέση με το τρόπο που οι γενικές πολιτικές, οι ιδέες και οι μόδες επηρεάζουν ένα μικρό τόπο. Πως χωνεύονται και δουλεύονται μέσα σ’ αυτόν τον τόπο, πως διαστρεβλώνονται αν θες ή πως γίνονται καλύτερες. Πως «υλοποιούνται» όπως λένε οι τεχνοκράτες. Αλλά και το αντίστροφο συμβαίνει και αυτό είναι το ζουμί του σεναρίου. Πως ένας μικρός τόπος μπορεί να επηρεάσει με τη σειρά του, αν όχι τις γενικές εξελίξεις, τουλάχιστον μερικούς ανθρώπους που ορισμένοι ανάμεσά τους μπορεί να είναι σημαντικοί άνθρωποι με τον τρόπο τους και μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις.
.

Είναι σχετικά με τη 17Ν;

– Όχι, όχι … (τρανταχτά γέλια) …
.

Πόσο σχέση έχει με την Ικαρία;

– Ελάχιστη σχέση. Το αγαπημένο μας νησί λειτούργησε απλά ως έμπνευση. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα άλλο μέρος που μοιάζει πολύ, αλλά δεν είναι νησί. Μετά από τόσα ταξίδια με χαρά μπορώ να πω ότι υπάρχουν κι άλλες Ικαρίες στον κόσμο, και μάλιστα στην Ευρώπη που δεν την φανταζόμαστε και τόσο αντιφατική κι εξωτική. Είναι π.χ. κάποιες μακρινές επαρχίες, κάποιες κοιλάδες ανάμεσα σε βουνά, και κάποιες συνοικίες σε αρκετές πόλεις.
.

Πρόπερσι περπάτησες ολόκληρο το κομμάτι του Ε4 από την Ουγγαρία στην Ελλάδα. Σ’ αυτή τη συγκεκριμένη διαδρομή, ας πούμε, πόσες «Ικαρίες» συνάντησες;

– Πάρα πολλές. Δεν φαντάζεσαι πόσες. Απλά η μόνη διαφορά της Ικαρίας που ξέρουμε, είναι ότι είναι νησί, όχι μεταφορικά, αλλά πραγματικά. Έχει πολύ συγκεκριμμένα αυστηρά γεωγραφικά όρια, πράγμα το οποίο είναι πιο εύληπτο και παραγωγικό. Από την άλλη πλευρά αυτά ακριβώς τα όρια είναι υπερβολικά αυστηρά καθορισμένα. Η βασική ιδέα θα ήταν ξεκάθαρη, όμως η υπόθεση θα ήταν πολύ περιορισμένη, πολύ φτωχή. Θα έβγαινε σαν ηθογραφία και φολκλόρ, πράγμα το οποίο ήθελα να αποφύγω. Κοίτα όμως… μπορεί να μην έκανα ένα σενάριο με σκηνικό την Ικαρία, ωστόσο, μετά που το σενάριο τελείωσε, σαν παράπλευρο κέρδος από τόσες πεζοπορίες στα βουνά και τα λαγκάδια, βγήκαν κάποια πολύ ωραία παραμύθια.
.

Είναι αυτό που είπες πιο πριν, δηλαδή ότι τελικά αφέθηκες να παρασυρθείς;
– Πάντα έγραφα ή διηγιόμουν μικρές ιστορίες. Αν παρασύρθηκα, ήταν ότι αυτή τη φορά, έχοντας όλο τον χρόνο και το χώρο δικό μου, σκηνοθέτησα τα παραμύθια μου και τα δοκίμασα με τον εαυτό μου. Στα φυσικά σκηνικά του νησιού παράστησα διάφορες κλασικές μορφές όπως τη «Λαφίνα» και τη «Κόρη Ξανθή» από δύο Ελληνικά δημοτικά τραγούδια που λατρεύω, έπαιξα την Οφηλία του Σέξπηρ, τη «Κόρη του Κάστρου» (αυτό είναι από την Ικαρία), και από τις μοντέρνες μορφές έπαιξα τη «γκρουβαλίνα» στη Χάλαρη – (γέλια)
.
Ikaria 015 des
.
Γιατί όχι και την «καλή τρομοκράτισα»;
– Ό,τι άλλο θες αλλά τέτοιες φαντασιώσεις ποτέ δεν είχα, γλυκιά μου. Ούτε καλόγρια, ούτε ιεραπόστολος, άλλωστε, πράγματα τα οποία εμένα μου ακούγονται σχετικά. Με ξενερώνουν -για να μη σου πω με απελπίζουν. Δεν γουστάρω ούτε να προσεύχονται, ούτε να πυροβολούν για μένα, εν ονόματί μου και για λογαριασμό μου -για να με σώσουν χωρίς να με έχουν ρωτήσει.
.
.
.
Οικολόγος όμως ναι;

– Ναι. Αλλά για μένα, όχι για τους άλλους. Όμως γιατί να παίξω αυτό τον ρόλο; Τι άλλο ήμουν παρά μια «οικολόγος» έτσι όπως κυκλοφορούσα στην Ικαρία; Με τον βιολογικό πατατόκηπό μου, με τους ατελείωτους περιπάτους στα βουνά, με τα χορτάρια που μάζευα, κτλ. κτλ. ήμουν ας πούμε μια οικολόγος. Αλλά δεν νομίζεις ότι αυτός ο όρος έχει καταντήσει πια τελείως ηλίθιος και στενόχωρος; Οι μισές Καριωτίνες γυναίκες που ξέρω είναι «οικολόγοι». Ε, και λοιπόν; Δεν είναι ρόλος αυτός για παραμύθι. Είναι μια αληθινή στάση ζωής.
.

Έπαιξες και τον Ίκαρο;

– Όχι. Πρώτον γιατί ήταν άντρας και δεύτερον γιατί έχει κακό τέλος. Από φτερωτά, έπαιξα τη Σεραφίνα, μια αγγέλισσα δικής μου επινόησης (γέλια … παύση…)
.

Lafina Manganitis sun Lafina Manganitis bush Lafina Manganitis resting rock
 .
Θα κάνεις κάτι με αυτές τις μικρές ιστορίες τις σχετικές με την Ικαρία; Επαγγελματικά εννοώ.

– Η Ικαρία, ξέρεις, βολεύει πάρα πολύ για τέτοιες RPG φάσεις. Πρώτον κανείς δεν σε παρεξηγεί, άμα είσαι εντάξει και δεν προσβάλεις και δεν ενοχλείς κανέναν, δεύτερον απουσιάζει εντελώς το κυριλέ λάιφσταιλ. Δεν έχεις πρόβλημα να εμφανιστείς στον μπακάλη με σκόνη στα ρούχα και ξερά χορτάρια στα μαλλιά. Μπορώ να σου πω πως το θεωρούν τιμητικό κιόλας…
.

Μήπως γιατί έτσι δείχνεις ότι έχεις «τριβή» με τη φύση του νησιού; (γέλια)

– Ναι, αρκεί να μην είσαι έτσι όλη την ώρα. Αυτό θα ήταν προσβολή και «γκρουβαλοποίηση των ηθών». Έτσι εγώ για παράδειγμα μπορεί τη μια φορά να ήμουν ιδρωμένη με τα κουρέλια και την άλλη εμφανιζόμουν καθαρή-καθαρή, χτενισμένη και ντυμένη με ένα πολύ ωραίο σετάκι απογευματινό… (γέλια)
.

Καλή πληροφορία αυτή. Χρήσιμη για μερικούς-μερικούς για να ξέρουν. Λοιπόν ας ξαναγυρίσουμε στην ερώτησή μου.

– Ομολογώ ότι επίτηδες ξέφυγα από το θέμα. Αυτές οι ιστορίες είναι προσωπικά, δικά μου πράγματα. Μπορεί να τις διηγηθώ προφορικά ή να δώσω ιδέες σε άλλους, αλλά δεν θα τα κάνω «δουλειά»: σεναριακή αφήγηση με σκηνογραφικές οδηγίες και διαλόγους. Είναι η δική μου ευεργετική σχιζοφρένεια και θέλω να μείνουν όπως τα φαντάζομαι εγώ και να τα αλλάζω κάθε τόσο, ανάλογα με τη διάθεση. Είναι οι κοριτσίστικες ουτοπίες μου και δεν τις πουλάω. Όμως δεν ξέρω κιόλας, μπορεί άμα γεράσω, να αλλάξω γνώμη και να τα βάλω στο χαρτί τελικά. ‘Η μπορεί το περιβάλλον της Ικαρίας να κινδυνεύει να καταστραφεί τόσο πολύ, ή να παρουσιαστεί κάποιος άλλος κίνδυνος, οπότε θα γίνω «στρατευμένη λογοτέχνις» και να τους πάρει όλους ο διάβολος (γέλια). Τώρα όμως με το μωρό δεν σκέφτομαι πια τέτοιες ακτιβιστικές φάσεις. Το μωρό μου είναι αρκετός ακτιβισμός από μόνο του –
.

(Τα τελευταία αυτά ειπώθηκαν ενώ το Σιδεράκι είχε αρχίσει να κλαίει.
Κι έτσι εδώ διακόπηκε και τελείωσε η συνέντευξη.
Γειάααα…. Τα λέμε πάλι.)


Αθηνά Σκ.
Comments

(2 total)

Όπως θα προσέξατε, σ’ αυτή τη συνέντευξη δεν υπάρχουν λινκς για φωτογραφίες και άλλα συμπληρωματικά στοιχεία. Είστε ελεύθεροι /ες να χρησιμοποιήσετε τη φαντασία σας.
Monday January 29, 2007 – 09:47am (EET)
Χελόου, Ι λαβ γιου, γουον’τ γιου τελ μη γιορ νέιμ.
Χελόου, Ι λαβ γιου, λετ μη τζαμπ ιν γιορ γκέιμ.
… ΧΕΛΟ-ΟΥ!
Wednesday January 31, 2007 – 09:57am (EET)
.

ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ


Proud path makers

(Μια συνέντευξη του Άγγελου Κ. στην Αθηνά Σκ.)
    ….. …..    

– Η σηματοδότηση μονοπατιών αποτελεί προσωπικό όραμα ή συλλογική επιθυμία;

– Να σηματοδοτεί κανείς και να σχεδιάζει διαδρομές σε ένα νησί όπως η Ικαρία δεν μπορεί παρά να ξεκινά από ένα προσωπικό όραμα. Δεν προέκυψε από κάποιο γεγονός, ας πούμε, ότι οι κάτοικοι είναι ιδιαίτερα δραστήριοι ή ευαίσθητοι στο θέμα τουρισμός.

Aventura by Nicote

Αγαπούν βέβαια πάρα πολύ τον τόπο τους, πράγμα που είναι πάρα πολύ σπουδαίο, όμως αυτό δεν αρκεί. Για να υπάρξει συλλογική δράση -προς οποιαδήποτε κατεύθυνση- δεν φτάνει η αγάπη. Χρειάζεται να εμβαθύνει κανείς στη φυσιογνωμία του τόπου, να νιώσει τις ανάγκες, τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες. Είναι επίσης πολύ σπουδαίο να μένει κανείς στην Ικαρία και το χειμώνα. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο κατά τη γνώμη μου. Για παράδειγμα, υπάρχουν πάρα πολλοί σύλλογοι Ικαριωτών με αξιόλογους και μορφωμένους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τον οικοτουρισμό, τη φύση, τη προστασία του περιβάλλοντος ή την ορειβασία. Όμως οι Σύλλογοι αυτοί έχουν έδρα στην Αθήνα. Ακόμα και πολλοί Ικαριώτες ξενοδόχοι που υποτίθεται έχουν άμεσο συμφέρον από τέτοιες πρωτοβουλίες, περνούν τον χειμώνα στην Αθήνα. Ενώ οι συνάδελφοι τους στα γειτονικά νησιά μένουν το χειμώνα και οργανώνουν συλλογικά διάφορες εκστρατείες: καθαρίζουν τις παραλίες, μαζεύουν τα σκουπίδια απ’ τους δρόμους, φυτεύουν δέντρα, καθαρίζουν και σηματοδοτούν μονοπάτια.

– Ποιό είναι λοιπόν αυτό το προσωπικό όραμα;

– Κατ’ αρχήν να το ξεκαθαρίσω: ότι οι Ικαριώτικοι σύλλογοι ή οι ξενοδόχοι δεν βγαίνουν να σηματοδοτήσουν, ή να χρηματοδοτήσουν κάτι σχετικό με τον οικοτουρισμό στο νησί, δεν σημαίνει ότι δεν παρέχουν σημαντική ηθική υποστήριξη. Τα μονοπάτια είναι «δημόσιος χώρος» και σαν κάθε δημόσιος χώρος χρειάζεται προστασία. Τυπικά αρμόδιοι είναι οι Δήμοι, όμως όσο περισσότεροι άνθρωποι βγαίνουν και λένε ότι τα μονοπάτια χρειάζονται (ως κληρονομιά του παρελθόντος και ως αξία του σήμερα) δύσκολα τολμάει κάποιος να κλείσει ή να καταστρέψει ένα μονοπάτι. Ενώ παλιά έλεγαν, «Έλα μωρέ. Αυτό ήταν παλιά τότε που πήγαιναν με τα μουλάρια. Τώρα ας πάνε από τον δρόμο«. Αυτό έπρεπε να το τονίσω για τους συλλόγους, ιδιαίτερα γι’ αυτούς από την περιοχή μου. Όσο για το προσωπικό όραμα και πως ξεκίνησε, είναι μεγάλη κουβέντα.

– Έχουμε χρόνο και χώρο. Στο blog της Ελένης ήμαστε…


– Θα το πω όσο γίνεται πιο απλά. Εγώ την Ικαρία την ήξερα από τον Αρμενιστή. Ο πατέρας μου ήταν εκπαιδευτικός κι έτσι κάναμε μεγάλες διακοπές εκεί τα καλοκαίρια. Αγαπούσα τη θάλασσα, όμως πολύ συχνά ανέβαζε μελτέμι και είχε φουρτούνα. Έτσι άρχισα να εξερευνώ το εσωτερικό του νησιού με τα πόδια.

 

Χρόνο με τον χρόνο έμενα κατάπληκτος με το πλούτο της φύσης και της παράδοσης. Επίσης υπήρχε μια αίσθηση ελευθερίας και άνεσης που με συνάρπαζε, μαζί και κάτι το μυστηριώδες που προκαλούσε για εξερεύνηση.

  

Αργότερα ταξίδεψα πολύ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εκεί όμως που πρωτοσκέφτηκα το θέμα «μονοπάτια» ήταν στο Άγιο Όρος. Αυτό ήταν πολύ παλιά όταν δεν υπήρχαν δρόμοι και αυτοκίνητα. Ο πρώτος χάρτης μονοπατιών που είδα ποτέ ήταν του Άθωνα. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση εκείνος ο χάρτης. Αλλά πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε η ομοιότητα του τοπίου του Άθωνα με την Ικαρία.

   

Συζητώντας γι’ αυτά με ένα ηγούμενο μοναστηριού, μου είπε το εξής : «Αυτό που βλέπεις με τα μοναστήρια, το βουνό, τα δάση και τα μονοπάτια, δεν άπεχει πολύ από την εικόνα της Ελλάδας πριν το αυτοκίνητο. Αν βάλουμε στην άκρη τον θρησκευτικό παράγοντα, αυτό είναι που γοητεύει τους επισκέπτες. Όπως είναι τώρα τα μοναστήρια και οι σκήτες, έτσι ήταν παλιά τα χωριά και οι οικισμοί στην Ελλάδα«. Τότε μου ήρθε πρώτη φορά η σκέψη να γίνουν μονοπάτια στην Ικαρία. Θα ήταν ένα δίκτυο με σηματοδότηση, πινακιδούλες και διασταυρώσεις, ακριβώς όπως το είδα στο Άγιο Όρος.

– Είναι πολλοί όσοι χρησιμοποιούν τα μονοπάτια;

– Δεν έχω στατιστικές, όμως κρίνοντας από τις πωλήσεις του χάρτη των μονοπατιών, φαίνεται πως είναι αρκετοί. Βλέπω επίσης τα ίχνη τους στις διαδρομές. Οι διαδρομές φαίνονται «χρησιμοποιημένες» -πατημένες- κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα.

     

Μερικές φορές με πιάνει άγχος και σκέφτομαι πως πρέπει να γίνει τούτο ή το άλλο, πως πρέπει να βρεθούν πόροι, υποστήριξη, βοηθοί κτλ. και να γίνουν έργα στο μονοπάτια, όμως μετά ηρεμώ.

Σκέφτομαι πως στην Ικαρία με τόσα προβλήματα στις υποδομές, στους δρόμους και τόσα άλλα, ούτε για τις παραλίες δεν μπορεί να υπάρξει σωστή μέριμνα. Πόσο λιγότερο να γίνουν επενδύσεις για τον οικοτουρισμό. Αυτό είναι πολυτέλεια προς το παρόν.

– Ποιοί άνθρωποι περπατούν στα μονοπάτια;

– Αν και η Ικαρία προσφέρεται για κανονικούς ορειβάτες, αυτοί που περπατούν στα μονοπάτια είναι κάθε είδους άνθρωποι. Απλοί τουρίστες που κάθονται στην παραλία μπορεί ξαφνικά να βαρεθούν και να αρχίσουν να περπατούν στο εσωτερικό. Ιδίως οι ξένοι που έχουν τέτοια κουλτούρα. Γι’ αυτούς διακοπές σημαίνει αποφυγή των μετακινήσεων με αυτοκίνητο και όσο το δυνατόν πιο άμεση επαφή με τη φύση.

   

Καθόλου δεν το σκέφτονται σαν ορειβατική εμπειρία. Εξάλλου όσο κι αν σε ορισμένα σημεία οι διαδρομές είναι δύσκολες, οι αποστάσεις είναι μικρές, ενώ η οπτική επαφή με τη θάλασσα και το λαμπρό φως του Αιγαίου βοηθούν πάρα πολύ…

The Lighthouse and the Channel. by angeloska Take off by angeloska  olive light by simonsterg  Grecia, Vento by RicMatthewsBand

– Ότι δεν θα μας φάνε οι λύκοι κι οι αρκούδες;

– Ναι, αυτό ακριβώς… (γέλια)

– Η σηματοδότηση των μονοπατιών ξεκίνησε με κάποια ευρωπαϊκά προγράμματα ή ανεξάρτητα από αυτά;

– Ξεκίνησε από μια σειρά αγαθών συμπτώσεων τις οποίες είχα την ετοιμότητα και τον χρόνο να εκμεταλλευτώ. Αλλά κι αυτό έγινε από σύμπτωση. Καμία σχέση δεν είχε με ευρωπαϊκά προγράμματα. Πολλοί στην αρχή νόμιζαν πως αυτό ήταν το κίνητρο. Τόσο παράξενο φάνηκε ότι οι τουρίστες ξαφνικά «θα πάρουν τα βουνά«. Παραξενεύτηκαν επίσης λόγω του ότι δεν γνώριζαν ή δεν εκτιμούσαν αρκετά την αξία του εσωτερικού του νησιού. Σε κάθε περίπτωση, ο λόγος που απέφυγα τα ευρωπαϊκά προγράμματα ήταν ο εφιαλτικά γραφειοκρατικός χαρακτήρας τους. Χρειάζονταν τόσα πολλά χαρτιά και υπογραφές, διασυνδέσεις και αλληλογραφία, ώστε όφειλε κανείς να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέμα. Έτσι ή θα φτιάχναμε μονοπάτια ή θα γεμίζαμε φακέλους με χαρτιά. Προτίμησα το πρώτο. Στην πορεία βρέθηκε λύση για τη χρηματοδότηση -αποζημίωση θα την έλεγα καλύτερα. Με την υποστήριξη συλλόγων από την περιοχή εκδόθηκε ένας ωραίος χάρτης και από τις πωλήσεις του βγαίνουν κάποια έξοδα. Είναι συμβολικό μάλλον, αλλά εμένα αυτό μου αρκεί.

     

– Ναι αλλά αφορά μόνο τις Ράχες και τη δυτική Ικαρία. Πως θα γίνει το πρόγραμμα να επεκταθεί;

– Θα το ήθελα πολύ, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πως θα γίνει. Ο λεγόμενος ήπιος φυσιολατρικός τουρισμός πάει καλά στην Ικαρία -και μάλιστα αυτό γίνεται «από στόμα σε στόμα», ανεξάρτητα από γραφεία και τουρ οπερέιτορς. Δεν πάει άλλο να σφυρίζουμε αδιάφορα και να βλέπουμε αυτό το φαινόμενο όπως π.χ. βλέπουμε τη βροχή -πότε έρχεται και πότε δεν έρχεται, ε τι να κάνουμε. Χρειάζεται δουλειά. Μια καλή ιδέα εδώ, ένα απαραίτητο μικρό έργο εκεί. Μια μικρή, αλλά διαρκής κι αδιάκοπη φροντίδα παντού. Αυτά δίνουν μεγάλες «επιστροφές» κι ανταμείβουν τους κόπους. Για να το πω χύμα: μια σωστή πινακίδα στο σωστό σημείο, μπορεί και κρατά κόσμο στο νησί για περισσότερες μέρες. Αν πέτυχε «Ο Γύρος των Ραχών με τα Πόδια» ο κυριότερος λόγος ήταν η μανία μου με τη σηματοδότηση. Όμως αυτό δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου για πολύ καιρό. Ιδιαίτερα όταν οι απόστασεις είναι πολύ μακρινές από εκεί που μένω.

     

Το να ανοίγω και να σηματοδοτώ ενδιαφέρουσες διαδρομές είναι κάτι που θέλω και μου αρέσει. Κανείς δεν με υποχρεώνει να το κάνω. Όμως από τη στιγμή που θα το κάνω, νιώθω υποχρεωμένος να συντηρώ αυτή τη διαδρομή. Να την ελέγχω μην πάει κάποιος και την κλείσει, να κόβω τους θάμνους, να ξαναπερνάω τα σημάδια κτλ. Αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο όσο απέχει η διαδρομή από το σπίτι μου. Τότε μιλάμε για πραγματικά μεροκάματα συνέχεια όλο το χρόνο.

– Ωστόσο, δεν θα ήταν ευχής έργο να έβγαινε κάποτε «Ο Γύρος Όλης της Ικαρίας με τα Πόδια»;

– Κοίτα, τώρα τελευταία έχουν φτιαχτεί κάποιες παρέες ντόπιοι που περπατούν και στις τρεις περιοχές της Ικαρίας -Ράχες, Εύδηλο και Άγιο Κήρυκο. Πολλοί ανάμεσά τους είναι νέοι και μένουν μόνιμα στο νησί. Φαίνεται πως θα τους γίνει συνήθεια. Ίσως να μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Θα φτιάχναμε τότε ένα δίκτυο διαδρομών και θα έβγαινε ο σχετικός χάρτης. Μετά όμως εκείνοι θα έπρεπε να προσέχουν τις διαδρομές και να τις συντηρούν.

Από τις πωλήσεις του χάρτη θα έβγαιναν δυο-τρία καλά τραπεζώματα και κρασοκατανύξεις για την παρέα. Ίσως θα μπορούσαμε να οργανώνουμε και χοροεσπερίδες … (γέλια)

– Δεν ελπίζεις τίποτα από αυτούς που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά με τον τουρισμό;

– Ελπίζω να παρέχουν καλές υπηρεσίες στον τομέα τους, είτε ξενοδοχείο είναι αυτό, είτε εστιατόριο ή ό,τι άλλο. Αυτό είναι όλο. Πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να είναι καλός στον τομέα του. Έτσι βγαίνει καλό το σύνολο. Μερικοί κάνουν κάποιες καλές προσπάθειες στη διαφήμιση /ενημέρωση κυρίως μέσα από το διαδίκτυο.

Και αυτό είναι καλό. Όμως δεν αρκεί, αν δεν υπάρχουν έργα. Αν διαφημίζεις κάτι που δεν υπάρχει ή που δεν μπορείς να δεις ή να το κάνεις, η διαφήμιση καταλήγει να είναι παραπλάνηση. Χρειάζεται δουλειά «στο πεδίο», όπως λένε. Καλός ο υπολογιστής και το ίντερνετ, αλλά πρέπει να λερώσουμε λίγο και τα χέρια μας.

 

– Σχέδια για το μέλλον;

– Μου είναι αδύνατον να διανοηθώ την Ικαρία ως πεδίο άναρχης δόμησης με παντού μισοτελειωμένες οικοδομές και σπίτια άδεια που κατοικούνται 1-2 βδομάδες το καλοκαίρι. Δεν μπορώ να φανταστώ πως δεν βρίσκουμε άλλο τρόπο να επενδύσουμε τα λίγα χρήματα μας παρά στο τσιμέντο. Το ίδιο αδύνατον μου είναι να την φανταστώ σαν χώρο εναπόθεσης -πάρκινγκ- αδέσποτων κατσικιών.

     

Πάρτε μια τυχαία ομάδα ανθρώπων από οπουδήποτε στον κόσμο. Το σίγουρο είναι ότι, όχι όλοι, όμως το 2% από αυτούς να αναγαλλιάσει γνωρίζοντας το τοπίο του νησιού. Αν το καλοσκεφτείς, αυτό το 2% δεν είναι καθόλου λίγο. Και μάλιστα είναι ένα ποσοστό σταθερό. Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε δύο πολύ σπουδαίες βασικές αξίες: φύση και ελευθερία. Αυτοί ποτέ δεν χάνονται. Πάντα τους ξαναβρίσκει κανείς σε όλους τους τόπους και τις εποχές.

– Κάποιο σχέδιο πιο συγκεκριμμένο;

– Πολύ πρόσφατα αγόρασα ένα πολύ πρακτικό βενζινοκίνητο αλυσσοπρίονο τόσο μικρό που είναι σαν παιχνίδι. Με αυτό το εργαλείο και με τη βοήθεια της 10χρονης κόρης μου που είναι καλή να ζωγραφίζει χρωματιστές τελείες με το πινέλο στα βράχια, θα προεκτείνουμε τον «Γύρο» μέχρι τον Εύδηλο. Αυτό θα είναι το μονοπάτι «των δύο μοναστηριών» -Μουντέ και Θεοκτίστης.

assistant and associate in the path business by angeloska my assistant by angeloska  Summer Walk Ikaria 2 by angeloska

Είναι μια πολύ μεγάλη, αληθινά μαγική διαδρομή και ξέρω ότι θα έχει μεγάλη επιτυχία. Όμως δεν ξέρω αν θα προλαβαίνω να την συντηρώ. Ελπίζω να υπάρξει βοήθεια από τη μεριά του Ευδήλου. Στην Ικαρία βρίσκομαι.

  

Αποκλείεται να είμαι ο μόνος τρελός… (γέλια) Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι … (γέλια)

………………………………………………..


(Αφορμή και έμπνευση γι’ αυτήν τη συνέντευξη στάθηκε μια αντίστοιχη συνέντευξη ενός πολύ συμπαθητικού τύπου, «υπεύθυνου μονοπατιών» του Ταϋγέτου που διαβάσαμε σχεδόν ταυτόχρονα εγώ και ο Άγγελος στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Ανεβαίνοντας«. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο και είπαμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα. Βγήκε πολύ εύκολα. Τώρα σκέφτομαι να πάρω συνέντευξη και από την Ελένη. Έχει πολλά να πει, όμως δεν ξέρω πως να την παρουσιάσω. «35χρονη πεζοπόρος«; «Μια κολητή μου«; Τέλος πάντων. Μην ανησυχείτε. Κάτι θα βρω.)

Αθηνά Σκ.

Comments

(4 total)

Ρε Νανά, βλέπω σκαλίζεις τα παλιά αρχεία του http://groups.yahoo.com/group/hikingIkaria_Archives/ . Δεν ξέρω τι θα έκανα στη Σαχάρα, αλλά στην Ικαρία μου φαίνεται αστείο να χρησιμοποιώ δορυφορική πλοήγηση. Η παρατήρηση με το μάτι είναι πολύ πιο σπουδαία. Όχι βέβαια πως θα με χάλαγε να με ακολουθούσε κάποιος με ένα GPS -αρκεί να ήταν ένα όμορφο αγρίμι σαν κι εσένα που επιπροσθέτως ξέρεις να δουλεύεις όλα τα μυστήρια μηχανάκια.

Friday January 5, 2007 – 01:24pm (EET)

Πρόσθεσα τα λινκς που μου πρότεινες και παραπέμπουν σε φωτογραφίες. (Ελπίζω να τις έβαλα σωστά). Τώρα είναι σαν κανονικό άρθρο σε περιοδικό. Θα χρησιμοποιήσω το ID της Ελένης και θα το ανακοινώσω special notice στο hikingIkaria. Δεν δέχομαι αντιρρήσεις. Τα μονοπάτια στην Ικαρία είναι ότι πιο σπουδαίο, όσο σπουδαία είναι τα πανηγύρια και η Μεσαχτή, κατά τη γνώμη μου.

(μακάρι να σε βοηθούσα βρε, αλλά τώρα έχουμε baby-sitting. Έχει κι άλλα αγρίμια. GPS τώρα έχουν και τα κινητά τηλέφωνα.)

Sunday January 7, 2007 – 03:06pm (EET)

Τhank you for the she-elf / Ευχαριστώ για τη «ξωθιά» (Κρητικό ιδίωμα, Νανά;)

Ikaria 055 Ikaria 016 Ikaria 022

As a «child-explorer» I have seen many. Z was the best and thanks for recovering her photos. Όλα για τις γυναίκες τα κάνουμε γαμώτο. Μικρές – μεγάλες.

Thursday January 18, 2007 – 11:26pm (EET)

X-plorers and F-airies : that can make a very good RPG (role-play game). The nature of Ikaria is very fit…

Friday January 19, 2007 – 12:55pm (PST)