Ικαρία & Φούρνοι: μια εξερεύνηση


.
.

Alexias Ikarian GuidebookΓεια σας αναγνωστες 🙂


Σημερα γραφω με χαρα στα Ελληνικα γιατι το θεμα μου ειναι Ελληνικο και μαλιστα αφορα ενα καλο βιβλιο για την Ικαρια! Μπορει να πειτε πως κανονικα δεν θα ‘πρεπε να γραψω αφου
ειμαι τοσο παθιασμενη, οντας ολοσωμο κι ολοψυχο το μπλογκ μου αφιερωμενο σ’ αυτο το νησι, αρα η κριτικη μου δεν θα ειναι αντικειμενικη. Ομως εγω οταν χρειαζεται ξερω να συγκρατω το παθος μου. Εξαλλου εχω αλητεψει ταξιδεψει αρκετα και ξερω καλα οτι η Ικαρια δεν ειναι το κεντρο του κοσμου καθως επισης εχει και παρα πολλα μειονεκτηματα. Ετσι νομιζω οτι θα τα καταφερω να γραψω μια νηφαλια κριτικη. Θα βοηθουσε επισης αν σας ελεγα οτι οχι μονο δεν εχω μετοχες στον εκδοτικο οικο που βγαζει το βιβλιο αλλα ουτε καν γνωριζω τη συγγραφεα. Καποτε μονο διαβασα μερικα γραπτα και ειδα φωτογραφιες της και μου φανηκε πως ηταν καλο παιδι. Ετσι απλα.
.

Crouched photographer in EMF & land erosion.

.
Οταν λοιπον εκανε την πρωτη ερευνα για το βιβλιο, μου εγραψε και μου ζητησε φωτογραφιες για την εκδοση. Τοτε ηταν που ειχα ζησει πανω απο 1/2 χρονο στην Ικαρια και μου ειχε κανει μεγαλη εντυπωση που δεν υπηρχε σχεδον καθολου εγκυρο δημοσιευμενο υλικο για τον τοπο που ζουσα. Τοσο που γνωστοι και φιλοι, συνεργατες στη δουλεια, ξεροντας τον χαρακτηρα μου, νομιζαν οτι ειχα κατοικησει σε καποια χιππικη βραχονησιδα με σπηλιες! 😮 Ετσι της εδωσα φωτογραφιες με χαρα και ανακουφιση, νιωθοντας απο ενστικτο οτι η Αλεξια θα εγραφε απλα και τιμια, με διασταυρωμενα στοιχεια και καλη επιλογη θεματων, και ιδιως χωρις κουφιες εμπορικες καλολογιες. Πραγματι, τωρα που κρατησα στα χερια μου το αντιτυπο που μου χάρισε, βλεπω πως ειχα δικιο. Αυτος ο ταξιωτικος οδηγος ειναι τοσο αμεσος κι απλος που
εκτος απο «Εξερευνηση», θα μπορουσε να εχει τιτλο: «Ικαρια και Φουρνοι: Εξ επαφης»! ^^’
.

Proud Alexia and her Guidebook about Ikaria.

.
Το καλο πραγμα αργει να γινει. Μεχρι να εκδοθει σωστα το βιβλιο της Αλεξιας γνωρισε μεγαλες περιπετειες. Απο κοινους γνωστους εμαθα οτι αντι να της ανατεθει η αποστολη απο καποιο αφεντικο, εκεινη ηταν που πηγε και χτυπησε «μεγαλες πορτες» ζητώντας την αναθεση η οποια της δοθηκε μεν, ομως η εκδοση, αν και με τρανταχτη υπογραφη γνωστων εκδοσεων του χωρου, πηγε κακην κακως στη διανομη, δεν έφτασε στα ραφια και τελικα εξαφανιστηκε. 😮
.

On slippery grounds....

.
Ομως η Αλεξια επεμεινε. Σε συννενοηση με την Καριωτικη παρεα του ηλεκτρονικου περιοδικου ikariamag τμηματα του βιβλιου εμφανιστηκαν στο «Ο,τι χρειαζεστε για το νησι» οπου φαινεται πως ειχαν μεγαλη επισκεψιμοτητα, ελεγχθηκαν απο τους αναγνωστες και αναγνωριστηκε η εγκυροτητα τους. Ετσι ψηθηκε η ιδεα για μια νεα ενημερωμενη εκδοση η οποια βγηκε τελικα το Δεκεμβρη του 2015 απο τις Εκδοσεις «Ελευθερες Πτησεις» που συνδεονται με το περιοGood signal, thank you!δικο και άρα το θεωρω απιθανο η εκδοση να εξαφανιστει κι αυτη απο τα ραφια. 😉 🙂
.

.

.
Εκτος απο τikariamag.gr/ikariastore/product/10608α βιβλιοπωλεια, το «Ικαρια & Φουρνοι: μια εξερευνηση» θα βρειτε σιγουρα στο ηλεκτρονικο καταστημα ikariastore. Εχει 370 σελιδες και κοστιζει 15.00€. Παρακατω θα σας εξηγησω γιατι αξιζει να το αγορασετε. Πρωτα ομως ας δουμε τι γραφει στην εισαγωγη η ίδια η Αλεξια για το βιβλιο της:
.

.

«Το παραδέχομαι, δεν την είχα συμπαθήσει όταν την είχα πρωτοδεί την Ικαρία. Ούτε που την ένοιξε βέβαια αυτήν. Δεν με είχε ανάγκη βλέπεις, ούτε εμένα ούτε κανέναν. Ωστόσο δεν κατόρθωσε να με ξεφορτωθεί τόσο εύκολα. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, κάπως τα ΄φερε η ζωή κι επέστρεψα, αυτή τη φορά κάτω από τελείως διαφορετικές συνηθήκες. Η Νίκη κι ο Βασίλης με πήγανε παντού, με φρόντισαν, μου έμαθαν ικαριώτικο, με βοήθησαν να μην αισθάνομαι ενοχές που δεν βιάζομαι, με πήγανε στη ντίσκο στις 5 το πρωί και μάντεψε: τελικά τη λάτρεψα την Ικαρία!..»

«Μετά δεν ήθελε και πολύ. Ξαναπήγα και ξαναπήγα και ξαναπήγα, γνώρισα κι άλλους φανταστικούς ανθρώπους και τελικά έγραψα ένα βιβλίο. Ο στόχος τώρα -όπως και τότε- παραμένει ο ίδιος: ν’ απολαύσετε και να αγαπήσετε αυτόν τον τόπο γι’ αυτό που είναι και όχι γιατί σας το προτείνω εγώ. Κάθε τόπος άλλωστε είναι σαν ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Με τα χρόνια φτιάχνει την προσωπικότητά του, ζώντας τις δικές του μοναδικές εμπειρίες, κάτω από διαφορετικές επιδράσεις. Κάπως έτσι γράφεται τελικά η ιστορία του, όποια κι αν είναι αυτή…»

«Ανοίγοντας το βήμα για να φτάσεις στα πιο απομονωμένα σημεία, χάνεσαι μέσα σε ανήλιαγα αρχαία δάση, διασχίζεις ορμητικούς λουλουδιασμένους ποταμούς, βουτάς μέσα σε χρυσαφένιες παραλίες, διψάς μέσα στην πέτρα και τη σκόνη, ξαποσταίνεις σε καταπράσινα προστατευτικά δέντρα. Μέσα σ’ αυτόν τον ταξιδιωτικό οδηγό θα βρεις τον τρόπο να φτάσεις στα πιο κρυφά σημεία της Ικαρίας και των Φούρνων, θα γνωρίσεις ηλιοκαμένους ανθρώπους που κατέχουν το μυστικό της μακροζωίας και θα ανακαλύψεις γιατί ο Ίκαρος διάλεξε να πέσει ακριβώς εκεί…»

.


Κι εγω τωρα σας λεω να το παρετε γιατι:
^^’
.

.
.

tourist instructions ikaria august

  • Η Αλεξια εφαρμοζει πιστα τους βασικους κανονες του καλου ταξιδιωτικου βιβλιου. Χωρις να θεωρει τιποτα σαν δεδομενο ή αυτονοητο, γίνεται σύντροφος του ταξιδιωτη και τον καθοδηγει να κινηθει στο νησι και εφοσον θελει, να ξετρυπωσει κρυμενα περασματα σε μυστηριωδεις πραγματικοτητες που η Ικαρια διαθετει αφθονες, πιο πολλες απο καθε αλλο Ελληνικο νησί. 🙄 😉 >:D.
    .
.

Break on through to the other side ☀ yeah ! Our guide ikaria

  • Εχει ξεκαθαρισει σε ποιους απευθυνεται. Η Ικαρια της Αλεξιας δεν ειναι για ταξιδιωτες μαθημενους στα ευκολα. Ξερει που ειναι ολα τα αγκαθια, τα βραχια, οι αποτομες στροφες κι οι γκρεμοι, ενω θεματα περιβαλλοντος, τοπικης οικονομιας, τροπου ζωης και κοινωνικων συνθηκων ειναι σε πρωτο πλανο σε ολα τα κεφαλαια του βιβλιου, διχως ωστοσο περιττους εγκυκλοπαιδισμους. Σ’ αυτα τα θεματα εμεις οι γυναικες ειμαστε πιο πρακτικες απ’ τους αντρες. 😉 🙂.
    .
.

Adobe in the rocks

  • Αν και ολοφανερα δεμενη με τον τοπο, εχει το θαρρος της αποψης και της επιλογης των θεματων. Μετα τη θαυμασια εισαγωγη για τη γεωγραφια, την ιστορια, την κουλτουρα, την αρχιτεκτονικη και τις παραδοσεις, διαιρει το βιβλιο σε οκτω διαδρομές στις οποιες μας παει βημα-βημα, δινει τα highlights, καποια αφηνει απεξω, εννοειται, ευτυχως, δεν ειναι εγκυκλοπαιδεια ουτε χρυσος οδηγος! 🙄.

.

.

All Ikaria map web

  • Οι χαρτες! Οι χαρτες! Οι χαρτες! ^^’
    Οι φωτογραφιες! Οι φωτογραφιες! ^^’
    Οι πρακτικες πληροφοριες και τα μικρα, πολυ χρησιμα, τιπς 😎


.

.

Overgrazed Ikarian mountain Atheras

  • Δεν γινοταν να λειπουν οι αναφορες στις χτυπητες ιδιαιτεροτητες μας. Τα πανηγυρια ⭐ οι «γκρουβαλοι» 😎 η διαφορετικη αισθηση του χρονου 😳 το οχι/ναι καμπινγκ 🙄 η μακροζωια 😉 – για ολα αυτα (και αλλα που δεν τα ξερετε) η Αλεξια καταθετει την αποψη της θαρρετα, γλαφυρα και με χιουμορ 😀 αλλα δεν παραλειπει κιολας να καταγγειλει τα πολλα σκουπιδια, τα παρατημενα αυτοκινητα, την συχνη ελλειψη αρχιτεκτονικης καλαισθησιας και την αδιαφορια για το περιβαλλον οπως π.χ. στο θεμα της υπερβοσκησης που ερημοποιει τα βουνα του νησιου. 😦

.

.

Ikarian Ridge Walk Oct 30 22

  • Μιας και μιλησα για βουνα, σε καθε κεφαλαιο του βιβλιου γινονται πολλες αναφορες στην πεζοπορια: ειτε για το πολυ απλο, δηλαδη για να φτασει κανεις σε μια απομονωμενη παραλια [«καβατζα» 😀 ] ειτε για μεγαλυτερες διαδρομες οπως π.χ. το Φαραγγι της Χαλαρης ή τον Γυρο του Δασους του Ραντη. Ομως δεν επεκτεινεται πολυ και κανει καλα. Η πεζοπορια/ορειβασια στην Ικαρια ειναι ξεχωριστο, πολυ μεγαλο κεφαλαιο που γι’ αυτο θα αξιζε να γραφτει εξειδικευμενος ταξιδιωτικος οδηγος. 🙄

.

.

Food, pebbles and headstands: coffee!

  • Τελος, ηθελα να πω οτι δεν εχω δει καλυτερο καταλογο δωματιων, ξενοδοχειων, εστιατοριων, μπαρ κτλ. Βρισκονται μετα απο καθε κεφαλαιο στο τελος καθε διαδρομης και απορησα που τα ξερει, γιατι στην Ικαρια ουτε τα μισα κομοντιτις δεν βρισκονται στον κεντρικο δρομο αλλα ειναι κρυμμενα σε μακρινες πλαγιες και ραχουλες! Μαλιστα η Αλεξια δηλωνει οτι για αυτη τη ξεχωρη δουλεια δεν ζητησε κι ουτε πηρε δεκαρα. Φυσικα την πιστευω! Κι εσεις να ακολουθησετε τις συμβουλες της γιατι ειναι γυναικα μερακλου προφανως. ^^’

.

.

Το Πέλαγος του Βοριά: We gaze Icarian Sea

  • Προσωπικά εγω διαβασα το βιβλιο της με περιεργεια αλλα κυριως με μεγαλη ανακουφιση. Η περιεργεια μου ικανοποιηθηκε με το παραπανω γιατι εμαθα πολλα πραγματα που δεν ηξερα. Πιο πολυ ομως ενιωσα ανακουφιση γιατι εχουμε ενα καλο τουριστικο τυφλοσουρτη επιτελους! Να μη χρειαζεται καθε φορα που συνανταμε ενα ξενο να του κανουμε σεμιναριο, αλλα να του λεμε:
    -Αγορασε αυτο το βιβλιο, ειναι καλο, το διαβαζουμε κι εμεις οι Καριωτες. Διαβασε το κι ελα μετα, οποτε θες,  να τα πουμε με πιο πολλες λεπτομερειες! 😀
    .

.

.

.

me fairy muddy Αυτα απο μενα τη Λενη και γεια σας, χαρα σας. 🙂

πηγΙκαρια - Φουρνοι: μια εξερευνηση στο facebookαινετε τωρα αν θελετε να δειτε τη
σελιδα του βιβλιου της Αλεξιας στο facebook
⭐ ⭐ ⭐


.

.

Η Αλεξια και το βιβλιο της στο facebook Σημ: Η Αλεξια δεν ειναι απο την Ικαρια ή τους Φουρνους. Γεννηθηκε και μεγαλωσε στην Αθηνα, σπουδασε στο τμημα ΕΜΜΕ του Πανεπιστημιου Αθηνων και λιγο αργοτερα βρεθηκε για μεταπτυχιακα στην Αγγλια και την Ολλανδια. Εργαστηκε στο χωρο της δημοσιογραφιας, της επικοινωνιας και της εκπαιδευσης και απο το 2014 εχει μεταναστευσει στη Μεση Ανατολη. Λατρευει τα εξερευνητικα ταξιδια, ενω η συγγραφη αποτελει γι’ αυτην καταφυγιο. Το «Ικαρια & Φουρνοι: μια εξερευνηση» ειναι το πρωτο της βιβλιο και το πιο αγαπημενο της δημιουργημα στη μεχρι τωρα ζωη της. Το mail της ειναι: alexia.palesti@gmail.com

.
.

.
Ικαρια, 24 Μαρτιου 2016

.


Ikaria Guidebook !!!


.
This Guidebook serves as a companion for anyone who wants to truly experience why Ikaria Island (Greece) is being praised around the world. Off the beaten path, Ikaria preserved a rich natural environment, crystal blue waters, hidden mountainous folds and a distinct local culture. Why do Ikarians tend to live so long? Come and explore why.
.

Hello readers


I am not sorry to interrupt the series of landscapes of others because this seems to be a good guidebook for Ikaria. Our friend Alexia’s work (1) is out of print and anyway it was only in Greek. On the other hand, the A.K.K. Editions hiking map is out of sale and I know from Angelos himself that it’s not likely to publish anything as good as that about Ikaria in the near future (2). During a visit at his house and having insisted that he should, he showed me a confidential copy of the recent e-book by Charlene Caprio and Lefteris Tsouris on his computer and I liked it. I didn’t have time to read it thoroughly and I couldn’t take it home with me because the copy was code-protected but I trust Angelo’s word. It’s an honest, careful and responsible piece of work based on long field research and that was also my impression after having read the one hundred PDF pages diagonally. The texts are to the point without unneeded literature and the maps are bold, nicely colored, clear and helpful. But the best thing about this Guidebook is the emphasis on hiking. I took a note of how the authors put it:

.

«We believe that the best way to understand Ikaria is by exploring the island’s footpaths called ‘monopatia‘. Spanning over 150 km in a configuration akin to a giant spider’s web over the island, Ikaria’s footpaths evolved over hundreds of years. Many of them connect remote villages with rivers, watermills, forests, mountain peaks, sea areas, more natural elements and other villages. The footpaths also reach areas inaccessible by vehicles and traverse the mountain’s inner folds. By exploring the footpaths, you will start to discover Ikaria’s unique environment and culture…»

.

As I couldn’t agree more, I also took note of the titles of the ten hiking routes recommended, mapped and described by the two authors in the last and longest part of the edition. The photos of Peter Wan who contributed in the edition are stunning and you can see some in the webpage of the e-book, however to introduce these hikes I prefered to use photos either from our blogs or the ones taken in the course of time by the members of the Mountain Climbing and Hiking Club of Ikaria. Those people are, after all, the volunteers who explore and discover, design, walk and maintain the mentionned footpaths. The authors duly acknowledge their contribution and by the way, so am I on a more personal level. If not for them and their endless discoveries, perhaps my passion for Ikaria wouldn’t be so strong. ^^’
.

.
.

Posing at the Waterfall (2)

  • Chalares River Canyon (Christos – Nas) walk.

.
.
.

.

Enchanted Watermill

  • The Spanaioi Watermill with additional walk to a Reservoirs and the Monastery of Mounte.

.
.
.

.

Boys must be brave

  • Pezi, Ryakas Waterfall and Selini pond walk.

.
.
.

.

Sharing Radi (B X)

  • Ranti Forest Walk, Herbal and Cave Walk.

.
.
.

.

Sharing Radi (B VII)

  • Koskinas Castle and Mt. Atheras Cliff Walk.

.
.
.

.

Ikarian Ridge Walk Oct 30 22

  • Mt. Atheras Ridgeline Hike (reaching Ikaria’s highest peak).

.
.
.

.

The Lighthouse and the Channel.

  • Ikaria’s Western Edge, Remote Seaside Villages and «Kavo Papas» Lighthouse Walk.

.
.
.

.

Thyme and Tower Hike

  • Ikaria’s Eastern Edge – Drakano Tower, Agios Georgios and the WWII Bunker Walk.

.
.
.

.

OFF THE RECORD #3

  • Ikaria’s Eastern Edge – Agia Kyriaki Hot Spring / Iero Beach.

.
.
.

.

The day we took over the mountains!

  • Ksylosirtis (Papas) Watermill and Lefkada Hot Spring.

.
.
.

 

Visit their webpage

⭐ ⭐ ⭐

.

.

(1) Alexia and her «Unexplored Ikaria & Fournoi»Proud Alexia and her Guidebook about Ikaria

.
.
.

.

.
Trail Network Shutdown

(2) Trail Network Shutdown

.
.
.

.

.

 

.

Αρχαία Ικαρία


.
.Το 'Αρχαία Ικαρία' του Α. Παπαλά στο ikariastore: 'Αν και η Ικαρία δεν είναι μικρό νησί, ο ρόλος της στην ιστορία του Αιγαίου ποτέ δεν ήταν ανάλογος του μεγέθους της. Η ορεινή μορφολογία του εδάφους, η έλλειψη φυσικών λιμένων και το συχνά τρικυμιώδες Ικάριο πέλαγος ήσαν οι τρεις βασικοί παράγοντες που συνετέλεσαν στην απομόνωση του νησιού από τον γεωγραφικό περίγυρό του. Παρ' όλα αυτά δεν έλειψαν περίοδοι που βρέθηκε στην περιφέρεια ή ακόμα και στο κέντρο σημαντικών ιστορικών εξελίξεων. Ο Αντώνης Ι. Παπαλάς είναι καθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής και Ρωμαϊκής Ιστορίας και Διευθυντής του Τμήματος Κλασικών Σπουδών στο East Carolina University των Ηνωμένων Πολιτειών. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια...'
«Αν και η Ικαρία δεν είναι μικρό νησί, ο ρόλος της στην ιστορία του Αιγαίου ποτέ δεν ήταν ανάλογος του μεγέθους της. Η ορεινή μορφολογία του εδάφους, η έλλειψη φυσικών λιμένων και το συχνά τρικυμισμένο Ικάριο πέλαγος ήταν οι τρεις βασικοί παράγοντες που συντέλεσαν στην απομόνωση του νησιού από τον γεωγραφικό περίγυρό του. Παρόλα αυτά δεν έλειψαν περίοδοι που βρέθηκε στην περιφέρεια ή ακόμα και στο κέντρο σημαντικών ιστορικών εξελίξεων.»
📖

Έτσι αρχίζει η «Αρχαία Ικαρία», ένα θαυμάσιο βιβλίο για την ιστορία της Ικαρίας από τους προϊστορικούς έως τους μεσαιωνικούς χρόνους που έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου. Συγγραφέας είναι ο Ικαριακής καταγωγής Αντώνης Παπαλάς, καθηγητής της Αρχαίας Ρωμαϊκής και Ελληνικής Ιστορίας στο East Carolina University των Ηνωμένων Πολιτειών. Το έργο γράφτηκε στην αγγλική γλώσσα και κυκλοφόρησε στην Αμερική το 1992. Δέκα χρόνια αργότερα μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Α.Κ.Καλοκαιρινός. Πρόκειται για μια εξαιρετικά επιμελημένη έκδοση 288 σελίδων με άφθονες κατατοπιστικές φωτογραφίες και παραρτήματα.
Εμπλουτισμένη με πληθώρα ιστορικών πηγών και συσχετισμών η «Αρχαία Ικαρία» είναι πάρα ταύτα γραμμένη σε γλώσσα που διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα από το μέσο αναγνώστη. Για τους Σαμιώτες αναγνώστες ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η περιγραφή των άρρηκτων, διαχρονικών σχέσεων της Ικαρίας με τη Σάμο. Ακόμη, στη σύγχρονη εποχή μας, που κυριαρχεί η ανάγκη για αειφόρο ανάπτυξη και βιωσιμότητα παγκοσμίως αλλά και στο Αιγιακό χώρο ειδικότερα, τα συμπεράσματα που μπορεί να αντλήσει κάνεις μέσα από αυτή τη συγκροτημένη ιστορική διαδρομή της Ικαρίας είναι ιδιαίτερα χρήσιμα και επίκαιρα – θα έλεγα μάλλον πως αποτελούν ένα απροσδόκητα διαφωτιστικό στοιχείο αυτού του βιβλίου.
In my blog, about Rebels and Radicals Το 2005 εκδόθηκε στην Αμερική «η συνέχεια» της Αρχαίας Ικαρίας. Το νέο βιβλίο του Α. Παπαλά που φέρει τον εντυπωσιακό τίτλο “Rebels and Radicals”, πραγματεύεται την ιστορία του νησιού από τη μεταβυζαντινή έως τη σύγχρονη εποχή με ιδιαίτερη έμφαση στα γεγονότα του 1912 (Ικαριακή Επανάσταση), στο «έπος» των Ικαριωτών μεταναστών στην Αμερική και τις περιπέτειες της δραματικής δεκαετίας του 1940 (Αντίσταση, Εμφύλιος, Εξόριστοι).
Όπως και το «Αρχαία Ικαρία», έτσι και το “Rebels and Radicals” σύντομα ελπίζουμε θα μεταφραστεί και θα κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα. Οι πρωτότυπες Αγγλικές εκδόσεις τόσο του “Ancient Icaria” όσο και του “Rebels and Radicals” διατίθενται από τον εκδοτικό οίκο Bolchazy-Carducci Publishers, Wauconda Illinois και παραγγελίες μπορούν να γίνουν από τις σχετικές ιστοσελίδες. Το «Αρχαία Ικαρία» διατίθεται από τις Εκδόσεις Α.Κ.Καλοκαιρινός, Ράχες Ικαρίας, τηλ. 2275-0-41371 και την ηλεκτρονική διεύθυνση aeikaria@otenet.gr, καθώς και από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο του περιοδικού ikariamag.

Αντιγραφη απο το μπλογκ των Ενεργων Πολιτων Σάμου : ΑΡΧΑΙΑ ΙΚΑΡΙΑ

Ιkaria rock side « Φως στη μαύρη τρύπα »

«Καλύπτει ένα κενό στη βιβλιογραφία». Συχνά χρησιμοποιούμε καταχρηστικά αυτή την έκφραση. Όμως για την «Αρχαία Ικαρία» των Εκδόσεων Α.Κ. Καλοκαιρινός – μια ιστορία της από την Εποχή του Χαλκού ώς τα τέλη του 16ου αιώνα – τα λόγια αυτά ηχούν τσιγγούνικα. Αρκεί να συνειδητοποιήσει κανείς ότι γι’ αυτό το άγριο και ιδιότυπο νησί, που μέχρι να αποκτήσει λιμάνια το ‘80, ήταν φοβερά απομονωμένο, σχεδόν δεν υπάρχουν επιστημονικές μελέτες, ούτε έχουν γίνει ποτέ συστηματικές αρχαιολογικές ανασκαφές, παρά μόνο το 1938, ούτε έχει ποτέ προβληθεί η χαρακτηριστική αρχιτεκτονική του. Όλοι τη γνώριζαν ως τόπο εξορίας και ιαματικών λουτρών, όλοι πια ξέρουν για τα εμπορικά καταστήματά της που ανοίγουν τα μεσάνυχτα, αλλά όποτε έψαχνε κανείς για κάτι περισσότερο έπεφτε σε μαύρη τρύπα. Ε! λοιπόν με αυτό το βιβλίο, η τρύπα του… Αιγαίου φωτίζεται. Συγγραφέας του είναι ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής Αρχαιοελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Α. Καρολίνας, ο ικαριακής καταγωγής Αντώνης Παπαλάς, ο οποίος δούλεψε με αυστηρή επιστημονική μέθοδο και συνέθεσε το υλικό έτσι ώστε να διαβάζεται άνετα τόσο από τον επιστήμονα όσο και από το ευρύ κοινό. Απολαυστική η περιγραφή της Ικαρίας του 17ου αιώνα από τον τότε Επίσκοπο Ιωσήφ Γεωργειρήνη, που την παρουσιάζει ως το πιο φτωχό αλλά και το πιο ευτυχισμένο νησί του Αιγαίου»

(Μικέλα Χαρτουλάρη, εφημ. ΤΑ ΝΕΑ , 06-07-2002)

Αν θελετε, διαβασετε και το «Ξεναγηση στο Να» στο μπλογκ της Νανας,
που ειναι μια ιστορια που βασιζεται σε αυτο το βιβλιο.

Στο μπλογκ της Νανάς, ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΣΤΟ ΝΑ: 'Τι ήταν ο Νας της Ικαρίας τα αρχαία, τα ρωμαϊκά και τα βυζαντινά χρόνια, η θρησκεία, το τοπίο και η ιστορία, η ιστορία του τοπίου.'

Ελενη

😚
.

.
.

Comments

(5 total)

Θεωρώ πολύ επιτυχημένο τον τίτλο. Απ’ ότι έχω καταλάβει, θεωρώ ότι η Ικαρία ήταν «αρχαία» ως τον 20ο αιώνα! 🙂

Sunday August 18, 2009 – 08:46am (EEST)

Το Αγγλικό πρωτότυπο είναι κάπως ξερό αλλά η μετάφραση και η επιμέλεια έχει βελτιώσει πάρα πολύ το ύφος, ενώ οι φωτογραφίες προσθέτουν γλαφυρότητα και επιπλέον στοιχεία. Πολλή ουσία επίσης βρίσκεται και στις παραπομπές και υποσημειώσεις. Η Ικαρία άργησε όμως έβγαλε τελικά ένα πολύ καλό ιστορικό βιβλίο!

Sunday August 24, 2009 – 04:55pm (EST)

Το ίδιο σκεφτόμουν κι εγώ Νανα!
Ευχαριστούμε πολύ, Μαρία!

Monday August 26, 2006 – 10:56pm (EET)

Ξέχασα να πω ότι μου άρεσε πολύ και η μετάφραση της Περιγραφής της Νήσου από τον επίσκοπο Γεωργειρήνη που βρίσκεται στο Παράρτημα. Εξαιρετική δουλειά, καθώς και ο σχολιασμός του μεταφραστή!

Tuesday August 28, 2006 – 12:18pm (EST)

Καποια στιγμη θα γραφω ενα αρθρο στο μπλογκ μου για το συντομο περασμα του Charles Perry απο την Ικαρια το 1738 με αφρρμή την παραγραφο που διαβασα στην εισαγωγη του βιβλιου.

Wednesday September 3, 2009 – 01:09pm (PST)

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! 🙂
Ευχαριστώ!

Thursday September 25, 2009 – 12:18pm (EST)


«Misokolaki» and other scary tales from Ikaria in comics


.

(Ελληνικά στο μπλογκ της Νανάς).
.
Finding a moment to advertise this comic art drawings and book exhibition which takes place in Athens next month.

comic art ikaria 1Kavo Papasbar tesera

16 February - 2 April 2009 in Bartesera, 25 Kolokotroni str. Athens
 Opening: 16 April - 8 pm

____

misikolaki 2

____

Among these stories there's "Misokolaki",
the kid with half his bottom chopped off.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Misokolaki

– A Greek folktale from Ikaria island –

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

misikolaki Ikaria 4

.(«The witch under the pear tree», drawing  by  Thanassis Psaros)

.
Once upon a time on a faraway Greek island, an old man and an old woman lived alone in a small house near a forest. The old man was a woodcutter.
One night the old man and the old woman were peeling broad beans and putting them into a pot on the stove.
«If only we had children to bring a little joy and happiness into our lives» the old woman sighed loudly.
«Yes», said the old man. «If only we had children.»
Before they went to bed that night, the woman said a special prayer.
«O God», she prayed, «How I wish that all the broad beans in the pot could become children!»
Early the next morning the woodcutter and his wife were woken by a terrible noise. Their house was full of children. Some were playing, some were singing and some were quarreling. Others were crying out for food. The house was filled with a terrible racket. The old woodcutter was beside himself: the noise was more than he could bear. He grabbed his axe and began to chase the children. The frightened children darted everywhere to escape, jumping out of the windows and pouring out of the door. Within a few minutes they had all gone.
The house was suddenly silent. The old man and the old woman looked at each other in dismay.
«Now we ‘re all alone again», said the old woman.
«Yes», said the old man sadly. «What are we going to do?»
Suddenly a tiny voice came from under the bed. «I’m here», it said. A young boy crept out. He looked a little frightened; half of his bottom had been chopped off by the woodcutter’s axe.
The old lady and the old man looked at him in joy and wonder.
«Oh, little boy», said the old woman. «Don’t be afraid. You can live with us. We will make you well again.»
The young boy was happy to have found a home. The old couple gave him clothes and food, and a bed to sleep in. They called him Misokolaki, which means «Little half-bottom».
The next day the woodcutter told Misokolaki that now that he lived with them, he would have to help them with their work.
Misokolaki’s first chore was to guard the pear tree in the orchard. Every year, when the pears ripened, a cunning old fox would come and steal them. The old man gave Misokolaki a wooden flute to play while he sat in the tree.
Before Misokolaki left for the orchard, the old man warned him: «Be careful of the fox. It’s cunning and it may try to trick you.»
All day Misokolaki sat in the pear tree and played his flute. Then, at dusk, along came the fox. It looked up into the tree where the boy was playing his flute.
«Hey, Misokolaki!» the fox called out. «You play your flute so fair, please throw me down a pear.»
«Go away», said Misokolaki. You can’t have any pears.»
«But my little ones are hungry», the fox said, with tears in its eyes.
Misokolaki felt sorry for the fox and threw down some pears.
«Please, Misokolaki», said the cunning old fox. «Help me find the pears. It’s dark and I can’t see.»
Misokolaki forgot the old man’s warnings and climbed down to help the fox. No sooner had he touched the ground than the fox grabbed him and threw him into a sack. The fox threw the sack over its shoulder and set off for its home.
On the way, the fox stopped by a stream. It put down the sack and went to the water to have a drink.
Misokolaki quickly wriggled out of the sack. He filled it with rocks and prickly bushes and ran away.
When the fox returned, it threw the sack over its shoulder and continued on its way. Soon the fox began to feel something pricking its back
«Stop pinching me, Misokolaki!» the fox kept calling out, all the way home.
When the fox arrived home, its cubs danced about with joy. They were very hungry. They burnt lots of branches in the oven to make it red hot so that they could cook Misokolaki.
But when the fox emptied out the sack, only rocks and prickles tumbled out on to the floor. The fox was angry and it vowed that next time, Misokolaki would not escape.
The next day, Misokolaki again kept watch in the pear tree. At dusk, the fox returned to the orchard. Misokolaki was in the pear tree, playing his flute.
«Hey, Misokolaki!» the fox called out. «You play your flute so fair, please throw me down a pear.»
Misokolaki pretended he couldn’t hear. He kept playing his flute.
The fox began to cry loudly. «My little ones are hungry!» it sobbed. The tears flowed from its eyes like rivers.
Misokolaki felt sorry for the fox and threw down some pears. But the cunning old fox called out: «Please, Misokolaki, help me find the pears. It’s dark and I can’t see.»
The fox’s voice was so sweet that once again Misokolaki forgot all about the old man»s warning. He climbed down to help the fox. No sooner had he touched the ground than the fox grabbed him and threw him into the sack. This time the fox tied the sack very tightly so that Misokolaki couldn’t escape.
The fox carried the sack straight back home, without stopping on the way.
As the fox neared home, it called out to its cubs to light the oven. The fox untied the sack and let Misokolaki out, and the cubs danced around him with glee. They were so hungry that they could hardly wait to eat him.
Misokolaki would have to think quickly if he was to escape from the oven.
Now, the fox’s oven was built into the wall. It was so high off the ground that the fox had to stand on a stool to reach it. As the fox reached up to open the oven door, Misokolaki quickly grabbed its hind legs and with one mighty thrust, he pushed the fox headfirst into the oven.
The cubs scattered in fright and Misokolaki ran all the way home, as fast as his legs could carry him.
The old man and the old woman were overjoyed to see him. They had gone to the orchard to look for him, and were very worried when they couldn’t find him. Misokolaki told them all about his adventure with the fox. The old man called out to his neighbours from the village and invited them to come and celebrate. They were all happy because the fox would never steal their fruit again.
Misokolaki took out his flute and began to play. The villagers sang and danced until the sun rose up behind the mountains in the east.
(From a book by Petro Alexiou, illustrated by Clare Watson, HARCOURT BRACE JOVANOVICH, PUBLISHERS (Australia) © 1989 on behalf of Petro Alexiou ISBN 0 7295 0833 1, ISBN 0 7295 0800 5 (series). The author dedicates to his Ikarian mother who told him this tale.)
.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

Note:  The original Greek version which has survived in Ikaria is more poignant, rougher and bloodier. The wish for children is not intentional but rather trivial. The ‘broad bean’ children are not just naughty and restless. They cry and yell for food! The woodcutter does not just chase the children out of the house; he actually kills them one after the other with his hatchet! Misokolaki is spared if only he can carry out two tasks: keep the old couple company by playing the flute and climb on that precious pear tree to keep the thieves away. Finally, instead of a fox, there is an evil witch who eats human flesh. There is also the daughter of the witch to who the witch trusts Misokolaki to roast and she leaves, but Misokolaki turns loose, throws the daughter into the oven and he escapes. So when the witch returns, she eats her own daughter’s roasted liver thinking that it is Misokolaki’s. When she realises what has happened, she is furious and she rushes to the pear tree to find Misokolaki and kill him. Misokolaki is there, but the witch can’t climb the pear tree and get him. Blinded as she is by now with furry, she takes Misokolaki’s advice that the best way to shoot up and reach him is to stick a red hot iron bar up her ass! The witch does exactly that and she shoots up to the sky! She falls back on the ground and bursts in pieces. Misokolaki gets home to his step parents. They are very proud of him and they live happily ever after.

misikolaki Ikaria

 

.Comments

(9 total)

Great presentation as always, good witch. What’s your way to shoot up?

Sunday January 25, 2009 – 10:46pm (EET)

Imagination.

Monday January 26, 2009 – 03:44am (PST)

As children, we were not supposed to read such grostesque tales yet they are the tales I remember best! My favorite ones came from a small island called Adakale.

Monday January 26, 2009 – 10:18am (EST)

Tales of warning about hunger! also about family programming -hep;

Monday January 26, 2009 – 10:25pm (EET)

(Pear trees seem to figure in stories a lot.
Take for instance this one:
http://www.pitt.edu/~dash/type1423.html#boccaccio
Eat pears, make a hut out of pear-wood, but avoid sitting up in pear trees.)

Tuesday January 27, 2009 – 02:32pm (CET)

(especially if they are like this!:)
thorny sage-leafed pear tree

Tuesday January 27, 2009 – 03:02pm (CET)

@ Can : yes, we are brought up to dislike the gruesome, yet there is truth in the gruesome. Speaking of islands and tales, the same tale exists in Mykonos! Can you imagine?

@ egotoagrimi : ok, but don’t overdo it with programming, ok? Leave some ends loose…

@ Simon G : thanks God you are here! I was worried that the winds in France took you off! Yes, the pear tree seems to be the next best after the apple tree in European lore. And the old varieties must have had quite a lot of thorns. That sheds light to another feat of Misokolaki. He was a fakir like Nana :lol

Tuesday January 27, 2009 – 12:30pm (PST)

It’s a tale about a young fakir?!?

Wednesday January 28, 2009 – 10:39pm (EET)

!!!

Thursday January 29, 2009 – 08:41pm (EET)

UPDATE

####################################


Why why why none of these folktales speak about our  «immortal soul»? Is it only the body then? When somebody dies we have to remember him or her the way he or she looked in flesh and bones. If this is hard!.. Isn’t it better to pay the church to do that?

http://simonsterg.wordpress.com/2009/12/09/the-hunters-five-sons/

.


TRUTHS


The New Round of Rahes on Foot by angeloska.

Iit iis aan iinstalation iin naturre. Iit iis a vast iinstalationn iin nnaturre. Iiit iis a vaaast aaartiistiic installation in nature. Iiit iis the onlya vaaast aaartiistiic installation in nature in Greeece. But iif he had said soo, he woould have been mmocked. So hee zayz that iit iiz about hiking and trails and ecotourism. Itt’z hiz business and he can call iit az he like, az long he doiez not forget iit iz an iinstallation in nature – avast iintstallation in nature : the wwou-work of hiz life : :

Comments

(6 total)

Glad to see u r relaxi-ing, sis :-)) Greece is a biig *iinstallation in nature* -the biigest iinstalation in nature is Greeece is GREECE !!! and singned by anonymous (like folk art). We r part of all this.

p.s. Joseph Beuys was German

Friday March 30, 2007 – 10:43pm (EEST)

I know who youare ttalking about —shhhsshh…

Friday March 30, 2007 – 10:44pm (EEST)

Εντάξει άργησα. Πήρε 2 χρόνια από τότε που το πες. Τότε ντράπηκα. Τώρα το δέχομαι κι ευχαριστώ. Ας παραμείνω όμως γι ακόμα λίγο «λαϊκός καλλιτέχνης» που λέει το vixen.

Tuesday March 24, 2009 – 01:18pm (EET)

Ωραια. Προοδευεις…
Μα δε μου λες τι εγινε πως σουρθε;

Tuesday March 24, 2009 – 11:14am (PDT)

με δάγκωσε ένας «Σκορπιός».

Tuesday March 24, 2009 – 10:38pm (EET)

μαλλον σε φιλησε ενα δελφινι.

Thursday March 26, 2009 – 10:42am (PDT)


written on my belly -1


.

Pregnant like in a portrait by Nanouris

  • * This is a cool painting by Nanouris, a contemporary Greek artist. We agreed with Nana to use it as buddy icon in Flickr. So when you see this, instead of my Icarus-elle, don’t be surprised. It means that Nana will be out there in the streets; I’ll stay inside enjoying the joys and worries of the harem and nursery.

  • * I am getting bored. After «The Grapes of Wrath» , the 2 volumes of which we shared and read together with everybody in the house, I don’t want to read anything else. A fireplace would be nice and I often dream of my fireplace in Ikaria; but there is no fireplace in the flat in Athens; just the TV.

  • * Cooking is fine -as long as there is a CD player around.

  • * When I walk in the streets of Athens, people push to the side and look up to me as if I was Goddess Isis. I wish I was a real goddess and could move all the obstacles and parked bikes and cars away from the sidewalks. La frégate à trois ponts que je suis devenue can’t manouver through these narrow passages.

  • * My doctor wanted to take photographs of my pregnant body. He says it’s a sight and he asked me long and a lot about hiking. It’s about my spine, my chestbone and the muscles of my thighs -how fine they look for my age. The good doctor is amazed; but I am embarassed. If he was an artist, I wouldn’t. It’s funny that he is a gynaecologist and the setting really gets me down. «Can we make it somewhere more artistic and sensual?» I asked. He laughed. I hope he forgets about it. Yet Nana scolds me. She thinks I should model for the sake of science and for the promotion of living outdoors. Nana is a maniac.

    my pregnant belly

  • * I’m inside an extra large, extra comfortable couch and writing this on my belly. In this house of gadgets there is a portable computer, so small that looks like a calculator. Then it is connected to the house computer and the text gets copy-pasted in my blog. So these are the «written on my belly» entries.

    Beware

    😉

Comments

(4 total)

We more than beware… We are holding our breaths!

Wednesday December 6, 2006 – 11:16pm (EET)

Yep, and I WANT PICTURES TOO! after the fact, if not of She-Who-Never-Shows-Her-Face, then of the wee one for sure.

Thursday December 7, 2006 – 11:56am (PST)

I’m on my couch too waiting for happy news. Don’t make me wait too much and, if I fall asleep, please wake me up when the reproduction process come to his end.
…And don’t be scared, with your hiking training this will be just a little walk. Baci

Saturday December 9, 2006 – 05:40pm (CET)

oo: – gotch her!.. Eleni behaved like a child; she shouldn’t have posted anything, written anything, about anything and on nothing at all. She should have been knitting or something. But now I ‘ve taken complete control. I have changed the passwords.

Her time is getting very close, anyway. From day to day? From hour to hour? We eventually found a parking space right outside the entrance of the flats and since then we keep the car parked there all the time. Everybody is very nervous. Eleni is calm, self-contained and mocks on us. I remembered that old ‘serenissima’ entry in her blog.

bye now
Nana

p.s. 1 Did I tell you I smoke now? We sit with Stavros in the balcony and we smoke like Turks. That’s the price for a natural birth.
p.s. 2 Please do not comment or send messages. We will not be able to answer them and to know that you may have send messages will add stress. So please do not write messages. Promise? Yes? Gooood. Thank you.

Saturday December 9, 2006 – 10:46pm (EET)


Rebels and Radicals


.
.
This is the cover of a good book about the history of the island. After reading it, I was more determined to spend the winter in Ikaria.
When people
Elenious Rebellious ask me for the reason, I say Leave me alone! I’m a Rebel and Radical’!!! Now I have some scholarly arguments to support my position.
😌

Anyway, I’m not watching the big football match between Olympiakos and Panathinaikos on TV tonight. Men go nuts about it, but I’ll stay cool and I’ll blog a little. I’m not very keen on politics and I can’t write an essay about communism in Ikaria. But what I can do is to quote Pr A. Papalas’ book review from the website page of his publisher.

The link is : http://www.bolchazy.com/Rebels-and-Radicals-Icaria-1600-2000-P3537.aspx

So here it goes:

Ιkaria rock side « … Icaria, a long, craggy and destitute isle in the Aegean Sea is visible from Turkey. The toil and travail of its people symbolizes the journey all Greek People made to achieve a modern society. But unlike other Greeks the Icarians often chose a dead end path. Never in agreement with those around them, the story of the Icariaians shows the best and the worst of Greek society. The Icarians were loyal subjects of the Ottoman Empire who, because of poverty and lack of resources, were not expected to pay heavy taxes while most Ottoman Greeks were dissatisfied with Turkish rule and dreamed of independence. But just before World War I, when the Greek government did not want to annex the island because of international complications, the Icarians expelled the Turks and demanded inclusion in the Greek State. At that time the bulk of the young men were escaping the grinding poverty of the island by immigrating to the United States. Although the majority of these men stayed in America and brought wives from the island to the New World, they maintained local ties. Their influence, both positive and negative, affected many qualities of Icarian life. The Icarians did not find their expectations fulfilled as part of Greece and remained disenchanted with their conditions through the twenties and thirties of the 20th century. The forties brought first, the Italians, then the Germans, and finally the British. After the turmoil, many Icarians supported radical political solutions to their problems, sympathizing with a native a guerrilla movement and rejecting efforts to improve their island, seeing only the great Capitalistic conspiracy at work. In the last decades of the 20th century the Icarians finally entered the modern but at a too rapid rate leaving the people unable to cope with some aspects of modernity.»

«Anthony J. Papalas has assembled a true “peoples» history by bringing together unusual documents such as dowry agreements and Ottoman court records, memoirs, and accounts of Icaria by people who were involved in the events he describes, all interwoven with informative and perceptive descriptions from forty years of interviews with Icarians from all areas and conditions. Here is a history on the social level, not grand politics or great battles, but rather the everyday existence and immediate choices which, once made, shape succeeding events.»

….
(there is more in the webpage cited above )

3l3ni

καληνυχτα

Ελενη

😚
.

.
.

Comments

(5 total)

Ευχαριστώ για την παρουσίαση αυτού του βιβλίου. Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον! Θα το παραγγείλω.
Καλό Σαββατοκύριακο!
Φιλικά, Κωνσταντίνος 🙂

Sunday January 15, 2006 – 08:46am (EEST)

Bolchazy-Carducci! They’re a local publisher based near Chicago, and I never realized they were so widespread. I have a shelf full of their books because they are the only ones publishing new editions of ancient Roman and Greek texts. They are always marketing their books at Latin teacher conventions, hoping they will order class sets, but I’ve never seen this one.

Sunday January 15, 2006 – 04:55pm (EST)

Hi Ψαλάκανθε! It’s a small world, isn’t it? Bolchazy also sells the same author’s ‘Ancient Icaria’. Just because of your nickname, you win a free copy of it translated in Greek : «Αρχαία Ικαρία» with many illustrations etc., far better than the American original in layout. Only that you ll have to travel to the island to get it 🙂

Ο Αντώνης Ι. Παπαλάς είναι καθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής και Ρωμαϊκής Ιστορίας και Διευθυντής του Τμήματος Κλασικών Σπουδών στο East Carolina University των Ηνωμένων Πολιτειών. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια σύγχρονη προσέγγιση της ιστορίας της Ικαρίας από τους προϊστορικούς έως τους μεσαιωνικούς χρόνους. Ο ικαριακής καταγωγής Α. Παπαλάς μελέτησε ενδελεχώς τις αρχαίες πηγές, τα αρχαιολογικά δεδομένα και τα πορίσματα της ιστορικής έρευνας για να συνθέσει ένα εύληπτο, συστηματικό και βιβλιογραφικά τεκμηριωμένο έργο.

Monday January 16, 2006 – 10:56pm (EET)

Haha! Thanks.. see you in May, as soon as the semester ends and I can get a plane out of here.

Tuesday January 17, 2006 – 12:18pm (EST)

I think we will not be all dead from bird flu by then.
When you come, there will be a copy with your nickname on it waiting for you in the newsagent’s (in the same time a ‘βιβλιοπωλείο’) in Evdilos, the nearest town.

Wednesday January 18, 2006 – 01:09pm (PST)

THANK YOU! 🙂
Ευχαριστώ!

Thursday May 25, 2006 – 12:18pm (EST)