Κεραύνιοι λίθοι


.
Post about Ikarian thunderstones on fb
.
Χαίρετε, αξιότιμοι αναγνώστες του μπλογκ της Ελένης!
Angelos K. Πριν λίγες μέρες με αφορμή ένα ποστ δικό μου στο facebook όπου διατύπωνα κάποιες σκέψεις σχετικά με την αναπάντεχη, πολύ μεγάλη δημοφιλία που είχε μια φωτογραφία που τράβηξα αμέσως μόλις την ανέβασα στο Φλικρ, προσκλήθηκα εδώ από τη σεβαστή οικοδέσποινα για να γράψω, αν ήθελα, περισσότερα για το θέμα, δηλαδή τη «μαγεία των μικρών μυστηριωδών πραγμάτων», όπως ήταν ο τίτλος του ποστ μου στο FB. Μου ζήτησε επίσης να βάλω μαζί και μια προπέρσινη φωτογραφία ενός κοινού μανιταριού που αναφέρω στο ποστ, η οποία κι αυτή, τότε που την Mushroom course in the forest 02 ανέβασα, γνώρισε την ίδια σχεδόν στιγμιαία δημοφιλία, μάλλον για παρόμοιους, αν και περισσότερο κατανοητούς σε μένα λόγους. Ξέρω ότι υπάρχουν εκατομμύρια μανιταρόφιλοι στον κόσμο και ότι ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα βλέπουν μόνο ως φαγητό, αλλά και σαν μαγικά φυτά τόσο από άποψη μορφής, όσο και για τον τρόπο που φύονται -ξαφνικά, κρυφά, ανέλπιστα- λες κι ανήκουν σε μια άλλη διάσταση, σε έναν άλλο τύπο ανάπτυξης της ζωής, πολύ διαφορετικό από των δέντρων, των θάμνων, των λουλουδιών, κτλ. Αντίθετα ωστόσο, δεν έχω ακούσει ποτέ τίποτα για Neolithic adzes «προϊστορικούς πετρόφιλους», πόσο μάλλον όταν η φωτογραφία δεν εικονίζει κάποιο μεγαλόπρεπο ντολμέν ή μενίρ (οπότε η δημοφιλία θα ήταν κάπως δικαιολογημένη), αλλά δυο πετραδάκια που από μακριά αν τα δεις, δεν διαφέρουν από βότσαλα.
Όπως έγραψα και στο ποστ, το ζήτημα με ξεπερνά. Και εξακολουθεί να με ξεπερνά και τώρα που γράφω. Γι’ αυτό, αντί να παραστήσω τον ειδικό στη μαγεία, θεώρησα σωστό να ανατρέξω στις πηγές. Και όχι πηγές ό,τι και ό,τι, αλλά σε μία παλαιά μεν αλλά μεγάλη αυθεντία στο θέμα, τον λαογράφο, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικόλαο Πολίτη. Από αυτόν λοιπόν τον σπουδαίο πρόδρομο της Ελληνικής λαογραφίας αντιγράφω εδώ (διασκευασμένα στη δημοτική) μερικά αποσπάσματα από την αρχή του κεφαλαίου ΙΓ’ ΚΑΙΡΟΙ (δηλ, περί καιρικών φαινομένων) του έργου του «Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού: Παραδόσεις – Μέρος Β΄ (Αθήνα, 1899-1902)»:
 
• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Nikos Politis, Meletai 1 «Η λέξη «αστροπελέκι» και σπανιότερα «αστροπελέκιο» ή «αστροπέλεκο» ή «αστροπέλεκας» σημαίνει τον κεραυνό, και ειδικότερα το βλήμα του κεραυνού, που το φαντάζονται σαν πέτρινο τσεκούρι. Είναι δηλαδή, όπως δείχνει η ετυμολογία του, «ο πέλεκυς της αστραπής». Η λέξη ήταν σε χρήση κατά τον μεσαίωνα και μόνο στον Ερωτόκριτο, απ’ όσο γνωρίζω, βρίσκεται η περίφραση «πέτρα τς αστραπής», ενώ μια άλλη περίφραση είναι «του θεού το βόλι».
Όπως έχω επισημάνει και αλλού, ο λαός ξεχωρίζει το φαινόμενο της αστραπής, όπως έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, σε τρία: την αστραπή, το αστροπελέκι και το μπουμπουνητό, δηλαδή την αστραπή, τον κεραυνό και τη βροντή. Το βλήμα του κεραυνού πιστεύουν ότι πέφτει στη γη ως άμορφος λίθος, και ότι ωριμάζει, δηλαδή παίρνει το σχήμα του, όταν μείνει σαράντα μέρες χωμένος μέσα στη γη.»

Nikos Politis, Meletai 2 «Τότε αποκτά θαυμαστές δυνάμεις και γι’ αυτό το λόγο όσοι βρίσκουν τέτοια πέτρα την έχουν για φυλαχτό, καθώς πιστεύουν ότι φέρνει ευτυχία στον κάτοχό της, ότι λύνει τα μάγια και προστατεύει από κάθε κακό. Κεραύνιοι λίθοι πιστεύουν ότι είναι οι προϊστορικοί πέτρινοι πέλεκεις ή αιχμές βελών της λίθινης εποχής που βρίσκονται σε αφθονία στην Ελλάδα, ενώ μερικές φορές εκλαμβάνονται ως «αστροπελέκια» και τεμάχια χαλαζία (quartz).
Η δοξασία αυτή είναι πάρα πολύ αρχαία. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την αστραπή ως πηγή γέννησης και υπέθεταν ότι αυτή παράγει τα μανιτάρια «τρούφες» και τα μαργαριτάρια. Ονόμαζαν τα αστροπελέκια «κεραύνιους λίθους» και ως τέτοιους θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις ή και τους αερόλιθους. Σε αυτούς απέδιδαν τις ίδιες θαυμαστές δυνάμεις που τους αποδίδει και σήμερα ο λαός, και τους χρησιμοποιούσαν σε καθαρμούς ή τους είχαν για φυλαχτά.»

Nikos Politis, Meletai 3 «Αυτά τα φυλαχτά πίστευαν ότι προστατεύουν επίσης από τους κεραυνούς, όπως συνάγεται από κάποιες οδηγίες που διασώθηκαν για την κατασκευή τους, ενώ στους Βυζαντινούς χρόνους τα θεωρούσαν πολύτιμα.
Κάποιοι αρχαίοι συγγραφείς επίσης παρομοίαζαν τους κεραύνιους λίθους με τσεκούρια. Φαίνεται απ’ αυτό ότι ως τέτοιους κυρίως θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις.
Οι Γερμανοί επίσης ονομάζουν τους κεραύνιους λίθους «Donneraxt» (πέλεκυς της βροντής), ενώ στα πιο αρχαία χρόνια θεωρούσαν τον πέλεκυ ως σύμβολο του κεραυνού και όπλο του θεού της βροντής Thunar (Thôrr). Είναι πολύ κοινές στους Γερμανούς αυτές οι δοξασίες, έτσι ώστε, εκτός από τη λέξη Donneraxt, είναι σε χρήση κι άλλες που δηλώνουν τους κεραύνιους λίθους, όπως «Donnerstein» (λίθος βροντής), «Donnerkeil» (σφήνα βροντής) και πλήθος άλλες.
Αλλά και άλλοι λαοί της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής τιμούν τους λίθους που πιστεύουν ότι προέρχονται από τους κεραυνούς. Ως τέτοιους, εκτός από τους προϊστορικούς πέλεκεις και τα βέλη, θεωρούν και τους αερόλιθους και τα απολιθωμένα οστά προϊστορικών καλαμαριών («βελεμνίτες») τους οποίους έχουν συνδέσει με πλήθος δεισιδαιμονιών.»

• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Φίλη μου Ελένη, δεν έχω να προσθέσω άλλο παρά να ξαναπώ με άλλα λόγια εκείνο που έγραψα στο facebook. Τα αστροπελέκια «δεν ανήκουν σ’ αυτόν τον κόσμο». Είναι λείψανα του τρόπου ζωής της λεγόμενης «Λίθινης Εποχής» που είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε όχι μόνο εμείς, αλλά όπως φαίνεται, αφότου διαδόθηκε και επικράτησε η χρήση των μετάλλων, ξεχάστηκε και έγινε ακατανόητος ακόμα και στους αρχαίους. Είναι «αντικείμενα από άλλη διάσταση», τέτοια που ακόμα και σήμερα, παρόλες τις αδιαμφισβήτητες επιστημονικές εξηγήσεις, συνεχίζουν να εξάπτουν την φαντασία, να δημιουργούν απορίες και να κάνουν το νου μας να ταξιδεύει.
Όσον αφορά τώρα την Ικαρία, είναι πασίγνωστη και αξιοσημείωτη η αφθονία τους. Πάρα πολλά βλέπει κανείς να εκτίθενται στις αρχαιολογικές και λαογραφικές συλλογές του νησιού, αλλά και στα σπίτια ακόμα υπάρχουν πολλά. Οι παλιοί Καριώτες τα ανακάλυπταν στα πιο απίθανα σημεία στα βουνά, σε μέρη που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ζούσαν άλλοτε άνθρωποι. Τα μάζευαν και τα φύλαγαν ως μαγικά αντικείμενα, αλλά και σήμερα ακόμα τα τιμούν και τα επιδεικνύουν με σεβασμό, ως ιστορικά αντικείμενα που δηλώνουν το πόσο αρχαία είναι η παρουσία του ανθρώπου στον τόπο μας.
Και θα τελειώσω την αναφορά στα αστροπελέκια της Ικαρίας, Ελένη, με το δικό σου σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία στο Φλικρ:


«(τα αστροπελέκια) είναι από μια εποχή που το νησί ήταν καλυμένο με δάση και αυτές οι πέτρες (οι μεγάλες στρογγυλές πέτρες που ονομάζουμε «λούρους») ήταν ακόμα χωμένες βαθιά μέσα στη γη«.

Κεραύνια Εποχή, στ’ αλήθεια, θα ήταν εκείνη!

Άγγελος Κ.

Αρχαιολογία Online: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)1) Τα νεώτερα αρχαιολογικά δεδομένα για τα λίθινα εργαλεία που ονομάζουμε «αστροπελέκια» μπορεί κανείς να διαβάσει στο «Αρχαιολογία Online» στο άρθρο: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)

Παρουσίαση της Ελληνικής μετάφρασης του βιβλίου 'Αρχαία Ικαρία2) Για την αρχαία ιστορία και αρχαιολογία της Ικαρίας βλέπε το βιβλίο «Αρχαία Ικαρία» του καθηγητή Α. Παπαλά.

 
.

.

Ικαρία & Φούρνοι: μια εξερεύνηση


.
.

Alexias Ikarian GuidebookΓεια σας αναγνωστες 🙂


Σημερα γραφω με χαρα στα Ελληνικα γιατι το θεμα μου ειναι Ελληνικο και μαλιστα αφορα ενα καλο βιβλιο για την Ικαρια! Μπορει να πειτε πως κανονικα δεν θα ‘πρεπε να γραψω αφου
ειμαι τοσο παθιασμενη, οντας ολοσωμο κι ολοψυχο το μπλογκ μου αφιερωμενο σ’ αυτο το νησι, αρα η κριτικη μου δεν θα ειναι αντικειμενικη. Ομως εγω οταν χρειαζεται ξερω να συγκρατω το παθος μου. Εξαλλου εχω αλητεψει ταξιδεψει αρκετα και ξερω καλα οτι η Ικαρια δεν ειναι το κεντρο του κοσμου καθως επισης εχει και παρα πολλα μειονεκτηματα. Ετσι νομιζω οτι θα τα καταφερω να γραψω μια νηφαλια κριτικη. Θα βοηθουσε επισης αν σας ελεγα οτι οχι μονο δεν εχω μετοχες στον εκδοτικο οικο που βγαζει το βιβλιο αλλα ουτε καν γνωριζω τη συγγραφεα. Καποτε μονο διαβασα μερικα γραπτα και ειδα φωτογραφιες της και μου φανηκε πως ηταν καλο παιδι. Ετσι απλα.
.

Crouched photographer in EMF & land erosion.

.
Οταν λοιπον εκανε την πρωτη ερευνα για το βιβλιο, μου εγραψε και μου ζητησε φωτογραφιες για την εκδοση. Τοτε ηταν που ειχα ζησει πανω απο 1/2 χρονο στην Ικαρια και μου ειχε κανει μεγαλη εντυπωση που δεν υπηρχε σχεδον καθολου εγκυρο δημοσιευμενο υλικο για τον τοπο που ζουσα. Τοσο που γνωστοι και φιλοι, συνεργατες στη δουλεια, ξεροντας τον χαρακτηρα μου, νομιζαν οτι ειχα κατοικησει σε καποια χιππικη βραχονησιδα με σπηλιες! 😮 Ετσι της εδωσα φωτογραφιες με χαρα και ανακουφιση, νιωθοντας απο ενστικτο οτι η Αλεξια θα εγραφε απλα και τιμια, με διασταυρωμενα στοιχεια και καλη επιλογη θεματων, και ιδιως χωρις κουφιες εμπορικες καλολογιες. Πραγματι, τωρα που κρατησα στα χερια μου το αντιτυπο που μου χάρισε, βλεπω πως ειχα δικιο. Αυτος ο ταξιωτικος οδηγος ειναι τοσο αμεσος κι απλος που
εκτος απο «Εξερευνηση», θα μπορουσε να εχει τιτλο: «Ικαρια και Φουρνοι: Εξ επαφης»! ^^’
.

Proud Alexia and her Guidebook about Ikaria.

.
Το καλο πραγμα αργει να γινει. Μεχρι να εκδοθει σωστα το βιβλιο της Αλεξιας γνωρισε μεγαλες περιπετειες. Απο κοινους γνωστους εμαθα οτι αντι να της ανατεθει η αποστολη απο καποιο αφεντικο, εκεινη ηταν που πηγε και χτυπησε «μεγαλες πορτες» ζητώντας την αναθεση η οποια της δοθηκε μεν, ομως η εκδοση, αν και με τρανταχτη υπογραφη γνωστων εκδοσεων του χωρου, πηγε κακην κακως στη διανομη, δεν έφτασε στα ραφια και τελικα εξαφανιστηκε. 😮
.

On slippery grounds....

.
Ομως η Αλεξια επεμεινε. Σε συννενοηση με την Καριωτικη παρεα του ηλεκτρονικου περιοδικου ikariamag τμηματα του βιβλιου εμφανιστηκαν στο «Ο,τι χρειαζεστε για το νησι» οπου φαινεται πως ειχαν μεγαλη επισκεψιμοτητα, ελεγχθηκαν απο τους αναγνωστες και αναγνωριστηκε η εγκυροτητα τους. Ετσι ψηθηκε η ιδεα για μια νεα ενημερωμενη εκδοση η οποια βγηκε τελικα το Δεκεμβρη του 2015 απο τις Εκδοσεις «Ελευθερες Πτησεις» που συνδεονται με το περιοGood signal, thank you!δικο και άρα το θεωρω απιθανο η εκδοση να εξαφανιστει κι αυτη απο τα ραφια. 😉 🙂
.

.

.
Εκτος απο τikariamag.gr/ikariastore/product/10608α βιβλιοπωλεια, το «Ικαρια & Φουρνοι: μια εξερευνηση» θα βρειτε σιγουρα στο ηλεκτρονικο καταστημα ikariastore. Εχει 370 σελιδες και κοστιζει 15.00€. Παρακατω θα σας εξηγησω γιατι αξιζει να το αγορασετε. Πρωτα ομως ας δουμε τι γραφει στην εισαγωγη η ίδια η Αλεξια για το βιβλιο της:
.

.

«Το παραδέχομαι, δεν την είχα συμπαθήσει όταν την είχα πρωτοδεί την Ικαρία. Ούτε που την ένοιξε βέβαια αυτήν. Δεν με είχε ανάγκη βλέπεις, ούτε εμένα ούτε κανέναν. Ωστόσο δεν κατόρθωσε να με ξεφορτωθεί τόσο εύκολα. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, κάπως τα ΄φερε η ζωή κι επέστρεψα, αυτή τη φορά κάτω από τελείως διαφορετικές συνηθήκες. Η Νίκη κι ο Βασίλης με πήγανε παντού, με φρόντισαν, μου έμαθαν ικαριώτικο, με βοήθησαν να μην αισθάνομαι ενοχές που δεν βιάζομαι, με πήγανε στη ντίσκο στις 5 το πρωί και μάντεψε: τελικά τη λάτρεψα την Ικαρία!..»

«Μετά δεν ήθελε και πολύ. Ξαναπήγα και ξαναπήγα και ξαναπήγα, γνώρισα κι άλλους φανταστικούς ανθρώπους και τελικά έγραψα ένα βιβλίο. Ο στόχος τώρα -όπως και τότε- παραμένει ο ίδιος: ν’ απολαύσετε και να αγαπήσετε αυτόν τον τόπο γι’ αυτό που είναι και όχι γιατί σας το προτείνω εγώ. Κάθε τόπος άλλωστε είναι σαν ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Με τα χρόνια φτιάχνει την προσωπικότητά του, ζώντας τις δικές του μοναδικές εμπειρίες, κάτω από διαφορετικές επιδράσεις. Κάπως έτσι γράφεται τελικά η ιστορία του, όποια κι αν είναι αυτή…»

«Ανοίγοντας το βήμα για να φτάσεις στα πιο απομονωμένα σημεία, χάνεσαι μέσα σε ανήλιαγα αρχαία δάση, διασχίζεις ορμητικούς λουλουδιασμένους ποταμούς, βουτάς μέσα σε χρυσαφένιες παραλίες, διψάς μέσα στην πέτρα και τη σκόνη, ξαποσταίνεις σε καταπράσινα προστατευτικά δέντρα. Μέσα σ’ αυτόν τον ταξιδιωτικό οδηγό θα βρεις τον τρόπο να φτάσεις στα πιο κρυφά σημεία της Ικαρίας και των Φούρνων, θα γνωρίσεις ηλιοκαμένους ανθρώπους που κατέχουν το μυστικό της μακροζωίας και θα ανακαλύψεις γιατί ο Ίκαρος διάλεξε να πέσει ακριβώς εκεί…»

.


Κι εγω τωρα σας λεω να το παρετε γιατι:
^^’
.

.
.

tourist instructions ikaria august

  • Η Αλεξια εφαρμοζει πιστα τους βασικους κανονες του καλου ταξιδιωτικου βιβλιου. Χωρις να θεωρει τιποτα σαν δεδομενο ή αυτονοητο, γίνεται σύντροφος του ταξιδιωτη και τον καθοδηγει να κινηθει στο νησι και εφοσον θελει, να ξετρυπωσει κρυμενα περασματα σε μυστηριωδεις πραγματικοτητες που η Ικαρια διαθετει αφθονες, πιο πολλες απο καθε αλλο Ελληνικο νησί. 🙄 😉 >:D.
    .
.

Break on through to the other side ☀ yeah ! Our guide ikaria

  • Εχει ξεκαθαρισει σε ποιους απευθυνεται. Η Ικαρια της Αλεξιας δεν ειναι για ταξιδιωτες μαθημενους στα ευκολα. Ξερει που ειναι ολα τα αγκαθια, τα βραχια, οι αποτομες στροφες κι οι γκρεμοι, ενω θεματα περιβαλλοντος, τοπικης οικονομιας, τροπου ζωης και κοινωνικων συνθηκων ειναι σε πρωτο πλανο σε ολα τα κεφαλαια του βιβλιου, διχως ωστοσο περιττους εγκυκλοπαιδισμους. Σ’ αυτα τα θεματα εμεις οι γυναικες ειμαστε πιο πρακτικες απ’ τους αντρες. 😉 🙂.
    .
.

Adobe in the rocks

  • Αν και ολοφανερα δεμενη με τον τοπο, εχει το θαρρος της αποψης και της επιλογης των θεματων. Μετα τη θαυμασια εισαγωγη για τη γεωγραφια, την ιστορια, την κουλτουρα, την αρχιτεκτονικη και τις παραδοσεις, διαιρει το βιβλιο σε οκτω διαδρομές στις οποιες μας παει βημα-βημα, δινει τα highlights, καποια αφηνει απεξω, εννοειται, ευτυχως, δεν ειναι εγκυκλοπαιδεια ουτε χρυσος οδηγος! 🙄.

.

.

All Ikaria map web

  • Οι χαρτες! Οι χαρτες! Οι χαρτες! ^^’
    Οι φωτογραφιες! Οι φωτογραφιες! ^^’
    Οι πρακτικες πληροφοριες και τα μικρα, πολυ χρησιμα, τιπς 😎


.

.

Overgrazed Ikarian mountain Atheras

  • Δεν γινοταν να λειπουν οι αναφορες στις χτυπητες ιδιαιτεροτητες μας. Τα πανηγυρια ⭐ οι «γκρουβαλοι» 😎 η διαφορετικη αισθηση του χρονου 😳 το οχι/ναι καμπινγκ 🙄 η μακροζωια 😉 – για ολα αυτα (και αλλα που δεν τα ξερετε) η Αλεξια καταθετει την αποψη της θαρρετα, γλαφυρα και με χιουμορ 😀 αλλα δεν παραλειπει κιολας να καταγγειλει τα πολλα σκουπιδια, τα παρατημενα αυτοκινητα, την συχνη ελλειψη αρχιτεκτονικης καλαισθησιας και την αδιαφορια για το περιβαλλον οπως π.χ. στο θεμα της υπερβοσκησης που ερημοποιει τα βουνα του νησιου. 😦

.

.

Ikarian Ridge Walk Oct 30 22

  • Μιας και μιλησα για βουνα, σε καθε κεφαλαιο του βιβλιου γινονται πολλες αναφορες στην πεζοπορια: ειτε για το πολυ απλο, δηλαδη για να φτασει κανεις σε μια απομονωμενη παραλια [«καβατζα» 😀 ] ειτε για μεγαλυτερες διαδρομες οπως π.χ. το Φαραγγι της Χαλαρης ή τον Γυρο του Δασους του Ραντη. Ομως δεν επεκτεινεται πολυ και κανει καλα. Η πεζοπορια/ορειβασια στην Ικαρια ειναι ξεχωριστο, πολυ μεγαλο κεφαλαιο που γι’ αυτο θα αξιζε να γραφτει εξειδικευμενος ταξιδιωτικος οδηγος. 🙄

.

.

Food, pebbles and headstands: coffee!

  • Τελος, ηθελα να πω οτι δεν εχω δει καλυτερο καταλογο δωματιων, ξενοδοχειων, εστιατοριων, μπαρ κτλ. Βρισκονται μετα απο καθε κεφαλαιο στο τελος καθε διαδρομης και απορησα που τα ξερει, γιατι στην Ικαρια ουτε τα μισα κομοντιτις δεν βρισκονται στον κεντρικο δρομο αλλα ειναι κρυμμενα σε μακρινες πλαγιες και ραχουλες! Μαλιστα η Αλεξια δηλωνει οτι για αυτη τη ξεχωρη δουλεια δεν ζητησε κι ουτε πηρε δεκαρα. Φυσικα την πιστευω! Κι εσεις να ακολουθησετε τις συμβουλες της γιατι ειναι γυναικα μερακλου προφανως. ^^’

.

.

Το Πέλαγος του Βοριά: We gaze Icarian Sea

  • Προσωπικά εγω διαβασα το βιβλιο της με περιεργεια αλλα κυριως με μεγαλη ανακουφιση. Η περιεργεια μου ικανοποιηθηκε με το παραπανω γιατι εμαθα πολλα πραγματα που δεν ηξερα. Πιο πολυ ομως ενιωσα ανακουφιση γιατι εχουμε ενα καλο τουριστικο τυφλοσουρτη επιτελους! Να μη χρειαζεται καθε φορα που συνανταμε ενα ξενο να του κανουμε σεμιναριο, αλλα να του λεμε:
    -Αγορασε αυτο το βιβλιο, ειναι καλο, το διαβαζουμε κι εμεις οι Καριωτες. Διαβασε το κι ελα μετα, οποτε θες,  να τα πουμε με πιο πολλες λεπτομερειες! 😀
    .

.

.

.

me fairy muddy Αυτα απο μενα τη Λενη και γεια σας, χαρα σας. 🙂

πηγΙκαρια - Φουρνοι: μια εξερευνηση στο facebookαινετε τωρα αν θελετε να δειτε τη
σελιδα του βιβλιου της Αλεξιας στο facebook
⭐ ⭐ ⭐


.

.

Η Αλεξια και το βιβλιο της στο facebook Σημ: Η Αλεξια δεν ειναι απο την Ικαρια ή τους Φουρνους. Γεννηθηκε και μεγαλωσε στην Αθηνα, σπουδασε στο τμημα ΕΜΜΕ του Πανεπιστημιου Αθηνων και λιγο αργοτερα βρεθηκε για μεταπτυχιακα στην Αγγλια και την Ολλανδια. Εργαστηκε στο χωρο της δημοσιογραφιας, της επικοινωνιας και της εκπαιδευσης και απο το 2014 εχει μεταναστευσει στη Μεση Ανατολη. Λατρευει τα εξερευνητικα ταξιδια, ενω η συγγραφη αποτελει γι’ αυτην καταφυγιο. Το «Ικαρια & Φουρνοι: μια εξερευνηση» ειναι το πρωτο της βιβλιο και το πιο αγαπημενο της δημιουργημα στη μεχρι τωρα ζωη της. Το mail της ειναι: alexia.palesti@gmail.com

.
.

.
Ικαρια, 24 Μαρτιου 2016

.


Back home for Christmas


.

dream steamer

Γεια σας 🙂
βρισκομαι στην Ικαρια και δεν αντεχω παρα να γραψω στη γλωσσα του τοπου, δηλαδη στα Ελληνικα. Ειναι χειμωνας, εποχη για παλιες ιστοριες. Ομως δεν μου βγαινει να σας πω μια δικη μου γιατι ειμαι πολυ κουρασμενη.
^^’
.
Για την Ικαρία του 1978-80 στο 'Πύραυλος των Υπογείων' του Βασίλη Ηλιακόπουλου με τίτλο: 'Back Home for Christmas'Αντι για μενα λοιπον, καλυτερα να διαβασετε το γραπτο του Βασιλη Ηλιακοπουλου απο το μπλογκ του που λεγεται «Πυραυλος των Υπογειων» και εχει τιτλο: Back home for Christmas. Απο τις πρόσθετες φωτογραφιες μερικες ειναι δικες μου και οι υπολοιπες ανηκουν σε γνωστους και αγνωστους φιλους απο το Flickr. Με αυτες τις προσθηκες προσπαθησα να αποδωσω εικονικα, αν και χωρις να δείξω προσωπα και παλιες καταστασεις, παρα μονο σκηνες του τοπιου, κατι απο την κλειστη και τραχεια, ομως τοσο θερμη και οικεια σε μενα, το περαστικο πουλι, ατμοσφαιρα που περιγραφει ο Ηλιακοπουλος.

Back home for Christmas

Armenistis Ikaria winter wave

«Έχω βρεθεί καταχείμωνο στην Ικαρία, τότε που οι λιγοστοί κάτοικοι λουφάζουν περιμένοντας να περάσουν οι δύσκολες εποχές. Αγριεμένος ο καιρός, τρία μέτρα ψηλή η θάλασσα, ορμάει με πάταγο στην προκυμαία και η νύχτα προμηνύεται όλο βουητό και αντάρα. Ο Αρμενιστής, ένα παλιό ψαροχώρι, εκτεθειμένο στους βορεινούς καιρούς, δεν κρατάει το χειμώνα πάνω από τριάντα ανθρώπους. Όσοι δεν κάθονται γύρω από τη σπιτική φωτιά μαζεύονται στον καφενέ, τραβούν τα παραθυρόφυλλα και τις ξύλινες πόρτες που μαστιγώνονται από θαλασσινές ριπές. Παλιοί ναυτικοί και μετανάστες που γύρισαν ύστερα από χρόνια στην Αμερική, βολεύονται γύρω απ’ τη σόμπα, ψήνουν κάστανα και πίνουν ρακί.»

Armenistis Ikaria winter calm with a bird on a rock

«Ο μπάρμπα-Δημήτρης, ο Κόχυλας, ο καφετζής, άρχοντας της λιτότητας, αράζει σ’ έναν πάγκο στη γωνία, χωμένος σ’ ένα βαρύ δερματόδετο βιβλίο που αν κανείς κάνει τον κόπο και πλησιάσει, θα διαβάσει: “Απομνημονεύματα του Στρατηγού Σαράφη„. Η γυναίκα του, η κυρά-Μαρία, όρθια στην άλλη γωνία, στην κουζίνα, τηγανίζει ψαράκια που τσιτσιρίζουν στο τηγάνι της. Ο καφενές τρίζει από την επίθεση των καιρών και όσοι είναι μαζεμένοι γύρω από τη σόμπα ξαναμμένοι από τη ρακή, το ρίχνουν στη συζήτηση για τα καράβια που έπιαναν παλιά στην Ικαρία.»

Armenistis Ikaria winter storm and rainbow splash by Wim De Weerdt on Flickr

«Το μεγάλο ερώτημα που ρίχτηκε στη κουβέντα, είναι: “Πότε ήρθε για τελευταία φορά το Μιμίκα Λ. στον Αρμενιστή„. Ήταν το ’47 ή το ’49; Για όσους δεν ξέρουν τι λαός είναι οι Ικαριώτες, πρέπει να πω ότι είναι πρωτομάστορες του καλαμπουριού και των ιστοριών. Όταν άρχιζε ο Στρατής ο Αφιανές ερχότανε μια στιγμή που βρισκόσουνα, χωρίς να το καταλάβεις, κυκλωμένος από παντού να τσαλαβουτάς μέσα στο τραγελαφικό και το παράδοξο. Κι όταν σηκωνότανε όρθιος ο Σταμάτης ο Κόχυλας, ο μεγάλος αδελφός του μπάρμπα-Δημήτρη, που ’χε κι αυτός έναν μικρό καφενέ πάνω από την προκυμαία, κοντός, ξερακιανός, αργομίλητος, τότε απλωνότανε νεκρική σιγή. Κι έπειτα, τα καλαμπούρια. Οι Ικαριώτες μπορούν να πειράζουν ο έναν τον άλλον για μια ολόκληρη νύχτα. Το κάνουν σαν ένα παιχνίδι που γυρίζει γύρω-γύρω κι αυτός που αρχίζει θα δεχτεί με τη σειρά του τα πειράγματα των άλλων. Άντρες πλατύστερνοι και βαριοκόκκαλοι, γέρνουν πάνω στην καρέκλα και με μάτια που λάμπουν από περιπαικτική διάθεση αμολάν το καλαμπούρι ενώ με τα χοντροδάχτυλά τους τρίβουν το κάστανο και ταυτόχρονα περιεργάζονται μία το θύμα και μία τις αντιδράσεις της παρέας. Ώρες-ώρες ο καφενές σείεται από τα γέλια. Πότε ήταν λοιπόν, το ’47 ή το ’49; Ήταν πριν από το γάμο του Τάσου του Φραγκούλη ή τότε που ο Τσαντίρης ο γέρος γύρισε από το Σικάγο και είπε ότι θέλει ν’ αφήσει τα κόκαλά του εδώ πέρα στα χώματα τα πατρογονικά.»

Eleni in Ikaria, February 08, 2006, thalassograph 2

«Όποιος δεν καλοθυμάται γίνεται αντικείμενο γενικής θυμηδίας. Μετά η συζήτηση προχωράει στα παλιά καράβια. Το Προπολεμικό «Φρίντο» που έκαιγε κάρβουνο, το «Παντελής», το «Δεσποινάκι» και η «Μαριλένα» πρώην «Κωστάκης Τόγιας». Μετά ερχότανε το «Μυρτιδιώτισσα» η «Μιμίκα Λ» και τα ιταλικά: ο «Κολοκοτρώνης», ο «Καραϊσκάκης» και το «Έλλη». Καράβια, φαντάσματα καραβιών που πέρναγαν σαν παλιές γκραβούρες μέσα απ’ την κουβέντα τους.»

Lighthouse in Armenistís by Ralf Moritz on Flickr

«Αλήθεια, τι απόσταση από το “Μιμίκα Λ.„ μέχρι το “Αιγαίο„! Κι από το Ο/Γ “Αιγαίο„ στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως τα σήμερα, τέλη του ’90. Παλιά σιδερένια βαπόρια με στρογγυλές πρύμνες, μυτερές πλώρες και ξύλινα καταστρώματα. Παστωμένα με άσπρη λαδομπογιά, με δερμάτινους καναπέδες και ξύλινες επενδύσεις. Το “Αιγαίο„ παλιό και ταλαιπωρημένο διέσχιζε το Ικάριο, βυθιζόταν με την πλώρη μέσα στο κύμα κι όταν σηκωνότανε πάνω από την ίσαλο γραμμή έβλεπες τα μίνια και τις ξεφλουδισμένες μπογιές του. Οι Ικαριώτες όμως ήταν βαθιά δεμένοι μ’ αυτό το πλοίο. Τους έφερνε στον Πειραιά μ’ όλους τους καιρούς κι από κει πίσω στο σπίτι τους. Γέρνανε στις κουπαστές και αγναντεύαν το νησί τους καθώς το καράβι έπλεε κατά μήκος του για μια ολόκληρη ώρα γιατί είναι ένα εξαιρετικά μακρόστενο νησί η Ικαρία.»

Hand by Eva Devriendt on Flickr

«Όπως το πλοίο έβγαινε από τον Άγιο Κήρυκο και τράβαγε δυτικά παραπλέοντας όλη τη νότια πλευρά του νησιού που την δέρνει το Ικάριο δείχνανε ο ένας στον άλλο με το δάχτυλο, και ονομάζανε με το όνομά τους, όλα τα χωριά, ένα, ένα. Γέροι με χοντρά τζην και καρρώ πουκάμισα φοράγανε εκείνα τα παλιά αμερικάνικα γυαλιά με τον μαύρο σκελετό που έδιναν οι αμερικάνικες κοινωνικές υπηρεσίες, το αμερικάνικο ΙΚΑ, στη δεκαετία του ’60. Στις πλάτες τους κρεμόταν ο γυλιός φτιαγμένος από δέρμα κατσίκας με το τρίχωμα προς τα έξω. Γυναίκες μαντηλοδεμένες, νύφες, γαμπροί, παιδιά.»

ikarialandscape by Gabriela Sofia Flores Schnaider inside album Ikaria on Flickr

«Διακρίνανε τα χωριά το ένα μετά το άλλο και στο τέλος πια τον Μαγγανίτη και μετά το Καρκινάγρι, που κρέμονταν πάνω στον απόκρημνο βράχο. Ξεχώριζαν το δρόμο που χρόνια τώρα πάσχιζε, με τις μπουλντόζες και τα φουρνέλα, ν’ ανοίξει η ΜΟΜΑ για να ενώσει το νησί. Κι όταν προσπέρναγαν το ακρωτήριο Παππάς, με τον φάρο του, τότε ήσυχοι πια κατέβαιναν στα σαλόνια του καραβιού και παρέες-παρέες άνοιγαν τα φαγητά με τα κεφτεδάκια και το ψωμοτύρι και τραβάγανε κοντά τη νταμιτζάνα με το κόκκινο Ικαριώτικο κρασί.»

« . . . »

.
.

Τι ωραιο κειμενο! ^^’
Καλε μου αγνωστε αναγνωστη αν θελεις κι ενα οχι για τη θαλασσα αλλα για το βουνο της ιδιας ή πιο παλιας εποχης, διαβασε στο μπλογκ της Νανας το:

Ήμεσσαν τρεις ψυχεροί ελόου μας…

.
⭐ ⭐ ⭐
.

 

.
.
.

Κι αν θες τη γνωμη μου, πιστευω οτι και σημερα πισω απο το τσιμεντο, τα μηχανηματα και το τουριστικο πασαλειμμα επικαλυμμα, κατι δυνατο απο ολα αυτα υπαρχει ακομα.  ❤

Ελενη Ικ.
Ικαρια, 27 Ιανουαριου 2016

.
.


Reblog : Περίπου το 30 π.Χ.



  Δόξα! Δόξα!
Σήμερα Πρωτη του Καλοκαιριου και ενω οι λέξεις-κλειδια που οδηγουν στα μπλογκ μας μαρτυρουν ότι παρα πολλοί ανθρωποι ψαχνουν πληροφοριες για καμπινγκ στην Ικαρία, εφετος η αγαπημενη μου Νανα δεν νοιαζεται για «τις αναγκες του κοινου ενοψη του Αυγουστου» (♦). Φευγει πιο περα, μακρια. Δινει το στιγμα της, δημοσιευοντας το…  


Περίπου το 30 π.Χ.

. «Εδώ λοιπόν που λέτε είχαμε εκλογές και κυκλοφόρησε κόσμος και αν και δεν δυσαρεστήθηκα με τα αποτελέσματα, δεν την γλύτωσα και μελαγχόλησα όπως πάντα το παθαίνω με την πολλή πολιτικούρα. Ευτυχώς όμως γελάσαμε με το … (διαβαστε περισσοτερα)

Με τετοιο πνευμα, τρελη διαθεση και πολλη δουλεια…

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!


(♦)Παρολα αυτα, αγαπημενοι αναγνωστες, επειδη δεν θελουμε να γινουν ποτε ξανα

http://worldwideeyes.files.wordpress.com/2010/07/freecamping_stiker.gif?w=315&h=221 αυτα τα πραγματα
η προταση μας για να κανετε καμπινγκ στην Ικαρια βρισκεται στο

.

.

 


Κλείνει προς τα έξω, ανοίγει προς τα μέσα


.
_Blog Review Ikaria 2014 # 11 The Explorers (2a)_

Closed to the outside, open to the inside

 

Nana to agrimi's blog Γεια σας.

Είμαι η Νανά to agrimi και σήμερα στο μπλογκ της Ελένης που παρουσιάζει διαλεχτά μπλογκς για την Ικαρία, γράφω για τον ΟΠΣ Ικαρίας

Ημερολόγιο Εκδρομών και Δραστηριοτήτων του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου Ικαρίας

.

.

Είναι μια χαοτική παρέα που αλλάζει συνεχώς, άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν, σημαδεύουν και φτιάχνουν μονοπάτια, παραδοσιακά ή καινούριες διαδρομές, κάνουν πεζοπορίες, ορειβασίες, ψάχνουν, εξερευνούν, φωτογραφίζουν, στις πτυχώσεις των βουνών ανακαλύπτουν κρυμένες ομορφιές που δεν φαίνονται.

Είναι ο Ορειβατικός Πεζοπορικός Σύλλογος Ικαρίας, μια ανεξάρτητη, δημιουργική ομάδα ντόπιων πεζοπόρων και ορειβατών που κι αυτοί δεν καλοφαίνονται, δεν έχουν, ας πούμε, πινακίδα ούτε γραφεία, όμως θα καταλάβεις την παρουσία τους από τη συστηματική δουλειά που έχουν κάνει στα βουνά και την εξίσου συστηματική προβολή της στο ίντερνετ.

Για χάρη τους, επεμβαίνω στη σειρά blog reviews about Ikaria που κανονικά γράφει η Ελένη, και προσθέτω στην κατηγορία «explorers» το ιστολόγιο του ΟΠΣΙ που είναι συνάμα, ημερολόγιο δραστηριοτήτων και εκδρομών, διαδικτυακό βιβλίο πρακτικών και κατάλογος προτάσεων για  βόλτες με τα πόδια στο νησί, δύσκολες ή εύκολες, χειμώνα ή καλοκαίρι.

Για όποιον ξέρει τη μορφολογία της Ικαρίας αλλά και τον χαρακτήρα των κατοίκων, ο τίτλος «Κλείνει προς τα έξω, ανοίγει προς τα μέσα» είναι μάλλον κατανοητός και οικείος. Ειπώθηκε πριν πολλά χρόνια σαν ατάκα από την Ελένη σε μια πεζοπορία, καθώς προσπαθούσαμε να περιγράψουμε το νησί: απ’ έξω απότομο, άγριο και κλειστό, αλλά από μέσα μια αγκαλιά.

Αυτό είναι το πρώτο μέρος του αφιερώματος. Κάνοντας κλικ στο μικρό εικονίδιο, ανοίγει θεαματικό fullscreen Slide Show φωτογραφιών στο Flickr. Κάνοντας κλικ στο μεγάλο εικονίδιο, ανοίγει η σχετική καταχώρηση όπου διαβάζει κανείς την περιγραφή της δράσης και των σκηνικών, με πρακτικές πληροφορίες, χάρτες, σχεδιαγράμματα, κτλ. Όπως πάντα, τριγυρίζοντας το ποντίκι πάνω από τα λινκς και τις εικόνες, διαβάζεις τίτλους, αποσπάσματα και περιλήψεις.

Για σχόλια καλά είναι κι εδώ, αλλά καλύτερα πήγαινε στο μπλογκ τους, επίσης και στο facebook group : hikingIkaria

Enjoy!

.

..

.

… .Οκτώβρης 2008: Εκδρομή γνωριμίας

Slide Show Conquering Melissa : Slide Show
.

..

…..Νοέμβρης 2008: 1η Εκδρομή Εξερεύνησης

Slide Show 

Περπάτημα από τη Δάφνη στον Κάμπο
2η Εκδρομή: Εκδρομή Εξερεύνησης : Περπάτημα από τη Δάφνη στον Κάμπο "Η διαδρομή ξεκίνησε από το όμορφο χωριό «Δάφνη» στους πρόποδες του Κοσκινά, όπου και το ομώνυμο βυζαντινό κάστρο. Η πρόκληση ήταν να βρούμε ένα μονοπάτι για να βγούμε στον Κάμπο, τη μοναδική πεδινή κοιλάδα της Ικαρίας όπου ήταν ο κυριότερος οικισμός του νησιού στους αρχαίους και μεσαιωνικούς χρόνους.
.

.

.Δεκέμβρης 2008: Εκδρομή Μυστηρίου

Slide Show Winter hike on the Trail of the Elves: mystery, monasteries and mushrooms
1η στο Μονοπάτι των Ξωτικών
Εκδρομή Μυστηρίου: Στο Μονοπάτι των Ξωτικών μετά τη βροχή
.

Δεκέμβρης 2008: Χειμωνιάτικα αξιοθέατα

Slide Show Winter group hiking in Myrsonas river
.

..Μάης 2009: Κυκλική στην Άνω Χάλαρη, Διπόταμα.

Slide Show Hike in Upper Chalares Canyon, destination 'Dipotama'
Συνεχίζεται...winking

..


Το Πέλαγος του Βοριά



.

 .

 .

Ikaria 157 - The Sea

.Τ ο  π έ λ α γ ο ς  τ ο υ  β ο ρ ι ά

 

Εκείνο που οι Αμερικάνοι

όταν έρχονται, ονομάζουν

καμιά φορά Ωκεανό

γιατί δεν φαίνεται

τίποτα στον ορίζοντα

σαν να είναι η άκρη

κάποιας ηπείρου,

αφού βρέξει και έχουν πλυθεί

οι αιθέρες και έχει απλωθεί

σιγαλιά, τότε πότε-πότε

μου δίνει

και βλέπω

διάφορα.

Παραδείγματος χάριν:

Πρώτα, τα δελφίνια,

κι ύστερα μια ψαρόβαρκα

που κάθε μέρα ψαρεύει

επίμονα στο ίδιο σημείο.

Στο βάθος, μακριά στο κανάλι

περνούν φορτηγά φορτωμένα ίσως

τσιμέντο, σιτάρι, αυτοκίνητα,

εκτυπωτές. Και γιγαντιαία

πετρελαιοφόρα.

Αργότερα λίγο πριν σουρουπώσει,

μπορεί να δω σαν φάντασμα να περνάει

καμιά πυραυλάκατος,

ή ένα -πιο ειρηνικό-

μικρό ιστιοπλοϊκό

που θέλω να πιστεύω

πως θα ‘ναι κανείς

Νορβηγός που κάνει

το γύρο του κόσμου,

ή ακόμα ίσως μια φίλη μου

που βαρέθηκε “να κάνει

αθροίσεις σε χοντρά

λογιστικά βιβλία”.

Όταν νυχτώνει περνούνε περίλαμπρα

τα κρουαζιερόπλοια: Μασσαλία,

Νάπολη, Μύκονος, Έφεσος.

Ίσως την ίδια ώρα, απ’ την άλλη μεριά

ξεκινούν να περάσουν απέναντι

στα μουλωχτά γυναικόπαιδα

μετανάστες τους προμαχώνες

του Κάστρου Ευρώπη.

Κι επιτέλους κάποια ώρα

διασχίζει το μαύρο τελάρο

κάτι πιο γνώριμο, το καράβι

απ’ τον Πειραιά, εκείνο που

φέρνει τον καφέ μου και τα τσιγάρα μου.

Φωτοβολίδες, ανεμοστρόβιλοι, παράξενες αναλαμπές,

σύννεφα σαν αρχάγγελοι, μια φορά μου φάνηκε πως

είδα ένα φυσητήρα (διάβασα κι έμαθα πως πράγματι

συχνάζουν), μεγάλα πουλιά, γερανοί, πελαργοί,

αγριόκυκνοι.

Μια μέρα ονειρεύομαι πως θα φανεί εκείνο

το μαύρο πειρατικό με τα πενήντα κανόνια

που γράφει ο Μπρεχτ στο τραγούδι του Βάιλ,

ίσως ακόμα την ίδια την Pirate Jenny,

θριαμβεύουσα.

Γιατί στο πέλαγο μπορεί να δει κανείς

otinanai

Γιατί στο πέλαγο…

ta panta rei

 .

.

Εδω Ελενη.

Καθως βρισκομαι στην Ικαρια σημερα ειχα διαθεση να παρουσιασω στο μπλογκ μου το παραπανω ποιητικο κειμενο που εγραψε αγαπημενος φιλος γι αυτα που βλεπουμε με τα ματια του σωματος και της ψυχης οταν απο τα βουνα του νησιου μας αγναντευουμε το πελαγος.

Το Πελαγος του Βορια” ανηκει στη σειρα otinanaiπου ο φιλος μου δημοσιευει σχεδον καθε μηνα στο ikariamag, το διαδικτυακο περιοδικο της Ικαριας που μας ενημερωνει και μας κραταει συντροφια.

Ελεύθερες Πτήσεις : otinanai

Για να το εικονογραφησει, διαλεξε μια φωτογραφια που εβγαλα εγω καποτε σε μια χειμωνιατικη πεζοπορια στα βουνα και μου εκανε μεγάλη χαρα και τιμη λεγοντας μου πως του εδωσε εμπνευση.

Χαρα και τιμη οχι ομως εκπληξη. Μοιραζομαστε την ιδια αγαπη για τους ανοιχτους πελαγισιους οριζοντες, την ίδια φαντασια και περιεργεια για τα θεαματα και τα θαυματα που κρυβουν και φανερωνουν. Αληθεια, αυτο το κομματι θα μπορουσαμε να το ειχαμε γραψει μαζι.

Πφφφ… κολακευομαι…

Στην πραγματικοτητα ειναι ολο δικο του.

Γι αυτο, αναδημοσιευοντας στο μπλογκ μου, αντισταθηκα στον πειρασμο και δεν προσθεσα αλλες φωτογραφιες εκτος απο τις αρχικες, δηλαδη εκτος απο τη δικη μου στην αρχη και της Πελαγιας απο τη Σαμοθρακη στο τελος.

.Καλο Χειμωνα

 .

Λιοτρίβι μολύνει ωραίο ποτάμι (TUGTII #8)


upstream trekking (2)upstream trekking (2), originally uploaded by egotoagrimi.

Comments

view profile

angeloska says:

Πολύ ωραίο! Μου μοιάζει για Ράχες. Χάρακας?

——————————————– —————–

ikaria

This beautiful photo was seen in The Ikaria pool! Thanks for adding!
☺☺☺
Posted 16 months ago. ( permalink )

view profile

egotoagrimi says:

Δεν σου λέω!

Χάρακας


Posted 16 months ago. ( permalink )

view profile

Lambrini says:

😀  (για την απάντηση)

Πολύ όμορφο μέρος!
Posted 15 months ago. ( permalink )

view profile

egotoagrimi says:

για χάρη της Λ. που της αρέσει, θα πω ναι, είναι ο Χάρακας στις Ράχες και είναι μολυσμένος χειρότερα κι από τότε (να πάρει, δεν μπορώ να βρω το παλιό blog entry της Ελένης με τις φωτογραφίες) — γμ τα λιοτρίβια μου.
Posted 15 months ago. ( permalink )

view profile

angeloska says:

Κι εγώ δεν θυμάμαι να ήταν στο blog της Ελένης. Είχε βγάλει φωτογραφίες με τον «υπερτροφισμό» στον Χάρακα και τις είχε φορτώσει στο hikingIkaria>photos και ανοίξαμε κουβέντα. Κάποια στιγμή αργότερα πρέπει να τις διέγραψε. Πράγματι η κατάσταση είναι χειρότερη. Ξέρω γω, να κάναμε μια εκστρατεία πάλι; Όμως έχω κουραστεί μ’ αυτά.
Posted 15 months ago. ( permalink )
view profile
Α ναι θυμήθηκα. Κρίμα ένας μόνο ποταμός μολυσμένος στην Ικαρία κι είναι αυτός. Εσύ έχεις κουραστεί; Εγώ να δεις… Αλλά που θα παει. ‘Ολα θα φτιάξουν σιγά σιγά.
tag «blogged» κ «pollution» κ «river» και αρχειοθετήθηκε πάντως κι είναι οκ για «τις μελλοντικές γενιές» 😆
Posted 15 months ago. ( permalink )
view profile

Lambrini says:

Ευχαριστώ, Νανά, για την αποκάλυψη 🙂 λυπάμαι πολύ, όμως, που είναι τόσο άτυχο ένα πανέμορφο ποτάμι 😦 Εύχομαι πραγματικά να φτιάξουν όλα σιγά σιγά!
Posted 15 months ago. ( permalink )
view profile

isl_gr (away on an odyssey) says:

Karl is angry

Osmunda regalis

Read and take action.
Posted 14 months ago. ( permalink )

view profile

egotoagrimi says:

Τι άλλο να κάνουμε; Να πάω να βάλω βόμβα στο λιοτρίβι; 😮
Posted 14 months ago. ( permalink )

view profile

angeloska says:

Ξέρω ότι θα μπορούσες και μάλιστα να κάνεις να φανεί σαν ατύχημα. Ούτε να το σκεφτείς διότι τότε με την έκρηξη όλη -και όχι λίγη-λίγη- η βρωμιά θα κατέληγε στο ποτάμι.
Posted 14 months ago. ( permalink )
view profile

isl_gr (away on an odyssey) says:

Worse than the olive oil slick itself, is the thing that the oil does to the vegetation in the water.

     Charakas polluted 1
    Charakas polluted 2
   Charakas polluted 3
..

Unfortunately true: Ikaria is not Costa Rica. Not yet at least. Maybe some day…
Posted 14 months ago. ( permalink )

view profile

angeloska says:

Αηδιαστικό. Που τις βρήκες;
Γι αυτό το λόγο μου έχουν προτείνει να μην περνάω το κεντρικό μονοπάτι μου από κει.

Όμως εγώ από κει θα το περνάω μπα που να σκάσουν!
Posted 13 months ago. ( permalink )