The Scholarship – Η Υποτροφια


.

Αμοργός by Eleni Ikanou on Flickr

.

☼ ☼

The Scholarship **

 While I was studying I almost suffered a total physical and mental breakdown and a nicotine poisoning as well. Until one day, coming back from the tabac shop, I found my room locked with a locket. Outside my room stood my grandmother with a waist-purse in hand. “Take this. You’ll find 50.000 drachmas in it and your papers. You’ll also find an Olympic Airlines ticket to Greece. In Pereus there’s a ticket to Ikaria waiting for you at the So&So travel agency. I don’t want to see you earlier than two months from now.” That was all she said, and spoke no more.

I grabbed a dress from the pile with the dirty laundry, a jean jacket from the hanger on the corridor, my beauty case and put it all inside an old military sack that belonged to my father, and fled. I wasn’t even wearing underwear. I was only worried for my flip-flops which were too old and I was afraid they’d tear. And indeed one of them tore, not in Brusseld – thank God – but at Athens airport. I threw them away and stepped on Greek soil barefooted with my head empty smiling like an idiot.

When later I tried to recall the details of that summer, my efforts went in vain. The only thing I recall – probably because it was completely against my nature – was that I couldn’t speak. My grandma who besides being a Bolshevik, was also a Christian and a bit of a witch, while sending me away in that horrid silence of hers something did to me and “struck me dumb.”

I worshipped my grandma and she worshipped me. The conctents of the waist-purse where my scholarship to be able to flee. But the dumbness was a gift to be able to feel the life, so that I wouldn’t die, so that I would live.

Instead of focusing on my mind, I focused on my body and especially… on my feer. Back then there was still in Evdilos a shoe-shop that had shoes piled on the floor. I bought all kinds of absurd, men’s sandals and galoshes. I knocked about the island wearing them, dudes, I literally tore them apart walking!

I suffered a sunstroke twice until the light gradually conquered the demon inside me and while drunk in a fair, I got my speech again, my laghter, my cry. This was exactly 40 days after I had left home. It was back in 1992.

—————
** integral text-
Ελένη Ικάνου

Published on friends’ request in a contest at  Flickr Group: Places of magic in Greece


.
.

.

☼☼☼

Η Υποτροφια **

Οταν σπουδαζα καποτε κινδινεψα να παθω γενικο colapsus, σωματικο και ψυχικο, επισης και δηλητηριαση απο νικοτινη. Ωσπου μια μερα, επιστρεφοντας απο το tabac, βρηκα το δωματιο μου κλειδωμενο με λουκετο. Απ’ εξω με περιμενε η γιαγια μου με ενα τσαντακι ‘μπανανα» στο χερι. «Παρε αυτο. Εχει μεσα 50.000 δραχμες και τα χαρτια σου. Εχει κι ενα εισιτιριο Ολυμπιακης για την Ελλαδα. Στον Πειραια στο ταδε πρακτοριο σε περιμενει ενα εισιτηριο για Ικαρια. Δεν θελω να σε ξαναδω πριν περασουν δυο μηνες.» Αυτα ειπε και δεν ξαναμιλησε.

Πηρα ενα φουστανι απο τα απλυτα, ενα τζην τζακετ απο τη κρεμαστρα στο διαδρομο και το νεσεσερ μου απο το μπανιο, τα εβαλα σε μια παλιο σακ βουαγιαζ στυλ μιλιτερ του πατερα μου, και την εκανα. Ουτε εσωρουχα δεν φορουσα. Ανησυχουσα μονο για τις σαγιοναρες μου, μηπως κοπουν, γιατι ηταν πολυ παλιες. Και πραγματι κοπηκε η μια, ευτυχως οχι στις Βρυξελες, αλλα στο αεροδρομιο της Αθηνας. Τις πεταξα και πατησα το Ελληνικο εδαφος ξυπολητη και με το μυαλο μου αδειο χαμογελωντας σαν ηλιθια.

Ματαια προσπαθησα αργοτερα να θυμηθω τις λεπτομερειες εκεινου του καλοκαιριου. Το μονο που θυμαμαι -γιατι ηταν εντελως εναντιο στη φυση μου- ηταν οτι δεν μπορουσα να μιλησω. Η γιαγια μου που εκτος απο μπολσεβικα, ηταν και χριστιανη και μαζι λιγακι μαγισα, με την τρομερη, αβασταχτη της σιωπη καθως με εδιωχνε, κατι μου εκανε και «μου πηρε τη λαλια».

Τη λατρεβα τη γιαγια μου και με λατρεβε κι εκεινη. Τα περιεχομενα της μπανανας ηταν υποτροφια για να μπορεσω να φυγω. Η αλαλια ομως ηταν δωρο για να νιωσω τη ζωη, για να μη πεθανω και για να ζησω.

Αντι για το μιαλο μου, επικεντρωθηκα στο σωμα μου και ειδικα …στα ποδια μου. Τοτε ακομα ηταν ενα απιστευτο μαγαζι στο Ευδηλο που ειχε παπουτσια σε σωρους στο πατωμα. Αγορασα διαφορα κουλα αντρικα πεδιλα και μποτες εργατικες. Φοροντας τις, αλονισα το νησι, μιλαμε μαγκες, το εφαγα με το κουταλι!..

Δυο φορες επαθα ηλιαση ωσπου το φως σκοτωσε σιγα-σιγα το δαιμονα και σε ενα πανιγιρι μεθυσμενη ξαναβρηκα τη λαλια μου, το γελιο και το κλαμα μου. Αυτο εγινε στις ακριβως 40 μερες απο τοτε που εφυγα απο το σπιτι μου. Το ετος ηταν το 1992.

…………….
** αυτοτελες κειμενο –
Ελένη Ικάνου

Ikaria 075

Δημοσιευτηκε to 2007 κατα παρακληση φιλων σε διαγωνισμο στο Flickr Group: Places of magic in Greece

.

.


Anticrepuscular Ray for You


.

.

.
The skies are happy. Anticrepuscular rays, Green rays
and all Atmospheric optical phenomena bring luck to
the ones who see them.
.

.

.

.
 .
.

.

.

.
Or maybe they are lucky already, so they see them.
Anyway, I can’t ellaborate longer. I am on holiday.
I hope my photo brings a bit of luck to you too. ___
.
.

Comments

(5 total)

«Ακτίνες του Αντι-Λυκόφωτος»; Γουάου, Παναγίτσα μου!

Monday August 18, 2008 – 10:00pm (EEST)

Αφού πρόκειται για ένα τρίγωνο χωρίς φως ανάμεσα σε δυο δέσμες με φως, πρέπει να λέγεται «Αντι-ακτίνα». Αντιακτίνα του Λυκόφωτος!

Tuesday August 19, 2008 – 09:51pm (EEST)

Sci-fi

Wednesday August 20, 2008 – 02:32pm (EEST)


In a Dilemma


Stavros () is a merchant mariner. He’s been seafaring in the oceans for years and he earns quite a lot of money. Then, now, all of sudden, a shipping agent offers him a job in a small cargo that sails round the coasts of Greece in the Ionian and the Aegean seas. His salary will be much less and he will probably have to say goodbye to his career, but he will be in Greece! In this case, however, I wouldn’t be able to stop working (as I was planning to do some day), because the money he is going to earn, will not be enough for the three of us. It’s not that I mind work, on the contrary; but my work involves a lot of traveling. Therefore, if Stavros accepts the offer, he will stay in Greece, but I will not be there!

What do we do?

1) Stavros moves to Greece and takes the small coaster cargo; I (must) go on working and traveling. Our baby is brought up by his parents. In this case I will miss my baby and I will miss Stavros too. Moreover I will be very jealous of him sailing around the Greek islands without me. I will also miss Greece (though I’m used to this -more or less).

2) Stavros goes seafaring as before; I stop working travels and I live on his money in Greece. I become a good “sailor’s wife”. In this case I will miss Stavros and I will miss my job and my independence.

3) Stavros goes seafaring as before; I work and travel as before. Our baby is brought up by his parents. I will miss my baby, I will miss Stavros, I will miss Greece –everything! But we will be both independent -two very mature individuals.

4) Both of us give up our work and we decide to stay together forever. We will miss our jobs. We will also miss the money.

5) Stavros takes the small coaster. I give up my work –the traveling part. We live on much less money. Maybe I set a household in Ikaria. I will miss Stavros –but not much. I will miss the traveling –but not much. About my job we have the internet but I will miss the thrill –the action in real time. Maybe not much?

What do we do?
solution 1
0
solution 2
0
solution 3
0
solution 4
1
solution 5
11

Comments

(17 total)

To senario 3 mou thymnizei to tragoudi «to Savvato mporeis???nai alla den mporw egw»….
To senario 5 mou fainetai pio pithano….
Enw ta senaria pou eswkleioun anatrofi mwrou apo goneis syzyx mallon ta apokleiw. Me olo to sympatheio pistevw pws kapote tha psaxneis to mwro poy egine enilikas me allounou sinitheies………
Den gnwrizw ti akrivws douleia kaneis alla ean mporeis na tin kaneis mesw diktyou pistevw pws tha se voithisei na megalwseis to «diko»sou mwro…..
Alla telika afto den einai 2-limma einai 5-limma….
Kali dynami se oti apofasi ki an pareis pantws……

Thursday May 3, 2007 – 11:20pm (PDT)

Solution 1: 2 misses + 0,5 (for jealousy) + 0,2 (for missing Greece) = 2,7
Solution 2: 2 misses + 0,5 (loss of independence) = 2, 5
Solution 3: 3 misses = 3
Solution 4: 2 misses (x 2) = 4
Solution 5: 3 x 0,5 misses = 1,5 + 0,5 (for various small misses) = 2

The answer is Solution 5

Friday May 4, 2007 – 10:26am (EEST)

I wish we could reduce our choices to maths like that! Five it is then…
(As a foreigner in France, I know how insoluble these things can be… you of course should pay no attention to us!)
🙂

Friday May 4, 2007 – 12:43pm (CEST)

yes, it’s a stupid rough cut nonsense and Nana was right to point it out with her calculations. It’s typical of her: wild sarcastic irony. Life doesn’t work like this. Yet, putting everything down, helps a lot. And it makes a story too.
Solution 5 is obviously the best, though it will mean a completely DIFFERENT WAY OF LIFE. But we must change. Thus his majesty Sultan Sideris (our baby) decreted…

Friday May 4, 2007 – 01:12pm (PDT)

Changes aren’t permanent Eleni. If number 5 feels right now, then go with it. It can be reviewed in a couple of years when his majesty has grown a little.

PS It is Rowan’s 2nd birthday today – already it has all changed so much since she was Sideris’s age and although my horizon’s haven’t broadened in reality, I feel that in theory they could do so more easily.
Set up a house on Ikaria – it would be a wonderful thing for Sideris. I will be very jealous though, as I would love to do the same with Rowan!

Friday May 4, 2007 – 10:59pm (BST)

Ikaria is more than enough a thrill for you. You have proved it to the world with this blog! And we wouldn’t mind one more «good sailor’s wife» over here. So I voted for sol. # 5. A question put is a question solved.
(my selfish motive: nobody else cooks so delicious «pommes frites» -lol:)

Saturday May 5, 2007 – 11:20pm (EEST)

No. 5, because I want to see your images of Ikaria again… and because it seems that is the address of your soul.

Monday May 7, 2007 – 11:16am (PDT) Remove Comment

Thank you friends! The desicion (nr. 5) is almost 1/2-taken and growning (3/5s, 4/5s and on). I just wanted to see how it sounds. Both Stavros and I have been succesful in our careers and we have struggled since very young for that. But now that safety and money is near, Stavros is afraid that though maybe a captain, he may soon become alcoholic. And me, though maybe soon a TV producer, I’ll get in cocaine!.. It’s just how the story goes.
(I don’t mention Sideraki. When we are happy he is happy, might this be on the moon -:))
So i will settle in Ikaria. (I can’t believe i’m writing this -thank you) and maybe I will stageset RPGs like: imagine you are the wicked weasel and I am a wicked chicken… bla bla.

Too many ‘maybes’? Yes. But as some old wiseguy said, when a woman says ‘maybe’, she means ‘yes’. No? (ha ha)

f i l a k i a

Thursday May 10, 2007 – 12:26pm (PDT)

Make it soon Eleni. I want to come back to Ikaria in Sept / Oct and maybe our two babies can meet and be friends….

Thursday May 10, 2007 – 10:40pm (BST)

It so happened I walked by «the barn» today…

Saturday May 12, 2007 – 09:17pm (EEST)

No.5, of course! Confess it Eleni! We are all your friends, now you can tell it: you planned it well. It was a perfect plan and it succeeded. Brava! Baci. Vi verrò a trovare.

Wednesday May 16, 2007 – 01:47am (CEST)

That’s funny Jimmy -I was thinking of you! If (I say, ‘if’) Stavros takes the job, he will have to sail the small vessel to Bari as well. Have you ever sailed across the east side of the Mediterranean in a «Motor-Ship» sailing almost at sea level? Are you a hard drinker and never get seasick? I may arrange so that you have a free ride. (‘if’, I say ‘if’)

bacci

Wednesday May 16, 2007 – 02:49am (PDT)

No if
Tell Stavros that he have a friend on the west side of the adriatic sea, either or not he will take the job. When he’ll be here in Bari he just have to knock at my door and I’ll give him a warm welcome and a free ride in my town, dangerous and risky more than sailing in a motorship.

un bacione alla famiglia
P

Friday May 18, 2007 – 02:22am (CEST)

I’m in for a ride with Jimmy. Helmets are not against the law in the south of Italy, are they?

Friday May 18, 2007 – 10:31pm (EEST)

I advise you to wear a solid one. Come Nanà, but don’t worry: I’ll protect you.

Sunday May 20, 2007 – 04:44pm (CEST)

Glad you have chosen solution nr 5 . I would have chosen the same. Hope this fits best to your future plans.Good luck Elle

Wednesday May 23, 2007 – 12:24am (PDT)

Και η Λαμπρινή που διαβασε τα καθεκαστα, μου εγραψε μειλ και ειπε:

_________________________________________

«Διάβασα σήμερα το blog σου, όπου γράφεις για την δουλειά του άντρα σου και την δική σου. Εγώ ψηφίζω την λύση νούμερο 5. Είναιη πιο φιλική προς τον γιο σας. Πιστεύω, ότι σε έχει ανάγκη πολύ. Λείπει ο μπαμπάς, μην του λείψεις κι εσύ. Καλή η γιαγιά και ο παππούς, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Αργότερα, όταν θα μεγαλώσει, θα αναζητάει τον χρόνο, που θα νιώθει, ότι του χρωστάς. Θα είναι δύσκολο να αναπληρώσεις το κενό.
Δεν έχω παιδί, ίσως να μην μου πέφτει λόγος, αλλά το έχω δει σε άλλες οικογένειες. Δεν εκφράζομαι εύκολα με λόγια, αλλά παρατηρώ και διαισθάνομαι πάρα πολλά. Ίσως να κλειστείς για κάποια χρόνια και να σου λείψουν τα ταξίδια, και χρήματα, αλλά θα κάνεις πολύ πιο καλή «επένδυση».
Την χαρά στην ψυχή του γιου σας… και σαν συνέπεια αυτού και στην δική σου. Κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να την αναπληρώσει. Είναι σημαντικό να εκτιμούμε το εδώ και τώρα. Τίποτα δεν μπορούμε να διορθώσουμε στο μέλλον. Το δίλημμα το είχες σχεδόν πριν 2 χρόνια και αν κατάλαβα καλά, μάλλον δουλεύεις μακριά τα καλοκαίρια και είσαι σπίτι τον χειμώνα. Εύχομαι πραγματικά να τα βγάζεις πέρα και να έχεις δύναμη και κουράγιο! Σίγουρα δεν είναι εύκολο.»

(1η Μαρτη 2009)

Sunday March 1, 2009 – 12:10pm (PST)


Σε Δίλημμα


Ο Σταύρος είναι ναυτικός. Για πολλά χρόνια κάνει υπερατλαντικά ταξίδια και κερδίζει αρκετά χρήματα. Τώρα ξαφνικά όμως του ζήτησε μια εταιρία να αναλάβει ένα μικρό καραβάκι που κάνει δρομολόγια στο Αιγαίο και στο Ιόνιο. Ο μισθός θα είναι πολύ μικρότερος και η καριέρα του πάει περίπατο, αλλά θα είναι στην Ελλάδα. Όμως σ’ αυτή την περίπτωση εγώ δεν θα μπορέσω να σταματήσω να δουλεύω (όπως σχεδίαζα) γιατί τα λεφτά που θα βγάζει δεν θα φτάνουν και για τους τρεις μας. Και καλά να δουλεύω, δεν με πειράζει, αλλά η δουλειά μου είναι όλο ταξίδια. Άρα μπορεί ο Σταύρος να είναι μόνιμα στην Ελλάδα, αλλά θα λείπω εγώ!

Τι να κάνουμε;

1) Ο Σταύρος έρχεται στην Ελλάδα κι εγώ συνεχίζω να δουλεύω και να ταξιδεύω. Το μωρό το αναλαμβάνουν οι δικοί του. Στην περίπτωση αυτή, θα μου λείπει το μωρό μου, θα μου λείπει κι ο Σταύρος. Επιπλέον θα τον ζηλεύω πάρα πολύ που θα γυρίζει τα νησιά χωρίς εμένα. Θα μου λείπει και η Ελλάδα (αν κι αυτό το έχω συνηθίσει).

2) Ο Σταύρος ταξιδεύει όπως πριν. Εγώ σταματάω τη δουλειά και μένω Ελλάδα. Γίνομαι καλή «γυναίκα ναυτικού». Στην περίπτωση αυτή, θα μου λείπει κι ο Σταύρος, θα μου λείπει κι η δουλειά μου.

3) Ο Σταύρος ταξιδεύει όπως πριν. Κι εγώ δουλεύω και ταξιδεύω όπως πριν. Το μωρό το αναλαμβάνουν οι δικοί του. Θα μου λείπει ο Σταύρος, το μωρό μου, η Ελλάδα, όλα! Όμως θα ήμαστε κι οι δυο ανεξάρτητοι και θα καμαρώνουμε ως γενικώς πολύ ώριμα άτομα.

4) Παρατάμε κι οι δυο τις δουλειές μας και αποφασίζουμε να ήμαστε αχώριστοι για πάντα. Θα μας λείπουν οι δουλειές μας. Θα μας λείπουν και τα λεφτά.

5) Ο Σταύρος έρχεται Ελλάδα. Παρατάω τη δουλειά μου. Ζούμε με λιγότερα λεφτά. Ίσως επιτέλους εγκαθίσταμαι στην Ικαρία. Θα μου λείπει ο Σταύρος, αλλά όχι πολύ. Θα μου λείπουν τα λεφτά, αλλά θα είμαι Ικαρία, οπότε μπορεί και να αξίζει. Θα μου λείπει η δουλειά μου, αλλά στο κάτω-κάτω υπάρχει και το ίντερνετ.

Comments

(14 total)

Είδες; Οι πολλές αλήθειες οδηγούν σε διλήμματα -:)) Ενώ με τα ψέματα είναι πιο εύκολο. Μόνο που δεν οδηγούν πουθενά -:))
Δεν ψήφισα. Θα κάτσω να κάνω λογαριασμούς στο excel και να β΄γαλω λογιστικό αποτέλεσμα για κάθε λύση. Αυτή που θα έχει τα λιγότερα minus, θα πάρει την ψήφο μου. Φαίνεται πως είναι η «λύση 5», αλλά περίμενε να δούμε.
*** Είσαι σίγουρη που στη λύση #5 δεν έβαλες «θα μου λείψει η πόλη»;;; Μάλλον σίγουρη θα είσαι (απ’ όσο σε ξέρω) οπότε θα λογαριάσω χωρίς αυτόν τον παράγοντα.
C U

Wednesday May 2, 2007 – 11:38am (EEST)

Λύση 1: 2 απώλειες + 0,5 (για τη ζήλεια) = 2,5
Λύση 2: 2 απώλειες + 0,5 (απώλεια ανεξαρτησίας) = 2, 5
Λύση 3: 3 απώλειες = 3
Λύση 4: 2 απώλειες (x 2) = 4
Λύση 5: 3 x 0,5 απώλειες = 1,5 + 0,5 (για διάφορες μικρο-απώλειες) = 2

Η απάντηση είναι η λύση 5

Friday May 4, 2007 – 10:29am (EEST)

Ορίστε, το λένε και τα μαθηματικά!.. Ρε Λένη, αφού όλο το μπλογκ σου φωνάζει ΛΥΣΗ 5! Άντε με το καλό…
(Ζήτω οι πατάτες τηγανιτές Ikariotes a la Belge!)

Saturday May 5, 2007 – 11:24pm (EEST)

Λύση 5!!!Εννοείται…προσφέρεται για πιο «ήσυχο» μέλλον…

Sunday May 13, 2007 – 10:23pm (EEST)

Δεν είναι δίλεμμα, είναι ευκαιρία. Φαντάζομε πολύ για τέτοια λύση για εμένα…στην Ικαρία…με το ίντερνετ.

Sunday May 13, 2007 – 11:05pm (BST)

Παιδιά, το αποφασίσαμε!!! Τώρα θα αρχίσουν οι καυγάδες κι οι φασαρίες (long distance από το τηλέφωνο) και θα γίνει της π**. Αλλά έτσι γίνεται πάντα. Έτσι είναι η ζωή για μας.

Monday May 14, 2007 – 12:47pm (PDT)

Εγώ είμαι ένα ήσυχο και νομιμόφρον ανθρωπάκι κι αυτά που κάνετε εσείς οι ναυτικοί (της θάλασσας ο μεν, της στεριάς και του μυαλού η δε), να πλακωνόσαστε και να μαλώνετε και μετά να κάνετε σεξ (ενίοτε δημοσίως), δεν τα καταλαβαίνω. Αλλά θα σας ανεχτούμε. Διότι μόνο προσφορά ήσαστε κι οι δυο τελικά. Θα σας ανεχτούμε, είπα; Όχι, λάθος! Σας θέλουμε πολύ!

Wednesday May 16, 2007 – 11:20pm (EEST)

Εμένα δεν με θέλει κανείς; σνιφ… σνιφ…

Monday May 21, 2007 – 12:16pm (EEST)

Εσύ τ’αγρίμι και εγώ ο αδέσποτος καλύτερα να πηγαίνουμε….χεχεχεχεχε!!!!

Wednesday May 30, 2007 – 03:25am (EEST)

Πεθαινω να βλέπω *ερωτικές προτάσεις* να δημοσιεύονται στη σελίδα μου…

Friday June 1, 2007 – 02:09pm (PDT)

Λύση 5.
Ουκ επ’ άρτον ζήσεται μόνον άνθρωπος.
Θα σου λείπει η δουλειά σου. Το βιώνουμε στην πράξη, άρα δε θεωρητικολογούμε.
Και τι κάνεις, κυρά μου με τους Βίκινγκ του γλυκού νερού; Θα ερωτήσεις. Δε γνωρίζω, θα σου απαντήσω, αλλά σε κάποια φάση είπα ας δοκιμάσω…
Και μια και που το δοκίμασα, και ξέρω πώς είναι, δε το έχω και σε τίποτα να τα ξαναμαζώξω και μπορεί να έρθω κι εγώ μια μέρα στο νησί των τρελών.

Friday June 8, 2007 – 05:58pm (PDT)

Αναθεωρώ: Κάνε αυτό που θα σου δίνει τη στοιχειώδη πολυτέλεια να κάνεις αυτό που ΕΣΥ θέλεις. Δεν ξέρω αν με εννοείς.

Saturday June 9, 2007 – 06:09am (PDT)

Σε εννοω απολυτως

Sunday June 10, 2007 – 01:05pm (PDT)

Και η Λαμπρινή που διαβασε τα καθεκαστα, μου εγραψε μειλ και ειπε:

_________________________________________

«Διάβασα σήμερα το blog σου, όπου γράφεις για την δουλειά του άντρα σου και την δική σου. Εγώ ψηφίζω την λύση νούμερο 5. Είναιη πιο φιλική προς τον γιο σας. Πιστεύω, ότι σε έχει ανάγκη πολύ. Λείπει ο μπαμπάς, μην του λείψεις κι εσύ. Καλή η γιαγιά και ο παππούς, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Αργότερα, όταν θα μεγαλώσει, θα αναζητάει τον χρόνο, που θα νιώθει, ότι του χρωστάς. Θα είναι δύσκολο να αναπληρώσεις το κενό.
Δεν έχω παιδί, ίσως να μην μου πέφτει λόγος, αλλά το έχω δει σε άλλες οικογένειες. Δεν εκφράζομαι εύκολα με λόγια, αλλά παρατηρώ και διαισθάνομαι πάρα πολλά. Ίσως να κλειστείς για κάποια χρόνια και να σου λείψουν τα ταξίδια, και χρήματα, αλλά θα κάνεις πολύ πιο καλή «επένδυση».
Την χαρά στην ψυχή του γιου σας… και σαν συνέπεια αυτού και στην δική σου. Κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να την αναπληρώσει. Είναι σημαντικό να εκτιμούμε το εδώ και τώρα. Τίποτα δεν μπορούμε να διορθώσουμε στο μέλλον. Το δίλημμα το είχες σχεδόν πριν 2 χρόνια και αν κατάλαβα καλά, μάλλον δουλεύεις μακριά τα καλοκαίρια και είσαι σπίτι τον χειμώνα. Εύχομαι πραγματικά να τα βγάζεις πέρα και να έχεις δύναμη και κουράγιο! Σίγουρα δεν είναι εύκολο.»

(1η Μαρτη 2009)

Sunday March 1, 2009 – 12:11pm (PST)


Ειπαμε, δεν θα κολαμε 😉


.
Free your titties in Xylo sirties 😘
.

ΕΙΠΑΜΕ, ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΛΑΜΕ

Ειπαμε, δεν θα κολαμε.
Θα αγωνιζομαστε σαν να ναι η τελευταια μαχη,
θα γλενταμε σαν να ναι το τελευταιο γλεντι,
η τελευταια περιπετεια κι η τελευταια μερα μας στη γη

αλλα δεν θα κολαμε.
Σαν γεροι 100 χρονων
Θα τα βαριομαστε ολα αυτα
σαν να ‘χουν ξαναγινει.
Γιατι εχουν ξαναγινει.

Τοτε μπορει και να νικησουμε.
Τι σημασια θα ‘χει τοτε, θα μου πεις,
μια τετοια νικη;
Καμια φυσικα.
Δεν ειπαμε πως δεν θα κολαμε;

Ε.Ι.

.
Νανα και Ελενη στον ανεμο (4) Ikaria 131
.
Translated by my friend StefanosP
StefanosP's buddy icon

WE AGREED, NO INHIBITIONS

We agreed no inhibitions.
We’ll fight like it’s the final battle,
We’ll party like it’s the final party,
the final adventure… our final day on earth,

but no inhibitions.
When we reach 100
we’ll be bored of it all
like it’s all been done.
Because it will have all been done!

At that point we might have won.
What will it matter then, you might ask,
to win such a victory?
Not at all of course!
Didn’t we agree no inhibitions?

Friday June 30, 2006 - 12:42pm (PDT)
Next Post: «power for money, money for power»

Previous Post: «Ζeppelin "IKARIA" with many propellers & forested with Oaks»
Comments

Δεν θα κολήσω… A, οχι, δεν θα κολήσω…
Γι’ αυτό δεν θα γράψω σχόλιο άλλο απ’ αυτό.
Α, όχι, δεν θα κολήσω…

(poetry is painkiller; even chicken know.)

Saturday July 1, 2006 – 02:45pm (EEST)

this has the makes of a good song
(«we won’t stick to things too much anymore»)

Saturday July 1, 2006 – 11:23pm (EEST)

Λοιπον, τα καταφερνω στην απομιμηση του Αναγνωστακη;
Τον διαβαζει ο πατερας μου και μαλλον γιαυτο καταφερνει και ζει ακομα.

Sunday July 2, 2006 – 11:34am (PDT)

Ξεκόλλησα και αισθάνομαι καλλίτερα. Άρα τα καταφέρνεις!

Wednesday April 29, 2009 – 07:48am (EEST)

Χαιρομαι που ξεκολησες και αισθανεσαι καλυτερα. Χαιρομαι που μου λες οτι τα καταφερνω. Αλλα και σκασιλα μου και σκορδοκαϊλα μου. Γιατι, ειπαμε, δεν θα κολαμε. Μονο θα αγαπαμε. Συμφωνοι;

😘 😘 😘
Friday June 12, 2009 – 10:26am (PDT)


Eleni Perforata in Ikaria 2 (March 27, 2006)


Oh wouldn’t it be dreamy nice if these ancient terrasses refilled; if not with vines (take so much time, work and money to grow), why not instead with Johanes Perforata?

One thing I know well: where I work they’d drink it by the gallons; they’d have it in samovars, one in every room and all around the place.

Then the economy of Ikaria …

… but again, isn’t it perhaps wiser that it stays as it is now : just a few vegetable gardens and the rest covered with white daisies? Who am I to advise on «island economics»? I am critisizing and blaming me for my weakness. I find me guilty of ‘imperialism’. But I won’t send me to the firing squad. The gods will intervene and say: «Let her go; she doesn’t mean to rule the island and change its ways. It’s just that it’s blooming spring and she is feeling lonely; there are so few people around her age there now to share this beauty, the acts and the ideas that go with this wealth. Let her go. This week she will only listen music by Chopin, next week it will be Schubert and the last week before Easter she will listen Bach’s Passion«.

I Imageshake hands with me Imageand I go free again. I have all those CDs. This has happened before, so I know and have taken my measures.

Comments

(9 total)

Ah, viniculture ! After the next episode of «The Story of Life», I challenge you: make an attempt to ‘see’ how it could be revived. Use the medieval parable of the dying vinegrower, his reluctant sons and the alleged treasure in the vineyard to help you start. ‘See’ a new set up, invent a new motivation. Or everybody in Greece will be public clerks on 400 euros a month.

Tuesday March 28, 2006 – 10:44pm (EEST)

Even heaven

Spring make me happy and fool. How can you be sad when the sun shines and the perforata blossoms?
living everyday in a «concrete jungle» I really wonder how can you only think to any antidepressive, there on the island perforata.
I know, even heaven is boring.

Tuesday March 28, 2006 – 11:27pm (CEST)

Yes, ‘see’ grapes growing Elle. The terraces were made for vines, were they not? And spring blossoms to make people happy fools!

Tuesday March 28, 2006 – 09:07pm (PST)

so, it’s 2-2 for spring blues. If the one of the two who don’t understand, (let’s say, Jimmy -lol) was Adam in Paradise, God wouldn’t have created Eve. Then again if Eve didn’t understand too much, there wouldn’t be all that mess afterwards.

-> oh, the grapes… I’ll see what I’ll ‘see’.
(how much does a finacial advisor make, btw?)

Wednesday March 29, 2006 – 09:53am (PST)

Cheer up Sister, if you are sad, I am too.

The Tuft of Flowers
I went to turn the grass once after one
Who mowed it in the dew before the sun.

The dew was gone that made his blade so keen
Before I came to view the levelled scene.

I looked for him behind an isle of trees;
I listened for his whetstone on the breeze.

But he had gone his way, the grass all mown,
And I must be, as he had been,–alone,

`As all must be,’ I said within my heart,
`Whether they work together or apart.’

But as I said it, swift there passed me by
On noiseless wing a ‘wildered butterfly,

Seeking with memories grown dim o’er night
Some resting flower of yesterday’s delight.

And once I marked his flight go round and round,
As where some flower lay withering on the ground.

And then he flew as far as eye could see,
And then on tremulous wing came back to me.

I thought of questions that have no reply,
And would have turned to toss the grass to dry;

But he turned first, and led my eye to look
At a tall tuft of flowers beside a brook,

A leaping tongue of bloom the scythe had spared
Beside a reedy brook the scythe had bared.

I left my place to know them by their name,
Finding them butterfly weed when I came.

The mower in the dew had loved them thus,
By leaving them to flourish, not for us,

Nor yet to draw one thought of ours to him.
But from sheer morning gladness at the brim.

The butterfly and I had lit upon,
Nevertheless, a message from the dawn,

That made me hear the wakening birds around,
And hear his long scythe whispering to the ground,

And feel a spirit kindred to my own;
So that henceforth I worked no more alone;

But glad with him, I worked as with his aid,
And weary, sought at noon with him the shade;

And dreaming, as it were, held brotherly speech
With one whose thought I had not hoped to reach.

`Men work together,’ I told him from the heart,
`Whether they work together or apart.’
–ROBERT FROST

Wednesday March 29, 2006 – 11:10am (PST)

of my taste, of my heart (and the rythm which sounds and beats like a song) –thank you –thank you

(btw do you type or copy-paste; hope it’s the second; if the first, ah ah, very very obliged…)
X

Wednesday March 29, 2006 – 12:22pm (PST)

Happy Adam

What a sad world if the both Adam and Eve were sad! So let Adam be sad and Eve be happy, or Adam be happy (let’s say Jimmy) and Eve be sad. This is the secret of love (and happiness), no matter if you’re in heven or hell.

grapes and happiness everywhere in every season
PPP

Thursday March 30, 2006 – 12:32am (CEST)

veuillez excusez my cyclothymic girlfriend; her psyche swirls on a spiral course.

-good poem that – thank you ‘face carved on stone’ for sharing

Thursday March 30, 2006 – 11:22am (EEST)

Elle, this one was cut and pasted for sure and yes, isn’t it lyrical?

Nana, notice that the face in stone, he’s winking 😉

Thursday March 30, 2006 – 07:58am (PST)


«Leni in Ikaria with Galanthi»


.

.

.

Τι είναι τούτο; Η ιστορία.
Τι είναι τ’ άλλο; Είν’ η φύση.
Διάλεξε το δεύτερο που είναι το πρώτο.

(Νίκος Καρούζος)

What’s that? History.
What’s that other? It’s nature.
Choose the second which is the first.

(Nikos Karouzos)

.

Comments

(5 total)

I indorse. My father’s was a historian. Do you know what was his hobby? He climbed mountains and collected wild herbs !

Sunday March 19, 2006 – 02:54pm (EET)

You coloured my photo with blue shade? It looks a bit sad.
We weren’t sad on that day. Anyway, «it’s your blog and … » (how is that old song about the party going?)

Nature, History, everything is Machines… hehehe

Monday March 20, 2006 – 11:45am (EET)

my dear Nana, there are times that I feel the mechanical urge to kill you. The only reason I don’t do it is because I know that you are not a machine or if perhaps if you are, I don’t know the mechanic who would be able to repair you.
***
(«it’s my party and I’ll cry if I want to»)

Monday March 20, 2006 – 02:59am (PST)

2006-2009 – Ελένη είσαι ένας θρύλος!

Sunday March 22, 2009 – 01:41pm (EET)

🙂 ^^’

Sunday March 22, 2009 – 10:51am (PDT)