Κεραύνιοι λίθοι


.
Post about Ikarian thunderstones on fb
.
Χαίρετε, αξιότιμοι αναγνώστες του μπλογκ της Ελένης!
Angelos K. Πριν λίγες μέρες με αφορμή ένα ποστ δικό μου στο facebook όπου διατύπωνα κάποιες σκέψεις σχετικά με την αναπάντεχη, πολύ μεγάλη δημοφιλία που είχε μια φωτογραφία που τράβηξα αμέσως μόλις την ανέβασα στο Φλικρ, προσκλήθηκα εδώ από τη σεβαστή οικοδέσποινα για να γράψω, αν ήθελα, περισσότερα για το θέμα, δηλαδή τη «μαγεία των μικρών μυστηριωδών πραγμάτων», όπως ήταν ο τίτλος του ποστ μου στο FB. Μου ζήτησε επίσης να βάλω μαζί και μια προπέρσινη φωτογραφία ενός κοινού μανιταριού που αναφέρω στο ποστ, η οποία κι αυτή, τότε που την Mushroom course in the forest 02 ανέβασα, γνώρισε την ίδια σχεδόν στιγμιαία δημοφιλία, μάλλον για παρόμοιους, αν και περισσότερο κατανοητούς σε μένα λόγους. Ξέρω ότι υπάρχουν εκατομμύρια μανιταρόφιλοι στον κόσμο και ότι ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα βλέπουν μόνο ως φαγητό, αλλά και σαν μαγικά φυτά τόσο από άποψη μορφής, όσο και για τον τρόπο που φύονται -ξαφνικά, κρυφά, ανέλπιστα- λες κι ανήκουν σε μια άλλη διάσταση, σε έναν άλλο τύπο ανάπτυξης της ζωής, πολύ διαφορετικό από των δέντρων, των θάμνων, των λουλουδιών, κτλ. Αντίθετα ωστόσο, δεν έχω ακούσει ποτέ τίποτα για Neolithic adzes «προϊστορικούς πετρόφιλους», πόσο μάλλον όταν η φωτογραφία δεν εικονίζει κάποιο μεγαλόπρεπο ντολμέν ή μενίρ (οπότε η δημοφιλία θα ήταν κάπως δικαιολογημένη), αλλά δυο πετραδάκια που από μακριά αν τα δεις, δεν διαφέρουν από βότσαλα.
Όπως έγραψα και στο ποστ, το ζήτημα με ξεπερνά. Και εξακολουθεί να με ξεπερνά και τώρα που γράφω. Γι’ αυτό, αντί να παραστήσω τον ειδικό στη μαγεία, θεώρησα σωστό να ανατρέξω στις πηγές. Και όχι πηγές ό,τι και ό,τι, αλλά σε μία παλαιά μεν αλλά μεγάλη αυθεντία στο θέμα, τον λαογράφο, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικόλαο Πολίτη. Από αυτόν λοιπόν τον σπουδαίο πρόδρομο της Ελληνικής λαογραφίας αντιγράφω εδώ (διασκευασμένα στη δημοτική) μερικά αποσπάσματα από την αρχή του κεφαλαίου ΙΓ’ ΚΑΙΡΟΙ (δηλ, περί καιρικών φαινομένων) του έργου του «Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού: Παραδόσεις – Μέρος Β΄ (Αθήνα, 1899-1902)»:
 
• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Nikos Politis, Meletai 1 «Η λέξη «αστροπελέκι» και σπανιότερα «αστροπελέκιο» ή «αστροπέλεκο» ή «αστροπέλεκας» σημαίνει τον κεραυνό, και ειδικότερα το βλήμα του κεραυνού, που το φαντάζονται σαν πέτρινο τσεκούρι. Είναι δηλαδή, όπως δείχνει η ετυμολογία του, «ο πέλεκυς της αστραπής». Η λέξη ήταν σε χρήση κατά τον μεσαίωνα και μόνο στον Ερωτόκριτο, απ’ όσο γνωρίζω, βρίσκεται η περίφραση «πέτρα τς αστραπής», ενώ μια άλλη περίφραση είναι «του θεού το βόλι».
Όπως έχω επισημάνει και αλλού, ο λαός ξεχωρίζει το φαινόμενο της αστραπής, όπως έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, σε τρία: την αστραπή, το αστροπελέκι και το μπουμπουνητό, δηλαδή την αστραπή, τον κεραυνό και τη βροντή. Το βλήμα του κεραυνού πιστεύουν ότι πέφτει στη γη ως άμορφος λίθος, και ότι ωριμάζει, δηλαδή παίρνει το σχήμα του, όταν μείνει σαράντα μέρες χωμένος μέσα στη γη.»

Nikos Politis, Meletai 2 «Τότε αποκτά θαυμαστές δυνάμεις και γι’ αυτό το λόγο όσοι βρίσκουν τέτοια πέτρα την έχουν για φυλαχτό, καθώς πιστεύουν ότι φέρνει ευτυχία στον κάτοχό της, ότι λύνει τα μάγια και προστατεύει από κάθε κακό. Κεραύνιοι λίθοι πιστεύουν ότι είναι οι προϊστορικοί πέτρινοι πέλεκεις ή αιχμές βελών της λίθινης εποχής που βρίσκονται σε αφθονία στην Ελλάδα, ενώ μερικές φορές εκλαμβάνονται ως «αστροπελέκια» και τεμάχια χαλαζία (quartz).
Η δοξασία αυτή είναι πάρα πολύ αρχαία. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την αστραπή ως πηγή γέννησης και υπέθεταν ότι αυτή παράγει τα μανιτάρια «τρούφες» και τα μαργαριτάρια. Ονόμαζαν τα αστροπελέκια «κεραύνιους λίθους» και ως τέτοιους θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις ή και τους αερόλιθους. Σε αυτούς απέδιδαν τις ίδιες θαυμαστές δυνάμεις που τους αποδίδει και σήμερα ο λαός, και τους χρησιμοποιούσαν σε καθαρμούς ή τους είχαν για φυλαχτά.»

Nikos Politis, Meletai 3 «Αυτά τα φυλαχτά πίστευαν ότι προστατεύουν επίσης από τους κεραυνούς, όπως συνάγεται από κάποιες οδηγίες που διασώθηκαν για την κατασκευή τους, ενώ στους Βυζαντινούς χρόνους τα θεωρούσαν πολύτιμα.
Κάποιοι αρχαίοι συγγραφείς επίσης παρομοίαζαν τους κεραύνιους λίθους με τσεκούρια. Φαίνεται απ’ αυτό ότι ως τέτοιους κυρίως θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις.
Οι Γερμανοί επίσης ονομάζουν τους κεραύνιους λίθους «Donneraxt» (πέλεκυς της βροντής), ενώ στα πιο αρχαία χρόνια θεωρούσαν τον πέλεκυ ως σύμβολο του κεραυνού και όπλο του θεού της βροντής Thunar (Thôrr). Είναι πολύ κοινές στους Γερμανούς αυτές οι δοξασίες, έτσι ώστε, εκτός από τη λέξη Donneraxt, είναι σε χρήση κι άλλες που δηλώνουν τους κεραύνιους λίθους, όπως «Donnerstein» (λίθος βροντής), «Donnerkeil» (σφήνα βροντής) και πλήθος άλλες.
Αλλά και άλλοι λαοί της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής τιμούν τους λίθους που πιστεύουν ότι προέρχονται από τους κεραυνούς. Ως τέτοιους, εκτός από τους προϊστορικούς πέλεκεις και τα βέλη, θεωρούν και τους αερόλιθους και τα απολιθωμένα οστά προϊστορικών καλαμαριών («βελεμνίτες») τους οποίους έχουν συνδέσει με πλήθος δεισιδαιμονιών.»

• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Φίλη μου Ελένη, δεν έχω να προσθέσω άλλο παρά να ξαναπώ με άλλα λόγια εκείνο που έγραψα στο facebook. Τα αστροπελέκια «δεν ανήκουν σ’ αυτόν τον κόσμο». Είναι λείψανα του τρόπου ζωής της λεγόμενης «Λίθινης Εποχής» που είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε όχι μόνο εμείς, αλλά όπως φαίνεται, αφότου διαδόθηκε και επικράτησε η χρήση των μετάλλων, ξεχάστηκε και έγινε ακατανόητος ακόμα και στους αρχαίους. Είναι «αντικείμενα από άλλη διάσταση», τέτοια που ακόμα και σήμερα, παρόλες τις αδιαμφισβήτητες επιστημονικές εξηγήσεις, συνεχίζουν να εξάπτουν την φαντασία, να δημιουργούν απορίες και να κάνουν το νου μας να ταξιδεύει.
Όσον αφορά τώρα την Ικαρία, είναι πασίγνωστη και αξιοσημείωτη η αφθονία τους. Πάρα πολλά βλέπει κανείς να εκτίθενται στις αρχαιολογικές και λαογραφικές συλλογές του νησιού, αλλά και στα σπίτια ακόμα υπάρχουν πολλά. Οι παλιοί Καριώτες τα ανακάλυπταν στα πιο απίθανα σημεία στα βουνά, σε μέρη που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ζούσαν άλλοτε άνθρωποι. Τα μάζευαν και τα φύλαγαν ως μαγικά αντικείμενα, αλλά και σήμερα ακόμα τα τιμούν και τα επιδεικνύουν με σεβασμό, ως ιστορικά αντικείμενα που δηλώνουν το πόσο αρχαία είναι η παρουσία του ανθρώπου στον τόπο μας.
Και θα τελειώσω την αναφορά στα αστροπελέκια της Ικαρίας, Ελένη, με το δικό σου σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία στο Φλικρ:


«(τα αστροπελέκια) είναι από μια εποχή που το νησί ήταν καλυμένο με δάση και αυτές οι πέτρες (οι μεγάλες στρογγυλές πέτρες που ονομάζουμε «λούρους») ήταν ακόμα χωμένες βαθιά μέσα στη γη«.

Κεραύνια Εποχή, στ’ αλήθεια, θα ήταν εκείνη!

Άγγελος Κ.

Αρχαιολογία Online: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)1) Τα νεώτερα αρχαιολογικά δεδομένα για τα λίθινα εργαλεία που ονομάζουμε «αστροπελέκια» μπορεί κανείς να διαβάσει στο «Αρχαιολογία Online» στο άρθρο: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)

Παρουσίαση της Ελληνικής μετάφρασης του βιβλίου 'Αρχαία Ικαρία2) Για την αρχαία ιστορία και αρχαιολογία της Ικαρίας βλέπε το βιβλίο «Αρχαία Ικαρία» του καθηγητή Α. Παπαλά.

 
.

.
Advertisements

A Day at an Exhibition


.

Dear readers💗
As things are at my work I sometimes have to stay for hours at nerve-racking standbys. To relax tension the trick is always to turn my mind to Ikaria and then to look for something interesting to blog about my island. In most cases things don’t fall in as I wish. Inspiration is a bird in flight, but sometimes there are exceptions.😋
Parea on Ikaria south coastLast week during one of those standbys I mentionned above, and while I was surfing fruitlessly in Flickr, I looked for new stuff from friends and a wonderful new set of 29 pictures from Ikaria appeared in front of my eyes: «A Day at an Exhibition» – «Hard hiking, wild swimming and admiring rocks scuptured by nature in Cape Papas, Ikaria». What a brilliant title, description and of course, visual content!
These pictures were taken by my friend Angelos, amateur photographer and leading member of the Ikarian hiking club, on a day of March while he and his friends were trying to find a trail through «a jungle of rocks sculptured by nature» (sic) to connect the remote village of Karkinagri with the even remoter westernmost tip of Ikaria and the historical, spectacular lighthouse which stands on it.
..
. ⭐ ⭐ ⭐ .
..
As you could see in this great map above, the trail was found! Therefore, I think we should expect to see more shots from this colorful and naturally artistic, wild coast of Ikaria very soon. But for the time being, these are the best I have seen. I am letting you enjoy them! Move your mouse over the thumbnails to read a few words written by the author about each picture. They are very expressive and enlightening!
..
⭐ ⭐ ⭐
Posing to demonstrate size and proportions of a stone house. In general this is a place as if from neolithic times. Several hollow rocks in this area have served as human shelters through the ages.

All pictures © Mountain Climbing & Hiking Club of Ikaria

.
.
. . .Like 7 years ago, the task of the day was to discover a practicable hiking route across a jungle of naturally sculpted rocks and connect Cape Papas to the village of Karkinagri. The team was great so this time we succeeded! View of the lighthouse from the new hiking trail
. . .Opening out to the vastness of the horizon Colors, reflections, shapes, make the most alive landscape I have ever seen. Hard to adjust the camera and take good pictures though...
. . .
. . .3 pictures to demonstrate how hard it was sometimes for us to go round just one of these rocks! 3 pictures to demonstrate how hard it was sometimes for us to go round just one of these rocks!
. . .3 pictures to demonstrate how hard it was sometimes for us to go round just one of these rocks! If only we had more time to explore, pose and play with these rocks... But the task of the day was to discover a trail which we did! Let the rocks wait for another day.

. ⭐ ⭐ ⭐ .
'The Scream' by Edvard Munch. It was her idea and that cavity was perfect so we couldn't resist!
.
. . .The first one who found the trail is already swimming! Fair prize for good scouting. We are making our way slowly down to the little cove while the scout is sunbathing. The hardest part of the hike is over and the route across that jungle of rocks to connect Cape Papas and the village of Karkinagri is more or less fixed.
.
. . .Having done most of the job with the new trail, it was time to try and take one or two good shots of this beautiful wild cove. Naturally sculptured shapes of sandstone make the scenery behind the little wild cove of the previous pictures. The trail runs across these amazing clusters of rocks.

. ⭐ ⭐ ⭐ .
Having done most of the job with the new trail, it was time to try and take one or two good shots of this beautiful wild cove.
.
. .
. . .This round little pool in the rock filled with sea water could be seen from far above. We were very happy to have found a trail that runs through so many natural wonders! Many sea monster shapes sculptured in this rock.
. . .Among the rocks we found this unidentified orchid for Eleni to add to her collection Some of us take time to examine every detail of the sculptured landscape, while the photographer is struggling with the sparkling rocks, the changing light and the saturated color of everything. How happy we were to have found a trail that runs through so many natural wonders!
. . .Everybody insisted on capturing the lines, the texture and especially the shape of this rocky protrusion which by some mystery resists the huge winter waves of the Cape. I don't think it's a success. I should have set the camera differently. I think it's a good tribute though. Everybody insisted on capturing the lines, the texture and especially the shape of this rocky protrusion which by some mystery resists the huge winter waves of the Cape. I don't think it's a success. I should have set the camera differently. I think it's a good tribute though.
. . .Shot taken as were leaving. I like it. Inside this scenery maybe the secret is not to aim at anything special but leave everything to chance. But as I said ... the task of the day was not photography but to discover a trail between a village and a lighthouse. This time we succeeded! The southwesternmost end of Ikaria is generally called
. ⭐ ⭐ ⭐ .
After taking so many pictures of this unearthly scenery I felt a bit alienated. For a change I took a shot of the warm wet face of one of us. Picture taken somewhere between the lighthouse of Papas and Karkinagri.
.
. . .Two of us caught at rest. It's not as thick jungle of sculptured rocks as before but we still had a long way to go untill we reached Karkinagri. It is an exhibition and that's only one of the millions of exhibits! Area highly recommended to photographers, now that the trail is more or less fixed.

. .

. ⭐ ⭐ ⭐ . .A place as if from neolithic times. Several hollow rocks in this area have served as human shelters through the ages. The new trail runs right through this historic neighborhood and of course we are very happy about it!.

.
.
.Besides everything, the photographer kindly cited under each picture two articles from my blog and one article from the blog of my friend Nana, as he thought them related to the material. These articles are:
Côte de Naufragés Sauvés
Wild coves & beaches in southern Ikaria
Thank you very much, Angelos!💗
. . . . .Eleni Ikanou
Sunday, March 26, 2017
.

KANGA! ツ ツ ツ ツ ツ


Kanga : a group of friends sticking together, like one body·
(ancient Ikarian word from a story in Nana’s «Ήμεσσαν τρεις ψυχεροί ελόου μας»)
.

Hello readers! 😀

I haven’t blogged for long because I waited. I waited because it seems something good always comes up at this time of the year. In 2014 it was «The Day we took over the mountains». This year it was… KANGA! My friends Angelos, Xenia, Lefteris, Lina and Giorgos, all of them well-educated and experienced local guides, joined their forces and formed a collective. They are opening an agency of mountain tour guiding in Ikaria very soon. Hurray! 😀

.

Kanga : Ikarian Tour Leaders Collective's Page on Google Plus

.

Here they are! Do they look familiar to you? 🙂 When they establish the agency and set headquarters in Armenistis, the main tourist town of the island, there will be a joined e-mail address and phone number. But for the time being, as I am an enthousiastic fan of every one of them, let my blog be their promoter and contact sheet. Everything you need to know is in my comments under each photo. Feel free to add yours if you wish. Until KANGA has a proper website, I will be delighted to put you in touch with these beautiful boys and girls. ^^’
Their e-mail address is [kangaikaria@gmail.com].
Click to be directed to their page in Google Plus ^^’

.

38 y.old Lina Tsingerlioti, resident of Ikaria, qualified mountain guide, specialist in environmental issues, keen hiker and mountain climber, founding member of the local Hiking and Mountain Climbing Association (OPS Ikarias), has helped a lot in the opening and marking of the island's hiking trail network. She has been guiding individuals and groups in the mountains, the nature, the villages and the towns of Ikaria since 2008. Lina has also completed various seminars and training programs on herbs, environmental education, beekeeping, rural tourism and processing of agricultural products. 55-year-old Angelos Kalokairinos has lived in Ikaria since 1992 when he moved from Athens where he was born to discover the island of his Ikarian ancestors. Since then he has been the soul of Ikaria's vast hiking project, guiding groups, publishing maps and books and taking and sharing photographs. He was the head of OPS Ikarias from 2008 to 2014. Deep knower of the history of the Aegean islands and a lover of the complicated natural and architectural environment of Ikaria, Angelos likes to share his knowledge both sitting under a tree and while walking. 40-year-old Lefteris Trikiriotis is Kanga's herborist and expert in the island's fauna and flora. Besides farming according to the principles of permaculture. Lefteris is a keen mountain climber and long-distance hiker. He has been leading individuals and groups in Ikaria, sharing his knowledge of plants and local herblore since 2006. Like the other four, 52-year-old Giorgos Vitsaras was also a founding member of the local Mountain Climbing and Hiking Association (OPS Ikarias). One of the oldest members of the Greek Green Party, Giorgos is a journalist in the national and local media, writing and speaking always with an edge on environmental issues. He started leading tourists as a hobby out of love for the environment of his island but later this turned to a profession. Besides nature, he is very interested in social and political issues. A genuine peripatetic he likes to talk and share opinions while walking through the stimulating landscapes of his home-island.

.

.

Eleni

.

.

 I wish them all the luck with all my heart!

     

 

.

Prep: These Mountains Are For Dancing


.

0004

.

Γεια σας

Για δεύτερη φορά φιλοξενούμενος σ’ αυτό το μπλογκ, κλήθηκα από την Ελένη να προδημοσιεύσω μια φωτογραφία από τη μικρή performance που κάναμε πρόσφατα στις κορυφές του Αθέρα και να γράψω δυο λόγια για το νόημά της.

Το δικαιούται, άλλωστε. Άπειρες φορές, τόσο μέσα από τούτο το μπλογκ, όσο και με τις φωτογραφίες της στο Flickr, έχει υπερασπιστεί τη διατήρηση της φύσης και την ακεραιότητα του ορεινού τοπίου του νησιού μας. Ειδικά δε, όσον αφορά τις ανεμογεννήτριες και την απειλούμενη καταστροφή των βουνών μας εξαιτίας τους, ο αγώνας της υπήρξε πολύχρονος, με πολλές μεταπτώσεις, πάντα με φαντασία και αίσθημα, ένας αγώνας συχνά μοναχικός, αληθινά επικός.

Αυτά όμως είναι παλιές ιστορίες. Η προδημοσίευση γίνεται εδώ κυρίως γιατί η Ελένη έπαιξε τον πιο σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της τελικής ιδέας του happening: να βγούμε στις βουνοκορφές, να παίξουμε μουσική και να φωτογραφηθούμε χορεύοντας!

Τα μέλη και οι φίλοι του Ορειβατικού Συλλόγου Ικαρίας που μεταφέραμε την ιδέα στην πράξη, την ευχαριστούμε θερμά. Με το «These Mountains Are For Dancing» κάναμε μια πραγματικά «θετική διαμαρτυρία» ενάντια σε κάθε λογής «τέρατα» και τερατώδεις ιδέες που απειλούν τα βουνά μας. Περάσαμε ωραία, ωφεληθήκαμε ψυχικά και όπως νομίζουμε, βγάλαμε ένα σωστό αισθητικά αποτέλεσμα.

Θα μπορούσα να πω πολλά, όμως αυτά αρκούν προς το παρόν. Περιμένετε το πλήρες οπτικό υλικό που θα δημοσιευτεί σύντομα στο μπλογκ του Συλλόγου. Εκεί, εκτός από τις φωτογραφίες και βίντεο που θα δείτε, θα ακούσετε και τη μουσική!

Άγγελος Κ.

Ikarian pathman

.

A Story Written in the Mountains


If there is a shutdown,

let’s make it with loud noise! 🙂

We are inviting you to an audiovisual event.

A chronicle of twenty years in the paths and the mountains of Ikaria. What has been done, by who, how and why.

A thrilling true story.

We are opening our hearts and sharing the secrets in the village hall of Agios Dimitrios, Rahes,

on Sunday, March 3 at 5 a. m.

Thanks George for the video.


Trail Network Shutdown


(Press for Greek)

It’s not a good day today.

This is the mail I received from a dearest friend this morning with the request to post in my blog. I couldn’t help adding some pictures as a tribute to the past and testimony of a great work that has come to an end.

Here it goes:

Ikarian pathman Hello, my name is Angelos K.

As some of you may know, I have been the designer and administrator of an expanded network of hiking trails in Ikaria for over 15 years. However, today, with mixed feelings of grief and relief I am shutting down the project. Unfortunately I can’t afford to work anymore without recognition and substantial support from the locals and the local authorities. It was my mistake to suppose that such a thing would happen in the course of time. Yet, my initiative, despite it’s success, remained unperceived even by those who drew a direct profit from it every year (hotel and restaurant owners etc.).

I just can’t do it anymore.

Ikaria 324 Posing as cairn and landmark by angeloska Ikaria 305

Brushes at rest by angeloska x2 by angeloska Proud sign makers by egotoagrimi

The project was never supported by the central government and I have come to the end of my financial means and physical strength.

Show me the way- # 9 by angeloska Trail marker by Haydar Show me the way- # 8 by angeloska

pinelo & velaki by angeloska Ikaria 170 ΟΠΣ Ικαρίας 050 by angeloska

I am aware the shutdown of planned hiking in Ikaria will make us a poorer island from many points of view. On the other hand, as things as with tourism in Ikaria, it’s likely that only few people will notice the fact and even fewer will know the cause.

Volunteer group photo 1 by angeloska Collective Souvenir Pose at the "Fangs" by angeloska Volunteer Group photo 2 by angeloska

log 2nd, take #1 by angeloska Ku the Volunteer in the rain by angeloska Ξέφωτο με εργάτες και 'κούκο' by angeloska

Therefore starting from spring the main signs at the beginnings of the trails will be removed and the map will go out of sale (*). It would be the responsible thing to do as, despite the efforts of several friends, the paths haven’t been maintained and the marking hasn’t been refreshed for a long period of time, so in many cases trails have become too difficult or impassable.

New sign in canyon by angeloska guidance by simonsterg Studying the map by Lambrini

The New Round of Rahes on Foot by angeloska ...? by kukuvalou  by mualpha

The good side, however, of the shutdown is that I and my occasional helpers would be free to work without stress “behind the scenes”, like when a shop closes down but the team stays ans works inside. After all, in either case, open or closed, no-one was paid.

trail Rahes-Manganitis, day 2 by angeloska my assistant by angeloska x3 by angeloska

Sweeping stones by angeloska This kind of shot by angeloska Angelos and Yorgos by angeloska

Ikaria is still and as always a beautiful natural island and hiking is by far the best way to know it. In my heart the shutdown will be temporary. The amount of money that is needed for a restart is small. If it is given to the project with with good faith and in some more or less permanent basis, via, for example, the Mountain Climbing and Hiking Club of Ikaria, the signs will be up again and a new hiking map will be published, that will cover, as it is due, the whole of Ikaria and not only a part.

We shall always walk.

Thank you very much

Angelos

(*) I am not giving up the copyrights of the traced routes and the map.

I have nothing to say or add other than that someone cannot be a volunteer for 17 years!

The Ikarians must read about it so Nana put up this announcement in the original Greek in her blog very soon.

Bye for now

Eleni


Το Πέλαγος του Βοριά



.

 .

 .

Ikaria 157 - The Sea

.Τ ο  π έ λ α γ ο ς  τ ο υ  β ο ρ ι ά

 

Εκείνο που οι Αμερικάνοι

όταν έρχονται, ονομάζουν

καμιά φορά Ωκεανό

γιατί δεν φαίνεται

τίποτα στον ορίζοντα

σαν να είναι η άκρη

κάποιας ηπείρου,

αφού βρέξει και έχουν πλυθεί

οι αιθέρες και έχει απλωθεί

σιγαλιά, τότε πότε-πότε

μου δίνει

και βλέπω

διάφορα.

Παραδείγματος χάριν:

Πρώτα, τα δελφίνια,

κι ύστερα μια ψαρόβαρκα

που κάθε μέρα ψαρεύει

επίμονα στο ίδιο σημείο.

Στο βάθος, μακριά στο κανάλι

περνούν φορτηγά φορτωμένα ίσως

τσιμέντο, σιτάρι, αυτοκίνητα,

εκτυπωτές. Και γιγαντιαία

πετρελαιοφόρα.

Αργότερα λίγο πριν σουρουπώσει,

μπορεί να δω σαν φάντασμα να περνάει

καμιά πυραυλάκατος,

ή ένα -πιο ειρηνικό-

μικρό ιστιοπλοϊκό

που θέλω να πιστεύω

πως θα ‘ναι κανείς

Νορβηγός που κάνει

το γύρο του κόσμου,

ή ακόμα ίσως μια φίλη μου

που βαρέθηκε “να κάνει

αθροίσεις σε χοντρά

λογιστικά βιβλία”.

Όταν νυχτώνει περνούνε περίλαμπρα

τα κρουαζιερόπλοια: Μασσαλία,

Νάπολη, Μύκονος, Έφεσος.

Ίσως την ίδια ώρα, απ’ την άλλη μεριά

ξεκινούν να περάσουν απέναντι

στα μουλωχτά γυναικόπαιδα

μετανάστες τους προμαχώνες

του Κάστρου Ευρώπη.

Κι επιτέλους κάποια ώρα

διασχίζει το μαύρο τελάρο

κάτι πιο γνώριμο, το καράβι

απ’ τον Πειραιά, εκείνο που

φέρνει τον καφέ μου και τα τσιγάρα μου.

Φωτοβολίδες, ανεμοστρόβιλοι, παράξενες αναλαμπές,

σύννεφα σαν αρχάγγελοι, μια φορά μου φάνηκε πως

είδα ένα φυσητήρα (διάβασα κι έμαθα πως πράγματι

συχνάζουν), μεγάλα πουλιά, γερανοί, πελαργοί,

αγριόκυκνοι.

Μια μέρα ονειρεύομαι πως θα φανεί εκείνο

το μαύρο πειρατικό με τα πενήντα κανόνια

που γράφει ο Μπρεχτ στο τραγούδι του Βάιλ,

ίσως ακόμα την ίδια την Pirate Jenny,

θριαμβεύουσα.

Γιατί στο πέλαγο μπορεί να δει κανείς

otinanai

Γιατί στο πέλαγο…

ta panta rei

 .

.

Εδω Ελενη.

Καθως βρισκομαι στην Ικαρια σημερα ειχα διαθεση να παρουσιασω στο μπλογκ μου το παραπανω ποιητικο κειμενο που εγραψε αγαπημενος φιλος γι αυτα που βλεπουμε με τα ματια του σωματος και της ψυχης οταν απο τα βουνα του νησιου μας αγναντευουμε το πελαγος.

Το Πελαγος του Βορια” ανηκει στη σειρα otinanaiπου ο φιλος μου δημοσιευει σχεδον καθε μηνα στο ikariamag, το διαδικτυακο περιοδικο της Ικαριας που μας ενημερωνει και μας κραταει συντροφια.

Ελεύθερες Πτήσεις : otinanai

Για να το εικονογραφησει, διαλεξε μια φωτογραφια που εβγαλα εγω καποτε σε μια χειμωνιατικη πεζοπορια στα βουνα και μου εκανε μεγάλη χαρα και τιμη λεγοντας μου πως του εδωσε εμπνευση.

Χαρα και τιμη οχι ομως εκπληξη. Μοιραζομαστε την ιδια αγαπη για τους ανοιχτους πελαγισιους οριζοντες, την ίδια φαντασια και περιεργεια για τα θεαματα και τα θαυματα που κρυβουν και φανερωνουν. Αληθεια, αυτο το κομματι θα μπορουσαμε να το ειχαμε γραψει μαζι.

Πφφφ… κολακευομαι…

Στην πραγματικοτητα ειναι ολο δικο του.

Γι αυτο, αναδημοσιευοντας στο μπλογκ μου, αντισταθηκα στον πειρασμο και δεν προσθεσα αλλες φωτογραφιες εκτος απο τις αρχικες, δηλαδη εκτος απο τη δικη μου στην αρχη και της Πελαγιας απο τη Σαμοθρακη στο τελος.

.Καλο Χειμωνα

 .