Κλείνει προς τα έξω, ανοίγει προς τα μέσα


.
_Blog Review Ikaria 2014 # 11 The Explorers (2a)_

Closed to the outside, open to the inside

 

Nana to agrimi's blog Γεια σας.

Είμαι η Νανά to agrimi και σήμερα στο μπλογκ της Ελένης που παρουσιάζει διαλεχτά μπλογκς για την Ικαρία, γράφω για τον ΟΠΣ Ικαρίας

Ημερολόγιο Εκδρομών και Δραστηριοτήτων του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου Ικαρίας

.

.

Είναι μια χαοτική παρέα που αλλάζει συνεχώς, άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν, σημαδεύουν και φτιάχνουν μονοπάτια, παραδοσιακά ή καινούριες διαδρομές, κάνουν πεζοπορίες, ορειβασίες, ψάχνουν, εξερευνούν, φωτογραφίζουν, στις πτυχώσεις των βουνών ανακαλύπτουν κρυμένες ομορφιές που δεν φαίνονται.

Είναι ο Ορειβατικός Πεζοπορικός Σύλλογος Ικαρίας, μια ανεξάρτητη, δημιουργική ομάδα ντόπιων πεζοπόρων και ορειβατών που κι αυτοί δεν καλοφαίνονται, δεν έχουν, ας πούμε, πινακίδα ούτε γραφεία, όμως θα καταλάβεις την παρουσία τους από τη συστηματική δουλειά που έχουν κάνει στα βουνά και την εξίσου συστηματική προβολή της στο ίντερνετ.

Για χάρη τους, επεμβαίνω στη σειρά blog reviews about Ikaria που κανονικά γράφει η Ελένη, και προσθέτω στην κατηγορία «explorers» το ιστολόγιο του ΟΠΣΙ που είναι συνάμα, ημερολόγιο δραστηριοτήτων και εκδρομών, διαδικτυακό βιβλίο πρακτικών και κατάλογος προτάσεων για  βόλτες με τα πόδια στο νησί, δύσκολες ή εύκολες, χειμώνα ή καλοκαίρι.

Για όποιον ξέρει τη μορφολογία της Ικαρίας αλλά και τον χαρακτήρα των κατοίκων, ο τίτλος «Κλείνει προς τα έξω, ανοίγει προς τα μέσα» είναι μάλλον κατανοητός και οικείος. Ειπώθηκε πριν πολλά χρόνια σαν ατάκα από την Ελένη σε μια πεζοπορία, καθώς προσπαθούσαμε να περιγράψουμε το νησί: απ’ έξω απότομο, άγριο και κλειστό, αλλά από μέσα μια αγκαλιά.

Αυτό είναι το πρώτο μέρος του αφιερώματος. Κάνοντας κλικ στο μικρό εικονίδιο, ανοίγει θεαματικό fullscreen Slide Show φωτογραφιών στο Flickr. Κάνοντας κλικ στο μεγάλο εικονίδιο, ανοίγει η σχετική καταχώρηση όπου διαβάζει κανείς την περιγραφή της δράσης και των σκηνικών, με πρακτικές πληροφορίες, χάρτες, σχεδιαγράμματα, κτλ. Όπως πάντα, τριγυρίζοντας το ποντίκι πάνω από τα λινκς και τις εικόνες, διαβάζεις τίτλους, αποσπάσματα και περιλήψεις.

Για σχόλια καλά είναι κι εδώ, αλλά καλύτερα πήγαινε στο μπλογκ τους, επίσης και στο facebook group : hikingIkaria

Enjoy!

.

..

.

… .Οκτώβρης 2008: Εκδρομή γνωριμίας

Slide Show Conquering Melissa : Slide Show
.

..

…..Νοέμβρης 2008: 1η Εκδρομή Εξερεύνησης

Slide Show 

Περπάτημα από τη Δάφνη στον Κάμπο
2η Εκδρομή: Εκδρομή Εξερεύνησης : Περπάτημα από τη Δάφνη στον Κάμπο "Η διαδρομή ξεκίνησε από το όμορφο χωριό «Δάφνη» στους πρόποδες του Κοσκινά, όπου και το ομώνυμο βυζαντινό κάστρο. Η πρόκληση ήταν να βρούμε ένα μονοπάτι για να βγούμε στον Κάμπο, τη μοναδική πεδινή κοιλάδα της Ικαρίας όπου ήταν ο κυριότερος οικισμός του νησιού στους αρχαίους και μεσαιωνικούς χρόνους.
.

.

.Δεκέμβρης 2008: Εκδρομή Μυστηρίου

Slide Show Winter hike on the Trail of the Elves: mystery, monasteries and mushrooms
1η στο Μονοπάτι των Ξωτικών
Εκδρομή Μυστηρίου: Στο Μονοπάτι των Ξωτικών μετά τη βροχή
.

Δεκέμβρης 2008: Χειμωνιάτικα αξιοθέατα

Slide Show Winter group hiking in Myrsonas river
.

..Μάης 2009: Κυκλική στην Άνω Χάλαρη, Διπόταμα.

Slide Show Hike in Upper Chalares Canyon, destination 'Dipotama'
Συνεχίζεται...winking

..


A Story Written in the Mountains


If there is a shutdown,

let’s make it with loud noise! 🙂

We are inviting you to an audiovisual event.

A chronicle of twenty years in the paths and the mountains of Ikaria. What has been done, by who, how and why.

A thrilling true story.

We are opening our hearts and sharing the secrets in the village hall of Agios Dimitrios, Rahes,

on Sunday, March 3 at 5 a. m.

Thanks George for the video.


Trail Network Shutdown


(Press for Greek)

It’s not a good day today.

This is the mail I received from a dearest friend this morning with the request to post in my blog. I couldn’t help adding some pictures as a tribute to the past and testimony of a great work that has come to an end.

Here it goes:

Ikarian pathman Hello, my name is Angelos K.

As some of you may know, I have been the designer and administrator of an expanded network of hiking trails in Ikaria for over 15 years. However, today, with mixed feelings of grief and relief I am shutting down the project. Unfortunately I can’t afford to work anymore without recognition and substantial support from the locals and the local authorities. It was my mistake to suppose that such a thing would happen in the course of time. Yet, my initiative, despite it’s success, remained unperceived even by those who drew a direct profit from it every year (hotel and restaurant owners etc.).

I just can’t do it anymore.

Ikaria 324 Posing as cairn and landmark by angeloska Ikaria 305

Brushes at rest by angeloska x2 by angeloska Proud sign makers by egotoagrimi

The project was never supported by the central government and I have come to the end of my financial means and physical strength.

Show me the way- # 9 by angeloska Trail marker by Haydar Show me the way- # 8 by angeloska

pinelo & velaki by angeloska Ikaria 170 ΟΠΣ Ικαρίας 050 by angeloska

I am aware the shutdown of planned hiking in Ikaria will make us a poorer island from many points of view. On the other hand, as things as with tourism in Ikaria, it’s likely that only few people will notice the fact and even fewer will know the cause.

Volunteer group photo 1 by angeloska Collective Souvenir Pose at the "Fangs" by angeloska Volunteer Group photo 2 by angeloska

log 2nd, take #1 by angeloska Ku the Volunteer in the rain by angeloska Ξέφωτο με εργάτες και 'κούκο' by angeloska

Therefore starting from spring the main signs at the beginnings of the trails will be removed and the map will go out of sale (*). It would be the responsible thing to do as, despite the efforts of several friends, the paths haven’t been maintained and the marking hasn’t been refreshed for a long period of time, so in many cases trails have become too difficult or impassable.

New sign in canyon by angeloska guidance by simonsterg Studying the map by Lambrini

The New Round of Rahes on Foot by angeloska ...? by kukuvalou  by mualpha

The good side, however, of the shutdown is that I and my occasional helpers would be free to work without stress “behind the scenes”, like when a shop closes down but the team stays ans works inside. After all, in either case, open or closed, no-one was paid.

trail Rahes-Manganitis, day 2 by angeloska my assistant by angeloska x3 by angeloska

Sweeping stones by angeloska This kind of shot by angeloska Angelos and Yorgos by angeloska

Ikaria is still and as always a beautiful natural island and hiking is by far the best way to know it. In my heart the shutdown will be temporary. The amount of money that is needed for a restart is small. If it is given to the project with with good faith and in some more or less permanent basis, via, for example, the Mountain Climbing and Hiking Club of Ikaria, the signs will be up again and a new hiking map will be published, that will cover, as it is due, the whole of Ikaria and not only a part.

We shall always walk.

Thank you very much

Angelos

(*) I am not giving up the copyrights of the traced routes and the map.

I have nothing to say or add other than that someone cannot be a volunteer for 17 years!

The Ikarians must read about it so Nana put up this announcement in the original Greek in her blog very soon.

Bye for now

Eleni


For Reasons of Honour


[στα Ελληνικά]


A Love Story
An Adventure Film
An Initiative of Volunteers

«…and the river -come on, red-haired wife of the priest-
and the river was muddy and the river was muddy,
muddy and turbid, dragging boulders –come on, red-haired wife of the priest-,
dragging boulders off their roots, dragging boulders off their roots,
trees that have been uprooted, dragging a -come on, red-haired wife of the priest-,
dragging a sweet apple tree, dragging a sweet apple tree,
loaded with black plastic pipes!»

(old Greek folk song)

 

[On October 18, 2010 torrential rainfalls hit the western side of Ikaria island causing an unprecedented flushflood which destroyed the vegetation and leveled the rivedbed of the most beautiful mountain ravine of the river Chalares, commonly known as «the river of Nas». Besides that, if not the worst, at least the ugliest result of the flood was the hundreds of pieces of broken plastic pipes used for irrigation purposes, piled up and tangled in every part of the ravine. So, the following spring a team of  volunteers responded to the call of the local Mountain Climbing and Hiking Club (OPS Ikarias) to remove all that trash from the river and let nature heal its wounds as nature knows best. The text below is the chronicle of that huge volunteer project. It was written day after day with a lot of emotion so it’s sometimes difficult to understand. But I hope the photos will help.]

The broken sign at the entrance of the trail in the canyon with piles of branches and trees and plastic pipes on it Uprooted dead pine with pieces of plastic pipes Sad Lina

Day 1: Beginning of December, three from the board of the Mountain Club of Ikaria and other two friends we go to Chalares to see the devastation after the terrible flash flood of October. Shock. A new unknown landscape. Without plane trees, caves, waterfalls, pools. Barren, even river, broad, with a lot of water. And with a lot of light. Merciless, ample sunlight, without shade anywhere. In this light pieces of plastic pipes are seen everywhere –thousands of meters of black pipes of water intake that the river carried and broke. Pipes that shouldn’t be there in the first place, and yet they were; cut in pieces, fortunes wasted, reduced to trash. Nobody was aware that they were so many. We are thinking: we can’t remake the old river, we can’t eliminate the reasons that led to the doom. But we can remove the trash pipes. “But it’s not our business”, “But it will be hard”, “What are we going to do with them?”, “They ‘ll say they needed them. We will get in trouble”. But something like a tantrum has taken over us. We must do something. Let’s do this. Let it be like a gesture. Pick up the trash. For reasons of honor.

 https://pbs.twimg.com/media/CFDnb_DVAAA7TMk.png on facebook 😉

A dead pine with its roots on its trunk Another strangled pine The leveled riverbed 1 The leveled riverbed 2

From that moment on we call ourselves “Initiative of Volunteers”. Write a petition, collect signatures, apply to the Municipality of Ikaria, step somewhat absurd (“please, let us pick up the trash”). Yet necessary. Responsibility, awareness, reliability, honor. Permission from the Council is granted, a “committee of inhabitants of Nas” supports us, we go for dates and finally the… ANNOUNCEMENT!

 https://pbs.twimg.com/media/CFDnb_DVAAA7TMk.png on facebook 😉

It's not art. It's trash Burdened and strangled pine Trying to take in the change This used to be a beautiful river pool where hippies swam naked

Day 2:

Good Thursday. K. is expecting a lot of volunteers. He has taken the hubbub on the internet for cash. A. is worried about the weather, the swollen waters, the bad shape of the trail into the gorge. G. is off to Athens. L. shows up smiling with his dog K. -mascot of every dangerous mission- who ‘s smiling too. Early at the rendezvous on the bridge there is a car, we think they are volunteers; no, they were night owls, stopped for some sleep. We meet D. who we until then knew only on the net. Orange overalls “Greek Speleological Society”. We meet K. who we knew not, yet we knew her dog V.! K. is wearing a long raincoat, hood and rubber boots to the knee. Weather rainy, north wind, the river in hissing. G. is in K.’s restaurant in Nas, making sandwiches. E. has sent 150 € for provisions, she hasn’t come herself though. There are not enough hands. We are desperately few. Embarrasment. A., K., L. and D. start picking and bundling pieces of pipes. Suddenly, bam!, the “foreign factor” turns up (“Kalimera!”) -S., J. and little R. from England. Raincoats, leather boots, woolen caps.

Ku the Volunteer in the rain Ro the Volunteer Kan the Watchdog
Si the Volunteer Ju the Volunteer Lef the Volunteer

But we still are too few. A. exhausted (“What are we doing here?”). Little R. asks her mother who is struggling with the pipes, “Mummy, what do normal people do in their holidays?” We laugh. Young D. rides by. She’s studying for exams and she’s taken a break. “Grab a saw, go in” We take a good look at the river, the part that we have cleaned. It’s a river without trash pipes. A river that we had never seen so clean before -even in its best. OK then. We are doing a good job.

Free Chalaris from broken Pipes - Day one Free Chalaris from broken Pipes - Day one Free Chalaris from broken Pipes - Day one
Free Chalaris from broken Pipes - Day one Taking a test - Day one Volunteer Val at Angelolivada - Day one

Hours later at lunch at K.’s there’s lot of good talking. End of Day 2.

Dan the Volunteer Ku the Volunteer Sandwiches and wine for all
Ku Si Ju end of 1st day Heal the wounds Lou the Volunteer

 https://pbs.twimg.com/media/CFDnb_DVAAA7TMk.png on facebook 😉

Day 3: Good Friday. The Longest Day of the War. Super-Production. Highlights : Two volunteers from Athens! We lost the cook!A young Greek American with family origins from Ikaria joined us. He was in the Navy Seals. He and his girlfriend ripped to work! V. showed up late, already noon, yet she brought with her a platoon of 3 men; they all fought very bravely. Even later came E. (sent by M.) who, however, helped incredibly a lot (honoring the arms of Messaria) with the pipes in the hardest part of the river at the hardest hour of the day. Volunteer G. (honoring the arms of Rahes) was carrying heavy bundles of pipes two by two. A., D. and K. who tied the bundles with wire, grew calluses in their hands. At a certain moment old man V. from Kato Raches who was also picking up pipes and repairing his own, shouted to the team. Though he was only asking to save for him a piece that he needed, his yells alarmed the English. “I think we have a political issue in there…”, they said as they were leaving. On their way back to Nas they run across a rare toad and take a photo! Except broken pipes, the only pieces of trash that we found in the canyon were a car tire, a tent pole and… a bra!

Greek power juice Va the Volunteer Our old handmade dam partly gone.
plane jet Tutti Volontari Mangiare Bene bra or bikini top?

Hours later at lunch at K.’s there’s lot of good talking. End of Day 3.

 https://pbs.twimg.com/media/CFDnb_DVAAA7TMk.png on facebook 😉

Day 4: Wednesday after Easter. Ungrateful, heavy carrying. Dirty weather. We are very few. K. is already working in the field, unruffled in the rain, she is carrying up bundles from the large Angels’ pool. She loves that place. She wants it to be clean. We are impelled and we get busy. K. is throwing bundles to young K. from one side of the turbulent river to the other. Young K. has freaked out yet manages to grab and carry the bundles. But Ch., a newcomer, ran away as soon as he saw what we were doing. We didn’t see him again. A.’s camera freaks out too, and it jams.

Ya the Volunteer Cook! Ko the Volunteer Di the Volunteer
Ja the Volunteer unaware of the camera Ja the Volunteer aware of the camera The last bundle

Hours later over coffee at K.’s there’s lot of good talking. End of Day 4.

 https://pbs.twimg.com/media/CFDnb_DVAAA7TMk.png on facebook 😉

Day 5: Sunday. We are nobody! G. comes by K.’s place, he finds A., then the other G. comes by, they have coffee, they recruit two tourists and later they find another two, they all go to work, and… miracle of miracles, magic power of casualness…

the job is done!!! 🙂

Making a flight of stonesteps in no time At the river bridge in Nas Out of the river and to recyclement
Di the Volunteer in a clean river

The End

In Nana to agrimi's blog: '2 photos from a future without goats and floods'Request: Just now the river is (almost) clean of trash to the beach of Nas. No other pipes must be cut and removed by anybody under pretext that “they are trash” or that “they are illegal”. The pipes that remain in the river are functional. They carry water to the farms and the village of Nas, therefore, until the area is properly connected to the public network, they must be respected. Any damage to them, will cause trouble. To anybody who would like to help the nature of the river to reborn faster, we suggest planting olianders, local river plants that are found everywhere and can be planted easily any time of they year. Also, the goats don’t like them and they don’t eat them. Thank you very much.

 

For the volunteers

Angelos K. Grav


Stony Softness 1


.
.

It’s December and though it’s nice in Ikaria in winter we are already missing certain situations which make a difference and hightlight our life on the island all year long 😉

x32 by angeloska | Flickr

x37 by angeloska | Flickr

 


Copyright © OPS Ikarias



‘Beware’ Signs on stone (TUGTII #9)


Beware of Cliffs sign at the narrow entrance of the incredible ‘Ryakas’ gorge

Photo originally uploaded by angeloska.

Comments
  1. isl_gr (away on an odyssey) (30 months ago | edit | delete)

    this is great! are you sure they are painted? they look like decalcomanias!

  2. Καλημέρα KALIMERA (30 months ago | reply)

    Sorry Angelos, but I think the rocks are not dangerous. Feet are dangerous if you walk without the brain …
    The decalcomania can be changed?
    🙂 io scherzo! (I joke 🙂

  3. angeloska (30 months ago | reply)

    isl_gr -> decalcomanias? 😆 sure look like ! it took me long to fix the thick paint on this rough rock wall. Do you like them?

    ‘kalimera’ -> ma io no scherzo! it’s exactly as you say. Rocks are my friends. I just want to keep the brainless people out!
    You see, for better or worse, the place is not too far from the road. ‘Fat’ people without love and respect will want to drive up there in their monstrous SUV cars. They will want to see (read, consume) this. You know what I mean, don’t you?

  4. Καλημέρα KALIMERA (30 months ago | reply)

    Oh yes Angelos, I understand:-)
    You speak with a person who has no car and no «license to drive». I make my journeys on my foot, bicycle or public transportation, slowly (as is my nature …). Ernesto have a jeep (not a suv!) and he loves nature too and only uses the car for long trips.
    I think that some people consider the car an integral part of his body and can no longer walk even a few metres on his legs.
    I know people like that. And their brain is increasingly flawed and fat. And crashes and thinks «can go where he can go my dear car» … This is not good.
    Sorry, I see every night, in front of my shop, many cars in a row, rolling because of traffic in each car only one person and I was coughing (not for too many cigarettes, I am sure). You think people are intelligent? I think that the lazy brain is really limited (stupid, I seem canned sardines).

    Thanks for preserving a small portion of world dear friend.

    (I am aware that my English is always worse… :-P)

  5. angeloska (30 months ago | reply)

    ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

    You have
    ‘license to love’

    and that’s all that matters.

    ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥


Όσα έχω προσπαθήσει να γράψω σε 1000 e-mails


.
.
Όσα έχω προσπαθήσει να γράψω σε 1000 e-mails, η Judy και ο Simon, συνόψισαν. Τους χρωστάω ευγνωμοσύνη. Σήκωσαν ένα βάρος από τη ράχη μου. Από δω και πέρα όταν με ρωτάνε, «Τι τρέχει πια με αυτήν την Ικαρία, που βρίσκεται και πώς πηγαίνει κανείς εκεί;» θα τους δίνω αυτό το σύνδεσμο. Ουφ!
.
.
.

.

IKAΡIA

 Όταν ακούγεται η έκφραση «παραδοσιακό Ελληνικό νησί», ο μέσος Ελληνόφιλος φέρνει στο μυαλό του εικόνες από κάποιο γραφικό λιμανάκι με γύρω-γύρω ταβέρνες, μερικά γαϊδουράκια και τίποτα άλλο εκτός ίσως από κάποιο ερημικό μοναστήρι μακριά πέρα στους λόφους, κανένα παλιό ερειπωμένο χωριό και αραιά και που κάποιους μικρούς οικισμούς κρυμμένους σε απόμερους όρμους. Φυσικά μπορείς να τα βρεις όλα αυτά στην Ικαρία. Ωστόσο, καθώς -ευτυχώς-υπάρχει πολύ λίγη από τη λεγόμενη «τουριστική ανάπτυξη», πολλοί επισκέπτες παθαίνουν πολιτιστικό σοκ στην πρώτη επαφή τους με το νησί. Κατεβαίνοντας από το καράβι, νιώθουν πως βρίσκονται σε μια εντελώς διαφορετικού τύπου Ελλάδα. Πράγματι, όταν έφτιαξε την Ικαρία, ο κατασκευαστής κατάστρεψε τα σχέδια, πράγμα το οποίο βρήκαν πολύ βολικό οι υπερήφανοι και ανεξάρτητοι Ικαριώτες,που δεν πολυσκοτίζονται για τους τουρίστες, που αν όμως τους δούνε σανκαλεσμένους, τους ανοίγουν διάπλατα την καρδιά τους. Επί αιώνες η Ικαρία ήταν γνωστή ως μια από τις πιο φτωχές περιοχές της Ελλάδας, και, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις όταν τα υλικά αγαθά είναι ελάχιστα, η κουλτούρα του τόπου περιέχει δυσανάλογα μεγάλη ποσότητα φιλοξενίας –με την έννοια που η Ελληνική γλώσσα δίνει στη λέξη: «αγάπη προς τον ξένο».

.

.

..

..

.

Από το καράβι η Ικαρία εντυπωσιάζει και δείχνει απειλητική με τον όγκο της, ενώ από τα νοτιοανατολικά φαίνεται γυμνή, απόκρημνη και βραχώδης. Αυτή όμως είναι μια συνηθισμένη παρανόηση. Λίγο να ταξιδέψεις πιο μέσα στην ενδοχώρα και βρίσκεσαι ανάμεσα σε δασοσκέπαστους λόφους, που ανεβαίνοντας καταλήγουν στις βραχοκορφές του όρους «Αθέρας», γυμνές, άγριες εκτάσεις, ωστόσο με ανάμεσά τους διάσπαρτες -ιδιαίτερα στο κεντρικό τμήμα της οροσειράς- πανάρχαιες συστάδες από πεύκα και μικρές βελανιδιές.

Γύρω από τα χωριά που είναι σκορπισμένα παντού στα βουνά, υπάρχουν αγροί όπου φυτρώνει ό, τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου από φρούτα, καρπούς και λαχανικά –δέντρα φορτωμένα με καρύδια τον Οκτώβρη, βερίκοκα της ξακουστής τοπικής ποικιλίας τον Ιούνιο, και βέβαια, στο νησί που διεκδικεί τη γέννηση του Διόνυσου, υπάρχουν αμπέλια παντού. Σχεδόν κάθε σπίτι και κάθε ταβέρνα φτιάχνουν το δικό τους κρασί από ποικιλίες σταφυλιών που βρίσκονται μόνο σ’ αυτό το νησί, ενώ παράλληλα υπάρχουν και τρία πιο εξελιγμένα οινοποιεία που εμφιαλώνουν εξαίσια κρασιά, άσπρα και κόκκινα, των οποίων η φήμη όσο πάει και αυξάνει –από σταφύλια που προέρχονται από οργανικούς αμπελώνες.

Είναι ένα αδάμαστο, άγριο νησί κι οι θάλασσές του συχνά είναι το ίδιο, γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή στο κολύμπι. Όμως για να παραθέσουμε τα λεγόμενα γνωστού Ικαριώτη, «αν θες να μάθεις αυτό το νησί, πρέπει να κοιτάς από τη θάλασσα προς το εσωτερικό». Έχει δίκιο. Αν και είναι αλήθεια ότι οι παραλίες της Ικαρίας είναι από τις καλύτερες στο Αιγαίο, δεν πρέπει να αμελήσει κανείς να γνωρίσει την ενδοχώρα. Αν σας αρέσει το περπάτημα, υπάρχουν αρκετές πεζοπορικές διαδρομές που ξεκινούν από τα θέρετρα του Να, του Αρμενιστή και του Γιαλισκαριού. Είναι πορείες που θα ικανοποιήσουν τόσο τους κυνηγούς της περιπέτειας, όσο και τους λιγότερο έμπειρους πεζοπόρους. Όσο για τους πραγματικά σοβαρούς ορειβάτες, μπορούν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε κάποια μακρινά μονοπάτια που διασχίζουν οριζόντια και κάθετα από άκρη σε άκρη τα βουνά του νησιού.

Οι παρατηρητές των πουλιών και όσοι αγαπούν τα φυτά και τα βότανα θα ευχαριστηθούν με το παραπάνω –τι θα λέγατε ας πούμε για τον εξαιρετικά σπάνιο Σταυραετό που φωλιάζει στις νότιες ακτές; Ή για το μοναδικό τοπικό είδος Ορχιδέας; Αλλά και οι εραστές της αμμουδιάς θα χαρούν να τεμπελιάζουν στις παραλίες Μεσαχτή και Λιβάδι, μόνο λίγα λεπτά από φιλόξενα, άνετα δωμάτια –ή αν νοικιάσουν αυτοκίνητο, θα αναζητήσουν ερημικές ακρογιαλιές, πολλές από τις οποίες δεν βρίσκει ποτέ ο μέσος επισκέπτης, καθώς είναι κρυμμένες σε άγριες χαράδρες όπου τρέχουν νερά σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Όσοι αγαπούν το καλό φαγητό, το κρασί και τις γιορτές δεν χρειάζεται να ψάξουν αλλού. Αντίθετα με ό, τι συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου, ο τόπος αρχίζει να θυμίζει όλο και περισσότερο «Ελλάδα» καθώς προχωρά το καλοκαίρι και κύματα Αθηναίων εφορμούν για να πραγματοποιήσουν την καθιερωμένη ετήσια εισβολή τους στο νησί. Έρχονται για να βρουν παραδοσιακά εδέσματα με γεύση σπιτίσια, φρέσκα ψάρια, λαχανικά χωρίς χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα, καθώς και το ευρέως διαδομένο Ικαριώτικο κατσίκι του οποίου το κρέας αποτελεί το κεντρικό πιάτο στο πανηγύρι που οργανώνεται σε κάθε χωριό τη μέρα που γιορτάζει ο τοπικός άγιος. Ένα πανηγύρι μπορεί να αρχίζει οποιαδήποτε ώρα στη διάρκεια της μέρας, αλλά συνεχίζεται πάντοτε μέχρι οι πρώτες ακτίνες φωτός της αυγής να διασπάσουν τους ατελείωτους κύκλους των χορευτών που χορεύουν στους έξαλλους ρυθμούς της τοπικής μουσικής. Αν καταφέρετε να μάθετε λίγο τα βήματα του «Ικαριώτικου», του μοναδικού «σπειροειδούς χορού», το νησί θα έχει αρχίσει να διεκδικεί την καρδιά σας. Αν και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να έχετε πιει πάνω από δυο γουλιές κρασί Ικαριώτικο, δυνατό και γλυκόπιοτο, που συχνά το σερβίρουν σε ανακυκλωμένα μπουκάλια της μπύρας.

Είναι ένα νησί που προσκαλεί για εξερεύνηση και την επιβραβεύει. Γεμάτο θαύματα, φτιαγμένα από τη φύση ή από τους ανθρώπους, όπως ο καταπληκτικός Πύργος του 5ου αιώνα π.Χ. που εποπτεύει τις ακτές του Φάρου, ή η μικροσκοπική εκκλησία της Θεοκτίστης που έκτισαν μέσα στο δάσος κάτω από ένα θεόρατο βράχο, όπως τόσα άλλα τέτοια κτίσματα στην Ικαρία, για να την κρύψουν από τις επιδρομές των πειρατών.

Ζώντας επί πολλούς αιώνες κρυμμένοι στην ασφάλεια του εσωτερικού του νησιού, οι Ικαριώτες συχνά περιγράφονται ως συνεσταλμένοι, όμως διαθέτουν μοναδική αίσθηση χιούμορ, ζωντάνια και κέφι. Αν ανοιχτούν και σας δείξουν συμπάθεια, δεν θα είναι γιατί ξοδεύετε χρήματα, αλλά επειδή είναι περήφανοι για το νησί και για τον τρόπο ζωής τους και θέλουν να τα δείξουν, απλά όμως και τίμια, συνεχίζοντας τη ζωή τους κανονικά –ανοίγοντας διακριτικά τον δρόμο στους επισκέπτες να ανακαλύψουν, αν θέλουν, την Ικαρία μονάχοι τους και να μάθουν να κινούνται με άνεση στο παράξενο περιβάλλον της. Ίσως τελικά φεύγοντας, να μην έχετε καταλάβει τι είναι η Ικαρία -λίγοι μπορούν. Όμως, είναι ένα αίνιγμα που θα σας τραβάει και θα ξαναρχόσαστε συχνά και πυκνά.

________________________________________

(Κείμενο της Judy Meetham και του Simon Corble

– Μετάφραση από τα Αγγλικά: Α.Κ.Κ.)

______________________________________________

Comments

(2 total)

Πλάκα-πλάκα, κι εσύ είσαι «συνεσταλμένη«…

Saturday August 18, 2007 – 06:38pm (EEST)

όου! ευχαριστώ -:))) ξέρεις –

Monday August 20, 2007 – 10:31am (PDT)

.