Blog Review Ikaria 2008-2011 # 3

I am very interested in reading personal accounts about my island. To keep in touch with the place, media is good but there’s nothing like reading actual people’s impressions and looking at their photos.

This is the second part of the list of blog entries about Ikaria that I like. As I said in the forenote of the first part, my ambition was to review, not just blogroll, so I wrote a few words about each blog entry and I picked out pictures and quotes. These quotes I sometimes hid “behind the pictures”.  Move your mouse over to read them.


The first selected entry of this part is by an American again, Lauren Carpenter (aka «Carpe Diem» in WordPress or «Magnis Libris» in Flickr) from San Francisco, a Pilgrim & Raconteur to her own words, who in 2007  embarked on grand adventure which was inspired by reading the Great Books. She began with an attempt to learn Greek on a little island in the Aegean Sea…

I like Lauren because she focuses on language as well as photography, also because she has a great sense of humor, not that «tourist sense of humor» which is so often ironic but a genuine traveller’s wit, so necessary when someone hits the road for knowledge. Many people think that Greek is a gate to it, so Lauren headed to Ikaria and followed a four-week course of Greek at the Ikarian Centre in the village of Arethousa.

The photos above are from  her Flickr stream. They also appear in her blog illustrating several Ikaria related entries of which I select:

A Brief History of Ikaria (read about the old Ikarian sense of habitation)

Hiking Raches  (read the story of the hiking accident!)

The Hijinx & Hilarity of Learning Greek (Good morning. Yadda yadda yadda yadda! )

Perilous Pronunciations (This is my favourite. Very hilarious! Must read. I can tell you, gaffes like these happen to Greek language beginners all the time!)

Thank you Lauren. Come again!  Hi


How could I go past blog entries about Ikaria in German? After all it was the Germans who first discovered Ikaria in the 1970s. There must be something of romanticism of Goethe  in the island, it can’t be explained otherwise. I can read German but if you can’t you may still admire the photos.

  Among hundreds of pages about Greece Theo dedicates three blog entries to Ikaria. He writes about roads, landscape, politics, dogs, goats, development, under-developement, dancing, music… to leave out the numerous subjects discussed in the comments! It’s Theopedia alright.
So lesen sie,

Auf wiedersehen Theo und viel dank. Hi May the spirit of Inselreisender Ludvig Ross -with his hat, glasses and long pipe- guide you to travel and share.


(By the way, readers, Ross was the imminent acheologist and traveller who, if luck had helped when he visited Ikaria in 1842, he might have saved the Temple of Artemis in Nas from being demolished.)


For final of this part of reviews I chose a subject that some would say it doesn’t fit. But I am the reviewer and I think it does. After all my best friend likes it. That subject is surfing!

Waterwalls magazine dedicates several entries to Ikaria.

Dedalos would be proud!

ikaria2  ikaria6  ikaria5

Good vibes, good times.

ikariasurf9  ikariasurf7  ikariasurf3

“I stood up man!!” about the local watersport school «Nalu Boys« (why only boys?..)

lesson0125  lesson0150

I couldn’t help copying a few photos from that  local site. They are so good!..

Have a safe rest of winter. They told me it was snowing on my island today…
Thank you
See you next month or sooner.


Blog Review Ikaria 2008-2011 # 2

I am very interested in reading personal accounts about my island. To keep in touch with the place, media is good but there’s nothing like reading actual people’s impressions and looking at their photos.

This is the second part of the list of blog entries about Ikaria that I like. As I said in the forenote of the first part, my ambition was to review, not just blogroll, so I wrote a few words about each blog entry and I picked out pictures and quotes. These quotes I sometimes hid “behind the pictures”.  Move your mouse over to read them.


The first selected entry of this part is by Evan from Milwaukee, Wisconsin USA

who is Just Riding His Bike, and this is not a figure of speech. During the three spring months of 2009 Evan was really riding his bike around Turkey. Then he crossed to the Greek islands and found a Paradise on Ikaria.

This wouldn’t be news if Evan (or his friend Isa) wasn’t a cool photographer! I had seen his photos in Flickr but as the ones from Turkey and Ikaria were the earliest, when he reached the 200 pic limit, they disappeared from his photostream. Fortunately, a few of them were saved as favorites by other Flickr members, friends of mine. Anyway, to cut it short, here they are:

That was all from biking Milwaukee Evan. Hi Thanks heavens, we saved that much and it wasn’t bad at all.
If you found Evan’s Ikarian entry and photos unnoteworthy, what will you think about the next one which is lo o o o ng, plentiful and Greek!?
Κυριες και κυριοι σας παρουσιαζω το μπλογκ του Ροβιθε
και τις πληθωρικες καταχωρησεις του με label «Ικαρια« που ειναι αφηγηματα και δοκιμια και πλακες και ποιηματα και πολιτικα και εχουν attitude και τα λατρευω, μονο που δεν εχω παντα τον χρονο να τα διαβαζω… Στις καταχωρησεις εχει ενα σωρο ωραιες φωτογραφιες. Διαλεξα αυτη…
… και φευγω γρηγορα απ’ το καριωτικο κολλημα του Ροβιθε γιατι πρεπει να συνεχισω. Να’ναι καλα και καλη πατριδα!
The next selected blog entry is also by a Greek in Greek.


(But there are a lot of photos!)

Ειναι το «Φωτογραφιες απο την Ικαρια« (2009) απο το πολυ γνωστο μπλογκ Η καταχωρηση υπογραφεται απο τον Αγγελο Κ. και εχει ως προθυρο αυτη τη φωτογραφια

Εχω φυλαξει και επελεξα αυτη τη καταχωρηση γιατι μου αρεσε το εισαγωγικο σημειωμα. Ο φωτογραφος δεν κανει τουριστικες ληψεις, ουτε φωτογραφιζει τοπια, αλλα κανει κατι που φαινεται πως ξερει καλα. Κανει  «φωτογραφια δρομου» αλλα φωτογραφια δρομου στις διακοπες του στην εξοχη, δηλαδη εδω, στην Ικαρια.


«Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες διακοπών μου πάντοτε είχα (και έχω) την εντύπωση ότι πολλές από αυτές μοιάζουν πολύ με καρτ ποστάλ, τους λείπει η αυθεντική συγκίνηση, η ανεπιτήδευτη προσέγγιση της ομορφιάς της φύσης. Γιατί;

Γιατί σαν άνθρωπος της πόλης η σχέση μου με τη φύση είναι εξωτερική, αποστασιοποιημένη, χωρίς βάθος. Όλα εκκινούν και τελειώνουν στην απλή (και εντελώς επιφανειακή) διαπίστωση της «ομορφιάς» της (και πάλι σε εισαγωγικά!). Πέραν τούτου ουδέν: δεν υπάρχει τίποτα άλλο για να κινητοποιήσει το νου, να υπάρξει ένας συνειρμός που να βαθαίνει στον εσωτερικό κόσμο ή στη θεώρηση του «εξωτερικού κόσμου».

Ακόμα και όταν εμφανίζονται τέτοιες σκέψεις γρήγορα βυθίζονται στην κοινοτοπία. Τα «γαρούφαλλα του δειλινού» μπορούν να σε χαλαρώσουν μέχρι βαθμού αποχαύνωσης, όχι όμως να σε κινητοποιήσουν, να σε συνεγείρουν, να σε αλλάξουν (τίποτα, φυσικά, κακό στο χαλάρωμα!).

Το αντίθετο συμβαίνει με το αστικό τοπίο: η θέα της ασχήμιας των πολυκατοικιών, ο ζητιάνος στο δρόμο, το πλήθος που κινείται σιωπηλά στις πολύβουες λεωφόρους, τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα, οι άστεγοι στα παγκάκια, όλα σε αναγκάζουν να σκεφτείς, να στοχαστείς, να αντιδράσεις, να συζητήσεις, να διαφωνήσεις.

Καθόλου τυχαία λοιπόν, οι περισσότερες φωτογραφίες που θα δείτε μοιάζουν με φωτογραφίες δρόμου! Είναι ενσταντανέ άγνωστων σε μένα ανθρώπων στην παραλία.»

Βρισκω τη προσεγγιση του πολυ ειλικρινη και αμεση και την επικροτω. Ο Μεγαλος Ανθρωπινος Δρομος το καλοκαιρι περναει και απο παραλιες και βουνα. Ζητω ο δρομος! Ζητω οι ανθρωποι! Ζητω κι οι διακοπες! Μακαρι να ηταν για παντα.

Σας δειχνω μια επιλογη απο φωτογραφιες:

(πηγη: picasaweb © Angel kkakmisa)

Thank you bloggers!
Thank you readers!
See you next month or sooner.


Blog Review Ikaria 2008-2011 # 1

I am very interested in reading personal accounts about my island. To keep in touch with the place, media is good but there’s nothing like reading actual people’s impressions and looking at their photos.

Here is a list of blog entries about Ikaria that I like. I have been keeping them in my bookmarks since 2009 and I think that by now the list has grown long enough to share it with my readers. Because my ambition was this to be a review and not just a list of blog entries, I wrote a few words about each and picked out pictures and quotes. These quotes I sometimes hid «behind the pictures».  Move your mouse over to read them.


The first blog entry in my bookmarks was by Danae (aka chez mon double). It’s in Greek and I think it’s one of the best.

Ικαρία το Μάη

Μια τυχερη περιηγηση στον καλυτερο μηνα της χρονιας με καταπληκτικες αντιπροσωπευτικες φωτογραφιες και οξυδερκεις περιγραφες που φανερωνουν διαβασμα και προετοιμασια.  Οπως συνηθιζω, εχω κρυψει μερικες πισω απο τις εικονες και διαβαζονται περνωντας το ποντικι απο πανω τους.





Κι εδω τελειωνει. Ευχαριστουμε. Ξανα το καλοκαιρι.


The next blog entry is also in Greek by ‘ikaroia’, a quiet, discreet character who loves Ikaria and Reggae music. One of the entries is about camping and  this entry has become one of the most popular ones -if not THE most popular- about Ikaria in the web! That for undestandable reasons. There is in fact a huge interest in camping in the island. When I, years ago posted my idea about it, the entry  got -and still gets- top hits!

Ικαρία και ελεύθερο κάμπινγκ

«…Για μένα η λύση είναι μια! Ξεκάθαρη και την έχω ξαναγράψει σε παλιότερο ποστ. Η δημιουργία camping στην Ικαρία !..»

. . .

. . .

Διαβαστε οπως τα γραφει γιατι εγω δεν εχω να προσθεσω τιποτα. Εχει απολυτο δικιο! Θα τονιζα μονο αυτο που ηδη λεει, δηλαδη, να γινει ενα σωστο καμπινγκ σε ωραιο μερος, οχι μια ‘μαντρα’ ανοιγμενη με μηχανηματα καπου στο πουθενα που θα θυμιζε στρατοπεδο συγκεντρωσης…


The next blog in my bookmarks is a great favorite. It’s in English and it contains several entries about Ikaria on various subjects (hiking, wildlife, maps, local life, adventures and the sad barrel dogs) each one illustrated with outstanding photos. This is Connecting Dots by Jernej Burkeljca, a Slovenian who spent 3 months and 1 week in Ikaria and wrote everything about it.

It’s hard to dig and choose from Jernej’s entries. They start with

«My Aegean Campaign»

and then go: «trippin'»

the very flattering for my friends’ work  «Hikers guide to Ikaria»

the troubles and excitements of the photographer in the wild

«A proper focus lock anyone?»

the extreme… «Rock hoppers»

the sad story of «The guard dogs»

(eventually called "barrel dogs")

the big adventure of «The Ridge walk» in 2 days!

an introduction to Ikaria’s rivers in the «Canyoning guide to Ikaria»

Have you noticed how good the photos are in the above entries?

See more and better in the galleries: Ikaria part 1 and Ikaria part 2.

Thank you Jernej!


Can you speak Finnish? The last blog to review today is Johanna Robinson’s from Finland who was in Ikaria in the same period and for the same reasons as Jernej Burkeljca. Her blog entries about Ikaria make out a full diary of her stay in the island and for the little I could translate from Finnish, they were very interesting as to know how a 20 year old foreigner from up north feels in a remote island like Ikaria and in… winter!

But the actual excitement about Johanna’s blog is the photos! Unfortunately, there is no «gallery Ikaria» but if you scroll up and down her archives starting from April 2008 you will be amazed! Landscapes, adventures, smiling faces, bugs, flowers. I loved her flowers!!!

Somebody should dedicate a full article on Johanna’s photos from Ikaria. It would take time to pick, copy-paste and formate them in a special «photo entry» but they are so beautiful I think it’s worth the trouble. Some day.

Thank you!


(to be continued...)


Proud path makers

(Μια συνέντευξη του Άγγελου Κ. στην Αθηνά Σκ.)
    ….. …..    

– Η σηματοδότηση μονοπατιών αποτελεί προσωπικό όραμα ή συλλογική επιθυμία;

– Να σηματοδοτεί κανείς και να σχεδιάζει διαδρομές σε ένα νησί όπως η Ικαρία δεν μπορεί παρά να ξεκινά από ένα προσωπικό όραμα. Δεν προέκυψε από κάποιο γεγονός, ας πούμε, ότι οι κάτοικοι είναι ιδιαίτερα δραστήριοι ή ευαίσθητοι στο θέμα τουρισμός.

Aventura by Nicote

Αγαπούν βέβαια πάρα πολύ τον τόπο τους, πράγμα που είναι πάρα πολύ σπουδαίο, όμως αυτό δεν αρκεί. Για να υπάρξει συλλογική δράση -προς οποιαδήποτε κατεύθυνση- δεν φτάνει η αγάπη. Χρειάζεται να εμβαθύνει κανείς στη φυσιογνωμία του τόπου, να νιώσει τις ανάγκες, τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες. Είναι επίσης πολύ σπουδαίο να μένει κανείς στην Ικαρία και το χειμώνα. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο κατά τη γνώμη μου. Για παράδειγμα, υπάρχουν πάρα πολλοί σύλλογοι Ικαριωτών με αξιόλογους και μορφωμένους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τον οικοτουρισμό, τη φύση, τη προστασία του περιβάλλοντος ή την ορειβασία. Όμως οι Σύλλογοι αυτοί έχουν έδρα στην Αθήνα. Ακόμα και πολλοί Ικαριώτες ξενοδόχοι που υποτίθεται έχουν άμεσο συμφέρον από τέτοιες πρωτοβουλίες, περνούν τον χειμώνα στην Αθήνα. Ενώ οι συνάδελφοι τους στα γειτονικά νησιά μένουν το χειμώνα και οργανώνουν συλλογικά διάφορες εκστρατείες: καθαρίζουν τις παραλίες, μαζεύουν τα σκουπίδια απ’ τους δρόμους, φυτεύουν δέντρα, καθαρίζουν και σηματοδοτούν μονοπάτια.

– Ποιό είναι λοιπόν αυτό το προσωπικό όραμα;

– Κατ’ αρχήν να το ξεκαθαρίσω: ότι οι Ικαριώτικοι σύλλογοι ή οι ξενοδόχοι δεν βγαίνουν να σηματοδοτήσουν, ή να χρηματοδοτήσουν κάτι σχετικό με τον οικοτουρισμό στο νησί, δεν σημαίνει ότι δεν παρέχουν σημαντική ηθική υποστήριξη. Τα μονοπάτια είναι «δημόσιος χώρος» και σαν κάθε δημόσιος χώρος χρειάζεται προστασία. Τυπικά αρμόδιοι είναι οι Δήμοι, όμως όσο περισσότεροι άνθρωποι βγαίνουν και λένε ότι τα μονοπάτια χρειάζονται (ως κληρονομιά του παρελθόντος και ως αξία του σήμερα) δύσκολα τολμάει κάποιος να κλείσει ή να καταστρέψει ένα μονοπάτι. Ενώ παλιά έλεγαν, «Έλα μωρέ. Αυτό ήταν παλιά τότε που πήγαιναν με τα μουλάρια. Τώρα ας πάνε από τον δρόμο«. Αυτό έπρεπε να το τονίσω για τους συλλόγους, ιδιαίτερα γι’ αυτούς από την περιοχή μου. Όσο για το προσωπικό όραμα και πως ξεκίνησε, είναι μεγάλη κουβέντα.

– Έχουμε χρόνο και χώρο. Στο blog της Ελένης ήμαστε…

– Θα το πω όσο γίνεται πιο απλά. Εγώ την Ικαρία την ήξερα από τον Αρμενιστή. Ο πατέρας μου ήταν εκπαιδευτικός κι έτσι κάναμε μεγάλες διακοπές εκεί τα καλοκαίρια. Αγαπούσα τη θάλασσα, όμως πολύ συχνά ανέβαζε μελτέμι και είχε φουρτούνα. Έτσι άρχισα να εξερευνώ το εσωτερικό του νησιού με τα πόδια.


Χρόνο με τον χρόνο έμενα κατάπληκτος με το πλούτο της φύσης και της παράδοσης. Επίσης υπήρχε μια αίσθηση ελευθερίας και άνεσης που με συνάρπαζε, μαζί και κάτι το μυστηριώδες που προκαλούσε για εξερεύνηση.


Αργότερα ταξίδεψα πολύ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εκεί όμως που πρωτοσκέφτηκα το θέμα «μονοπάτια» ήταν στο Άγιο Όρος. Αυτό ήταν πολύ παλιά όταν δεν υπήρχαν δρόμοι και αυτοκίνητα. Ο πρώτος χάρτης μονοπατιών που είδα ποτέ ήταν του Άθωνα. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση εκείνος ο χάρτης. Αλλά πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε η ομοιότητα του τοπίου του Άθωνα με την Ικαρία.


Συζητώντας γι’ αυτά με ένα ηγούμενο μοναστηριού, μου είπε το εξής:

«Αυτό που βλέπεις με τα μοναστήρια, το βουνό, τα δάση και τα μονοπάτια, δεν άπεχει πολύ από την εικόνα της Ελλάδας πριν το αυτοκίνητο. Αν βάλουμε στην άκρη τον θρησκευτικό παράγοντα, αυτό είναι που γοητεύει τους επισκέπτες. Όπως είναι τώρα τα μοναστήρια και οι σκήτες, έτσι ήταν παλιά τα χωριά και οι οικισμοί στην Ελλάδα.»

Τότε μου ήρθε πρώτη φορά η σκέψη να γίνουν μονοπάτια στην Ικαρία. Θα ήταν ένα δίκτυο με σηματοδότηση, πινακιδούλες και διασταυρώσεις, ακριβώς όπως το είδα στο Άγιο Όρος.

– Είναι πολλοί όσοι χρησιμοποιούν τα μονοπάτια;

– Δεν έχω στατιστικές, όμως κρίνοντας από τις πωλήσεις του χάρτη των μονοπατιών, φαίνεται πως είναι αρκετοί. Βλέπω επίσης τα ίχνη τους στις διαδρομές. Οι διαδρομές φαίνονται «χρησιμοποιημένες» -πατημένες- κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα.


Μερικές φορές με πιάνει άγχος και σκέφτομαι πως πρέπει να γίνει τούτο ή το άλλο, πως πρέπει να βρεθούν πόροι, υποστήριξη, βοηθοί κτλ. και να γίνουν έργα στο μονοπάτια, όμως μετά ηρεμώ.

Σκέφτομαι πως στην Ικαρία με τόσα προβλήματα στις υποδομές, στους δρόμους και τόσα άλλα, ούτε για τις παραλίες δεν μπορεί να υπάρξει σωστή μέριμνα. Πόσο λιγότερο να γίνουν επενδύσεις για τον οικοτουρισμό. Αυτό είναι πολυτέλεια προς το παρόν.

– Ποιοί άνθρωποι περπατούν στα μονοπάτια;

– Αν και η Ικαρία προσφέρεται για κανονικούς ορειβάτες, αυτοί που περπατούν στα μονοπάτια είναι κάθε είδους άνθρωποι. Απλοί τουρίστες που κάθονται στην παραλία μπορεί ξαφνικά να βαρεθούν και να αρχίσουν να περπατούν στο εσωτερικό. Ιδίως οι ξένοι που έχουν τέτοια κουλτούρα. Γι’ αυτούς διακοπές σημαίνει αποφυγή των μετακινήσεων με αυτοκίνητο και όσο το δυνατόν πιο άμεση επαφή με τη φύση.


Καθόλου δεν το σκέφτονται σαν ορειβατική εμπειρία. Εξάλλου όσο κι αν σε ορισμένα σημεία οι διαδρομές είναι δύσκολες, οι αποστάσεις είναι μικρές, ενώ η οπτική επαφή με τη θάλασσα και το λαμπρό φως του Αιγαίου βοηθούν πάρα πολύ…

The Lighthouse and the Channel. by angeloska Take off by angeloska  olive light by simonsterg  Grecia, Vento by RicMatthewsBand

– Ότι δεν θα μας φάνε οι λύκοι κι οι αρκούδες;

– Ναι, αυτό ακριβώς… (γέλια)

– Η σηματοδότηση των μονοπατιών ξεκίνησε με κάποια ευρωπαϊκά προγράμματα ή ανεξάρτητα από αυτά;

– Ξεκίνησε από μια σειρά αγαθών συμπτώσεων τις οποίες είχα την ετοιμότητα και τον χρόνο να εκμεταλλευτώ. Αλλά κι αυτό έγινε από σύμπτωση. Καμία σχέση δεν είχε με ευρωπαϊκά προγράμματα. Πολλοί στην αρχή νόμιζαν πως αυτό ήταν το κίνητρο. Τόσο παράξενο φάνηκε ότι οι τουρίστες ξαφνικά «θα πάρουν τα βουνά«. Παραξενεύτηκαν επίσης λόγω του ότι δεν γνώριζαν ή δεν εκτιμούσαν αρκετά την αξία του εσωτερικού του νησιού. Σε κάθε περίπτωση, ο λόγος που απέφυγα τα ευρωπαϊκά προγράμματα ήταν ο εφιαλτικά γραφειοκρατικός χαρακτήρας τους. Χρειάζονταν τόσα πολλά χαρτιά και υπογραφές, διασυνδέσεις και αλληλογραφία, ώστε όφειλε κανείς να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέμα. Έτσι ή θα φτιάχναμε μονοπάτια ή θα γεμίζαμε φακέλους με χαρτιά. Προτίμησα το πρώτο. Στην πορεία βρέθηκε λύση για τη χρηματοδότηση -αποζημίωση θα την έλεγα καλύτερα. Με την υποστήριξη συλλόγων από την περιοχή εκδόθηκε ένας ωραίος χάρτης και από τις πωλήσεις του βγαίνουν κάποια έξοδα. Είναι συμβολικό μάλλον, αλλά εμένα αυτό μου αρκεί.


– Ναι αλλά αφορά μόνο τις Ράχες και τη δυτική Ικαρία. Πως θα γίνει το πρόγραμμα να επεκταθεί;

– Θα το ήθελα πολύ, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πως θα γίνει. Ο λεγόμενος ήπιος φυσιολατρικός τουρισμός πάει καλά στην Ικαρία -και μάλιστα αυτό γίνεται «από στόμα σε στόμα», ανεξάρτητα από γραφεία και τουρ οπερέιτορς. Δεν πάει άλλο να σφυρίζουμε αδιάφορα και να βλέπουμε αυτό το φαινόμενο όπως π.χ. βλέπουμε τη βροχή -πότε έρχεται και πότε δεν έρχεται, ε τι να κάνουμε. Χρειάζεται δουλειά. Μια καλή ιδέα εδώ, ένα απαραίτητο μικρό έργο εκεί. Μια μικρή, αλλά διαρκής κι αδιάκοπη φροντίδα παντού. Αυτά δίνουν μεγάλες «επιστροφές» κι ανταμείβουν τους κόπους. Για να το πω χύμα: μια σωστή πινακίδα στο σωστό σημείο, μπορεί και κρατά κόσμο στο νησί για περισσότερες μέρες. Αν πέτυχε «Ο Γύρος των Ραχών με τα Πόδια» ο κυριότερος λόγος ήταν η μανία μου με τη σηματοδότηση. Όμως αυτό δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου για πολύ καιρό. Ιδιαίτερα όταν οι απόστασεις είναι πολύ μακρινές από εκεί που μένω.


Το να ανοίγω και να σηματοδοτώ ενδιαφέρουσες διαδρομές είναι κάτι που θέλω και μου αρέσει. Κανείς δεν με υποχρεώνει να το κάνω. Όμως από τη στιγμή που θα το κάνω, νιώθω υποχρεωμένος να συντηρώ αυτή τη διαδρομή. Να την ελέγχω μην πάει κάποιος και την κλείσει, να κόβω τους θάμνους, να ξαναπερνάω τα σημάδια κτλ. Αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο όσο απέχει η διαδρομή από το σπίτι μου. Τότε μιλάμε για πραγματικά μεροκάματα συνέχεια όλο το χρόνο.

– Ωστόσο, δεν θα ήταν ευχής έργο να έβγαινε κάποτε «Ο Γύρος Όλης της Ικαρίας με τα Πόδια»;

– Κοίτα, τώρα τελευταία έχουν φτιαχτεί κάποιες παρέες ντόπιοι που περπατούν και στις τρεις περιοχές της Ικαρίας -Ράχες, Εύδηλο και Άγιο Κήρυκο. Πολλοί ανάμεσά τους είναι νέοι και μένουν μόνιμα στο νησί. Φαίνεται πως θα τους γίνει συνήθεια. Ίσως να μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Θα φτιάχναμε τότε ένα δίκτυο διαδρομών και θα έβγαινε ο σχετικός χάρτης. Μετά όμως εκείνοι θα έπρεπε να προσέχουν τις διαδρομές και να τις συντηρούν.

Από τις πωλήσεις του χάρτη θα έβγαιναν δυο-τρία καλά τραπεζώματα και κρασοκατανύξεις για την παρέα. Ίσως θα μπορούσαμε να οργανώνουμε και χοροεσπερίδες … (γέλια)

– Δεν ελπίζεις τίποτα από αυτούς που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά με τον τουρισμό;

– Ελπίζω να παρέχουν καλές υπηρεσίες στον τομέα τους, είτε ξενοδοχείο είναι αυτό, είτε εστιατόριο ή ό,τι άλλο. Αυτό είναι όλο. Πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να είναι καλός στον τομέα του. Έτσι βγαίνει καλό το σύνολο. Μερικοί κάνουν κάποιες καλές προσπάθειες στη διαφήμιση /ενημέρωση κυρίως μέσα από το διαδίκτυο.

Και αυτό είναι καλό. Όμως δεν αρκεί, αν δεν υπάρχουν έργα.

Αν διαφημίζεις κάτι που δεν υπάρχει ή που δεν μπορείς να δεις ή να το κάνεις, η διαφήμιση καταλήγει να είναι παραπλάνηση. Χρειάζεται δουλειά «στο πεδίο».

Έτσι λένε όσοι ξέρουν. Καλός ο υπολογιστής και το ίντερνετ, αλλά πρέπει να λερώσουμε λίγο και τα χέρια μας.


– Σχέδια για το μέλλον;

– Μου είναι αδύνατον να διανοηθώ την Ικαρία ως πεδίο άναρχης δόμησης με παντού μισοτελειωμένες οικοδομές και σπίτια άδεια που κατοικούνται 1-2 βδομάδες το καλοκαίρι. Δεν μπορώ να φανταστώ πως δεν βρίσκουμε άλλο τρόπο να επενδύσουμε τα λίγα χρήματα μας παρά στο τσιμέντο. Το ίδιο αδύνατον μου είναι να την φανταστώ σαν χώρο εναπόθεσης -πάρκινγκ- αδέσποτων κατσικιών.


Πάρτε μια τυχαία ομάδα ανθρώπων από οπουδήποτε στον κόσμο. Το σίγουρο είναι ότι, όχι όλοι, όμως το 2% από αυτούς να αναγαλλιάσει γνωρίζοντας το τοπίο του νησιού. Αν το καλοσκεφτείς, αυτό το 2% δεν είναι καθόλου λίγο. Και μάλιστα είναι ένα ποσοστό σταθερό. Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε δύο πολύ σπουδαίες βασικές αξίες: φύση και ελευθερία. Αυτοί ποτέ δεν χάνονται. Πάντα τους ξαναβρίσκει κανείς σε όλους τους τόπους και τις εποχές.

– Κάποιο σχέδιο πιο συγκεκριμμένο;

– Πολύ πρόσφατα αγόρασα ένα πολύ πρακτικό βενζινοκίνητο αλυσσοπρίονο τόσο μικρό που είναι σαν παιχνίδι. Με αυτό το εργαλείο και με τη βοήθεια της 10χρονης κόρης μου που είναι καλή να ζωγραφίζει χρωματιστές τελείες με το πινέλο στα βράχια, θα προεκτείνουμε τον «Γύρο» μέχρι τον Εύδηλο. Αυτό θα είναι το μονοπάτι «των δύο μοναστηριών» -Μουντέ και Θεοκτίστης.

my assistant by angeloska  Summer Walk Ikaria 2 by angeloska

Είναι μια πολύ μεγάλη, αληθινά μαγική διαδρομή και ξέρω ότι θα έχει μεγάλη επιτυχία. Όμως δεν ξέρω αν θα προλαβαίνω να την συντηρώ. Ελπίζω να υπάρξει βοήθεια από τη μεριά του Ευδήλου. Στην Ικαρία βρίσκομαι.


Αποκλείεται να είμαι ο μόνος τρελός… (γέλια) Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι … (γέλια)



(Αφορμή και έμπνευση γι’ αυτήν τη συνέντευξη στάθηκε μια αντίστοιχη συνέντευξη ενός πολύ συμπαθητικού τύπου, «υπεύθυνου μονοπατιών» του Ταϋγέτου που διαβάσαμε σχεδόν ταυτόχρονα εγώ και ο Άγγελος στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Ανεβαίνοντας«. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο και είπαμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα. Βγήκε πολύ εύκολα. Τώρα σκέφτομαι να πάρω συνέντευξη και από την Ελένη. Έχει πολλά να πει, όμως δεν ξέρω πως να την παρουσιάσω. «35χρονη πεζοπόρος«; «Μια κολητή μου«; Τέλος πάντων. Μην ανησυχείτε. Κάτι θα βρω.)

Αθηνά Σκ.


(4 total)

Βρε Νανά, βλέπω σκαλίζεις τα παλιά αρχεία του Δεν ξέρω τι θα έκανα στη Σαχάρα, αλλά στην Ικαρία μου φαίνεται αστείο να χρησιμοποιώ δορυφορική πλοήγηση. Η παρατήρηση με το μάτι είναι πολύ πιο σπουδαία. Όχι βέβαια πως θα με χάλαγε να με ακολουθούσε κάποιος με ένα GPS -αρκεί να ήταν ένα όμορφο αγρίμι σαν κι εσένα που επιπροσθέτως ξέρεις να δουλεύεις όλα τα μυστήρια μηχανάκια.

Friday January 5, 2007 – 01:24pm (EET)

Πρόσθεσα τα λινκς που μου πρότεινες και παραπέμπουν σε φωτογραφίες. (Ελπίζω να τις έβαλα σωστά). Τώρα είναι σαν κανονικό άρθρο σε περιοδικό. Θα χρησιμοποιήσω το ID της Ελένης και θα το ανακοινώσω special notice στο hikingIkaria. Δεν δέχομαι αντιρρήσεις. Τα μονοπάτια στην Ικαρία είναι ότι πιο σπουδαίο, όσο σπουδαία είναι τα πανηγύρια και η Μεσαχτή, κατά τη γνώμη μου.

(μακάρι να σε βοηθούσα βρε, αλλά τώρα έχουμε baby-sitting. Έχει κι άλλα αγρίμια. GPS τώρα έχουν και τα κινητά τηλέφωνα.)

Sunday January 7, 2007 – 03:06pm (EET)

Τhank you for the she-elf / Ευχαριστώ για τη «ξωθιά» (Κρητικό ιδίωμα, Νανά 😉

Ikaria 055 Ikaria 016 Ikaria 022

As a «child-explorer» I have seen many. Z was the best and thanks for recovering her photos. Όλα για τις γυναίκες τα κάνουμε γαμώτο. Μικρές – μεγάλες.

Thursday January 18, 2007 – 11:26pm (EET)

X-plorers and F-airies : that can make a very good RPG (role-play game). The nature of Ikaria is very fit…

Friday January 19, 2007 – 12:55pm (PST)

It’s getting better all the time…

Μαρμελάδα βατόμουρο

I’m proudly presenting to you a jar of Ikarian wildberry jam (or should I say ‘marmelade‘?) sent as a gift for me by Angelos and Nana
. I don’t put it on my bread; me pig eat it with the spoonfulls like a sweet. What talks had we with Nana and others in the club about those wildberries last February. Because February is the worst… The wildberry talk helped a lot. Wildberries bloom between the thorns of their mother bush in spring, the the fruit gets slowly ripe in summer : white, green, black.

(A very strong Greek myth about life and death and childhood is -among other things- related to wildberries. It’s also a famous enigma. No wikipedia link here. I assume you lettered people know this myth. In case you don’t, no problem; I will gladly relate it in some other entry.)

It’s getting better all the time…
In Ikaria the wheel has spun a joly good round.
While it was so gloomy when I first visited as an adult, now in Flickr for instance, you see photos like

 by Κatie  by Κatie  by Κatie  by Κatie

 by Κatie  by Κatie ston agio Isidoro by PeBro Rahiotes by PeBro

 by fragitsa  by fragitsa  by fragitsa  by fragitsa

i   l o v e   y o u. by fragitsa  by fragitsa silver and gold. by fragitsa  by fragitsa

It’s not about the landscapes and seascapes. There had been great photos before and great minds behind the cameras. I mean the *new* young people and the ambience they generate. This is something new.

At last!


For me these pages is the summer I missed and all the Ikarian summers I miss because I work. And these pages is the bachelors’ party I will probably never have.


CIMG1767 glukaki kaneis?

These pages again are the faces I didn’t see when I first came to Ikaria. If I ever get married (*properly*), I’d sure invite them all.
I don’t know these photographers. I’m glad I don’t. The wheel has spun. We are in the same con-*SPIRA*-cy, (piracy?) but I currently inhabit a different quarter of the cycle (**). So the less I know the bette
My cousin Carla in Maratho, Ikariar.

The wheel has spun.
Also my best cousin is visiting. 😍
It’s getting better all the time…

My cousin Carla at the beach, Ikaria

(**) Instead of wheel and cycle, should I have written «spiral«, Pr Hegel?

(there are links hidden behind the blue letters in this text)


(6 total)

So you remembered your pionneer days? At that time there was nobody. Then came Elvis and now you have the Beatles!
* It’s getting better all the time… *
What faces in your links ! Pr Hegel’s spiral winds our way now. But still we play «ladders and snakes». But that’s fun!…
And your best cousin Carla is gorgeous! ❤

Monday September 18, 2006 – 10:18pm (EEST)

Cycles and circles, they spin and always return to the start, you think you’ve been there before. When things were all wrong me brudda said «it will come full circle» and he was right. But then, did I not progress at all? Hopefully you end up where you started a little bit better all the time.

Tuesday September 19, 2006 – 06:51am (PDT)

Believe in progress? You do? Yes, so do I. Maybe a big lie, but it helps me get out of bed in the morning. Philosopher Hegel put it in terms of «thesis-antithesis-synthesis»; he probably had the same problem; looked for a motivation to get out of bed -:lol
Here in Athens it’s lightly clouded and wet in the mornings. My mood is the same.
Good to see the jam from the fruit of the thorn. You have powerful and influential friends.
The «faces» you link to : As they sit around and socialize in Messakti beach, they remind me of seals on some frozen shore of the arctics ! There is a lot of ritual involved in both seals and humans. Yes, it’s a con -*SPIRA*- cy. The island has improved.
(See? my mood is not all bad…)
On the other hand, I saw a new site about Ikaria, . It’s Ikaria’s domain name, but I doubt if this site is representative of Ikaria. For starters, when you click the button «camping» in hope of getting a few useful tips, all you get is threats; mind you, not warnings, but real THREATS : do not camp because by such law the whole (!!!) island is an archaeological zone (!!!) and the police raids and persecutes campers every other day (!!!) This can’t be true and fortunately several guests in the site’s guestbook argue against this. «Don’t frighten the people» they say. «There is a lot of free camping in Ikaria and it’s ok as long as the campers respect the environment» . Most of them do now. I have seen it. So I assume the «» admins own or are related to some big hotel and think campers as concurrents. How wrong! Pushed to the extreme it’s as if the automobile manufacturers said «Do not walk or ride bicycles. It’s illegal!»
Anyway the «you-know-who» camped nice and sleasy «you-know-where» in Ikaria last week. They saw no ancient pillars around and they saw no police. Everybody was very nice to them -as usual in Ikaria; reserved and nice : few words and occasionals bowls with grapes and cactus figs. Sweet September… *Lovely*
I became a member of Not jealous of your glory in Flickr. I’m just testing the possibilities of the famous old photosite. My address is It’s a free account of course. I doubt if I’m ever going to subscribe for a full account. Now Flickr is a 100 times better as a photosite. However, because Deviantart is much older, the archives are very interesting. I’ve been amusing myself trying to choose the 24 bestest photos taken in Ikaria (though w/o titles I can guess from the landscapes and the backgrounds) and I add them in «my favourites». I have right to only 24 favourites; this is a challenge. Have a look.

Wednesday September 20, 2006 – 10:18am (EEST)

Can’t be progressive if you don’t believe in progress Nana. BTW, the Dene concept of chronology is more circular than linear, hard for me to wrap my mind AROUND that, but perhaps because of how they observed the sun and moon and seasons. Wet and gray in the mornings here too lately, summer seemed to end two weeks ago, but I buoy myself by the fact the rivers are up and the salmon are coming home. Sun, moon, seasons, rivers, salmon: cycles.

Wednesday September 20, 2006 – 07:21am (PDT)

This talking about circles and cycles brought to my mind that according to the Roman and Byzantine calendar, September was the first month of the year : «the begining of the Indices» = η αρχη της Ινδικτου : time to close accounts and plan projects. «Thesis – Antithesis – Synthesis» ; this is a very philosophical month. The new wine is in the jars; we ‘ve got to help it with good ‘n deep thoughts otherwise it will go sour.
@ Nana : Υ.Γ. 1 εχω γινει χοντρη και μ’ αρεσει! 😋
@ Nana : Υ.Γ. 2 οτι θελει να ακουγεται «επισημο» ως Ικαρια (πχ. ‘’) μοιαζει υποπτο. Σιγα τωρα… «» … Γιατι; ο καλος τυπος που εφτιαξε το κλασικο πριν απο δεν ξερω ποσα χρονια, δεν ηξερε να κατοχυρωνε το «domain» ? Σιγουρα ηξερε. Αλλα δεν το εκανε. Αυτο κατι σημαινει. Γενικα οι επισημοτητες και οι τυπικοτητες δεν μας ταιριαζουν. Οταν βλεπω τετοια πραγματα, φυλαγομαι. Και στην Ικαρια αλλα και στην Ελλαδα γενικα.

Thursday September 21, 2006 – 12:04am (PDT)

Ok… ok… next thing for you is to write the myth. Let’s hear it. I think the colours of the enigma are «white, red, black».
(I like your blog Eleni. It’s like «Dialogues from Utopia» -minus the manifestos. Thanks.)

Thursday September 21, 2006 – 10:46pm (EEST)

breaking news: Baby St. John presides Greek solistice festivities again this year.

Pretty young girl jumping the fires of Saint John in Ikaria

Dear readers, I can’t but share with you these wonderful photos from the ritual of «Klidonas» in Ikaria which took place on Saturday, June 24 in a little chapel celebrating Saint John in the forest just outside Christos Raches. Related to summer solstice, this ritual is practiced in many places around the world in wilder or milder ways. The description of the ritual is this:

«The 24th of June is one of the biggest summer festivals of Greek tradition, since the feast of St. John the “Klidonas” is accompanied by the traditional custom of burning the flower wreaths of May and passing over the fires.
The nickname «Klidonas» comes from the ancient Greek word «κλήδων» (klidon), meaning “the predictor sound” and was used to describe the combination of random and incoherent words during a divination ceremony.
Essentially «Klidonas» is associated with a folk, divination process, which is said to reveal to the unmarried girls the identity of their future husband.
According to custom, on the eve of St. John’s celebration, the single girls are gathered in one of the houses of the village and one of them goes to the well to bring the «silent water». It is called that way because she must speak to no one of the way to and back from the well.
At home they pour the water into a clay pot in which each girl throws a personal object, called “rizikari” (coming from the word “riziko” which means destiny). Then and then they cover up the pot with a red cloth and tie it up while praying in St. John. Afterwards they place the pot in open space, where it stays overnight. On that same night, Is said that the girls will see in their dreams their future spouse.
Meanwhile, on the eve of Saint John celebration also revives the well-known custom with fires: At the village square they light a big fire where everybody burns the flower wreaths they made on Mayday, and over which all the villagers jamb. According to the tradition, the fire brings catharsis and people are exempted from evil.»

But enough with Greek lore. Take a look at the photos! 😀

Pretty young girl jumping the fires of Saint John in Ikaria Raches 09

Klidonas Ikaria 01 Klidonas Ikaria 02

Klidonas Ikaria 03 Klidonas Ikaria 04

Klidonas Ikaria 05 Klidonas Ikaria 06

Klidonas Ikaria 07 Klidonas Ikaria 08

It’s fun! Isn’t it!?


Add to it the sound of the big bass drum banging over the fire jumpers!

😛 😛 😛

a photo for the solistice & KALO KALOKAIRI

Ikaria 244  the (...*BiiiP*...) : traditional sign

Here is a funny picture. It’s a traditional landmark or *road sign* on the trail from one end of Ikaria to the other. I won’t write the name, because it’s too obvious (oh no, it’s not a turtle!..). I discovered and took a photo of it because instead of the existant path, I followed my old neighbour’s instructions. They went like a story : when we walked from M. to R. first we had to see «the hat», then «the hare’s ears», then «the big X», then «the club» and then ….»tin ps.. (BiiiiiP) …» (lots of laughter).

My old friend knew all this because for some mysterious reason  their family used to keep gardens in some incredibly distant place in summer. She as a young girl and everybody else trotted the mountain so often and casually as we take the bus, walk or drive to work everyday.

The landscape and the trails have changed since then.
(A lot of irreparable damage has happened too -but never mind now…)
Still the most important landmarks stand in place. Hikers put their own smaller ones every year. On my way I saw some very brilliant «ars tempora» constructions (see my Flickr «signage set» for more). These piles of stones will only last for a few months. But they are so friendly. It’s as if I saw the man or the woman who erected them.

Btw, maybe it’s not a coincidence and the photo is not out of time.

Do you know the old European legends connected with this period? So profane… (blush, blush,  blush) In old Greece they jumped over fires all night long. The fires of St. John, the Kledonas (= *the locker*  or *the unlocker* of secrets) This old practice survives (or has been revived?) in Ikaria on St. John’s day. It has to do with the tightening of the young fruit and crops on the way to ripeness, I guess.

St. John's festival in Ikaria

Καλο Καλοκαιρι!
(τα τζιτζικια ξεκινησαν το τραγουδι τους στην Ικαρια)

A harvest fly. The shot is taken at Ikaria island



(2 total)

(wild laughter…)
Do you happen to know if this was natural or carved?

«Agios Yiannis» stis Rahes!!!

Jump high over the fires!

Jump high over the fires!

Thursday June 22, 2006 – 10:48pm (EEST)

Φίλες μου, ήσαστε κι οι δυο σας παλιοκόριτσα και στο θερινό ηλιοστάσιο πρέπει να σας κλείνουν σε μοναστήρι.

Klidonas Ikaria 08
x x x

Friday June 23, 2006 – 10:08pm (EEST)

IF *I am tourist promoter*, so …


So now that *I am tourist promoter*
let me get busy ! The island’s economy is at stake (Ω Θεέ μου !)
Ikaria is mostly known for and associated with the myth of Icarus and to some extent for its medicinal (just *warm* if you like) springs most of them located in the village of Therma very near Agios Kirikos, the capital of the island.

But …  «Life is What is Happening, While We are Thinking of Something Else.»

(J. Lennon)

Here is an extract from Pr A. Papalas «Rebels and Radicals» -Icaria 1600-2000″ (Chapter 7, Widening Horizons, Tourism, pp.317, 318). It is about the very first beginning of tourism in Ikaria in the mid-1970s.

«The class and the number of visitors to Therma did not produce the revenues that other islands were enjoying from tourism in the 1970s. Icarians continued to promote Therma and began to consider ways to attract visitors to other parts of the island. There were proposals to spruce up the interior villages for sightseeing tours, to advertise the forests or what was left of them and to renovate the monuments of the island.
While Icarians were devising various inept schemes to cash in on the obsession that well-heeled Europeans were displaying for the Aegean, backpackers were discovering Livadi beach between Armenistis and Gialiskari. The locals never held this area in high esteem for they did not regard sunbathing or swimming as a leisure activity. The sandy shore was deserted except for the occasional native following a doctor’s advice to take the sun or sea fro therapy. Bohemian typesbegan to infiltrate a region without hotels or restaurants. They put up tents on the seaside …



…Gradually cafe owners, who had hitherto catered to fishermen, began to build small family-operated pensions. Nudists established a summer community on the Livadi beaches much to the opposition of the locals. In the summer of 1982, an alliance of farmers, Orthodox priests, and Communist officials attacked the nudists with anti-American slogans and threats. There were no casualties, and a compromise was eventually reached. The nudists retreated to the less visible beach of Nas, and the more conventional tourists settled in the Armenisti-Gialiskari where small lodgings by the late 1980s grew into modern hotels… «

Nas Ikaria in DPGR

You will say that was a typical story. Since the 1970s «a lot of water ran in the ditch» or to be more accurate «a lot of waves crashed on the sand»… 😀

Nas Ikaria 1 2010 Nas Ikaria 2 2010 Nas Ikaria 3 2010 Nas Ikaria 4 2010 Nas Ikaria 5 2010 Nas Ikaria 6 2010



Ikaria is being rediscovered.

This time not about the beach ^^’

c13c08f12d15f12 d03c01a14

To say more: the island is being *retrieved*, rediscovered by hikers! Still clubing and panigiria are on and will be on with rough loud music as usual, because we are Greeks, that’s all… Image


(2 total)

Hey, «tourist promoter» !
How can you inter-connect all that? I wonder how? *good weaver*
Where did you find the link to the photo behind «infiltrated a region» ? That was very good. There is no other to explain what a «grouvalos» is. And I don’t think it’s something bad necessarily. The flower pot in the foreground says it all …

Monday June 5, 2006 – 09:31pm (EEST)

-> thank you for quoting from that book !
It’s so sober, so well grounded, well tuned and well tempered. At the same time it is a very «crazy Ikarian» book : so much hard and good work for a place with a lot of history and drama but which hardly anyone knows. . .
Do you get what I mean?
-> when «all that» happened in the mid-1970s, I was there and saw it. We spend our summers in Armenistis. It was a clash of cultures and one of my best memories of youth is that I took part in it. My future wife, her sisters and her brothers were among those «Bohemians». They were very respectful though. They made a difference, so I chose the prettiest and I believe I made a difference too, so she chose me as well, etc. etc.

Tuesday June 6, 2006 – 10:15pm (EEST)




So this matter has been cleared up. I’m not an enemy of tourism -hahaha Image
Here is a certain Marina Stenos’ blog [*Ikarian Adventures*] who connects to our Flickr photos of Ikaria and calls for visitors.
The strangest thing Image: in Marina’s selection of Ikarian images I saw some of my darkest *unfriendly* landscape shots !!!
Because I ‘ve never (NEVER !) called for visitors in a «come on everybody» way, I was almost upset Image when I discovered Marina’s blog. But then I saw that she names it «adventures«, so it’s ok Image, I guess.
It doesn’t matter that she didn’t send a polite notice to say that she’s linked to our pictures. We even have a club about Ikaria in Flickr and I Image am a moderator of it !
It doesn’t matter. Den pirazi. Δεν πειραζει.
It’s just that I like to communicate. I’m aware that other people don’t. It’s alright.
Funny: how can people who don’t care much about communication, call for visitors?
It doesn’t matter. Den pirazi. Δεν πειραζει. Image
Let’s call this …»ikarian enigma» :-)(-: lol Image

P.S. 1 the irrelevent picture with the rock and the vespa is from the all day long Panigiri of Agios (St.) Isidoros, 14 May 2006
P.S. 2 there are links in this text; I’m not sure whether they appear, so just move your mouse around and you will find them.


(9 total)

but you ARE PROMOTING TOURISM already through Flickr ! Haven’t you noticed the sponsors flowing in on the left column of the page «Flickr photos tagged Ikaria» ?
Now if someone knows that there is a very scarce boat connection to the island and evenmore, once there, there are very poor bus lines to visit and see all these places…
well… I can’t say what «product» exactly you are promoting. Surely a specialty product only for the few.
@AKK : why don’t YOU get in the game. Put an ad for the hiking thing, the hiking map or about guided tours (are there any ? I mean good ones -> adventure stuff)

>about the photo :- I hadn’t realised that besides the panigiri, we made such an interesting car+moto expo out there -: <

Monday May 29, 2006 – 11:38am (EEST)

Ha.. who needs guides! Do it Ikarian style and walk along the road until some friendly stranger picks you up 😉

Tuesday May 30, 2006 – 09:38am (EDT)

you are very clever; almost like me.
I wish (curse?) you fall on the right friendly stranger as it happened with Eleni and me and adventure started …

Thursday June 1, 2006 – 02:50pm (EEST)

Eleni, I’m working in the paths and feeling old lately. I want to retire. Find me an assistant. Someone who loves misty mountain tops, deep cold pools and nameless coves. Someone who can go torso naked and wrap his/her T-shirt on his/her head when it’s too hot and when it’s cold, freeze like a brave.
Find me one, eevn if he/she is from the plains of H.

Thursday June 1, 2006 – 10:38pm (EEST)

Are you serious? Do you mean it?
Do you like it like this? Shall I shout it out?
(Whatever you say, I will anyway, he he)
Σ’ αρεσει ετσι; Να το βγαλω στη φορα;
(Οτι και να πεις, θα το βγαλω, χε χε)

Friday June 2, 2006 – 03:11am (PDT)

Do whatever you think best. It was you who pointed out that Ikaria is a mini continent in the first place.
A ‘muse’ I have and it is you but now I need something more practical. The article in the Greek «Climbing» magazine made me understand that islands are not supposed to have maountains and a vast inside land. But they do and Ikaria has a lot (go swimming and bar strolling just a bit later, that’s all) and I (we) really need a mountain corps, let this be a corps of one (in the beginning)


Friday June 2, 2006 – 11:42pm (EEST)

a long time ago I joined a Service Civil International team staying in a big tent above the little village of Seix in the Pyrenees. We were clearing, remaking, signing footpaths. We were not paid but we had the tent and the food and met people from all over, as well as being in a beautiful place (that I now go back to far more than I could have dreamt I would). Has this been done? A burst of activity by lots of people can be fun, although to work selflessly whatever the season through good times and hard must be better for the soul…

Saturday June 3, 2006 – 12:11am (CEST)

What a surprise ! We have called for and hosted the SCI in Ikaria twice already. The big sign at the entrance of «Chalares Canyon», one of our best natural sights, writes «The trail was restored by the volunteers of the SCI»

Somewhere in the files of
there is a report by one of those volunteers about the sejourn and their work. I found it and copied it from the SCI site. It’s in Dutch, so I was never able to read what it says !

Saturday June 3, 2006 – 09:19pm (EEST)

End *Radio Silence* (May 21, 2006)

( … blip … )
OK , 1, 2, 3, test, test.

Hello blog !
Hello world ! 😀
It’s me, Eleni. Here I am back again.

The ‘monster’ was afraid of me as much as I was afraid of the ‘monster’. The people at work did not believe that I was actually going to spend a winter in Ikaria. I showed them the photos + some I didn’t upload in Flickr. Now they are thinking of shooting a documentary about this island. This is not going to happen. I’m against the idea -for the time being at least. My island is a «BETA» island = «unfinished», «unpolished», rough. It’s just come out on the surface. It’s a new invention. (Or perhaps it’s a «GAMMA»?) Anyway, it works but it wouldn’t look good on the screen (yet).

I’ll post again about this.

Meanwhile go:


Ελένη ❤ ❤

P.S. today is my name day, St. Constantine and Helen’s. Oh, friends please don’t take the trouble to log in etc. to write wishes. I know your feelings for me and I’m grateful. My best gift is the ‘stats’ of this blog.


(8 total)

Thanks for coming back. I didn’t want to be your answering machine.
The absolute proof that you were roaming in Ikaria : your car !
The mechanic in Athens wouldn’t repair it unless I had it steam-washed all over outside and inside including the motor, wheels -everything ! He asked me if you had taken part in the Paris-Dakar race. «No», I said, «But it’s more or less the same. My friend spent three off-seasons in Ikaria».

Work now and earn the money for the repairs. I think the commonwealth or common fund or whatever of the Ikarians should contribute to buy you new tires at least. It’s amazing how many stones, rusted old nails and other metal scrap we found in the old tires.
Except the air filter which was so full of dust, the rest of the engine is in a perfect shape. The mechanic (who was ready to throw up at the looks car) said that eventually you are a good driver.

Monday May 22, 2006 – 11:00am (EEST)

An Opel is an Opel. I missed the car, though I had the time of my life travelling by train across half Europe. When you washed it, did you take care to gather some of the ‘sacred Ikarian mud’?
Why do I think you did? I really do. Are you testing it? Besides metal scrap what other ingredients will you find? We want a USDA *official report* (please) here in public.

Monday May 22, 2006 – 12:22pm (PDT)

Salmonbelly is smiling.

Monday May 22, 2006 – 04:50pm (PDT)

@@@:What an idea ! Yes, Ikaria is BETA. When you see how these «unfinished» systems work, there is always a ‘dialogue’ with the members (take a survey, give us your opinion, complaints, requests e.t.c). The owners also monitor the system and see what the people actually do and what they like or tend to do. So they act accordingly. So it’s about interaction and Ikaria -yes, if you want it like that- is a very interactive BETA island.

@@@’sacred Ikarian mud’? -lol . Nostalgic, El? Already?

Tuesday May 23, 2006 – 01:11pm (EEST)

Ψ is in Ikaria, ‘doctor’ is in Ikaria, ‘ash’ is in Ikaria and they ‘interact’ with the unfinished BETA. I hate them and in the same time all my good thoughts are with them. Breathe radonium, my friends, the island’s (non-radioactive) noble gas coming out of the (so many) cracks of stones and get (not cracked or stoned), just high. I so lovingly hate you…

(p.s. glad the ‘salmon’ smiled)

Tuesday May 23, 2006 – 12:57pm (PDT)

El, you can stop hating me now. My visit was all too brief – but we (Rowan and the goat) interacted well with the Beta. I have your honey (many kisses for that) – and some local tsipouro here in England – to assist with the continuing

Monday May 29, 2006 – 12:15am (BST)

I thought you were coming in August and had arranged for «spring flower honey». But you came earlier and you caught me by surprise and you got just «standard» stuff.
I don’t hate you much. Just a bit. I wish I knew what the weather is like where I am now. I would be glad even if it was raining and thundering. We live and work in a completely artificial environment. My batteries are full to burst though after an Ikarian winter.

Monday May 29, 2006 – 02:06am (PDT)

The honey is far from ‘standard stuff’- it’s lovely!Next time I come, I will bring you some heather honey from Derbyshire – that is lovely too; but you have to promise to be there, and not to be in that horrible artificial environment you are in now. You must be going crazy…..I hope the batteries are ‘long life’.

Monday May 29, 2006 – 10:43pm (BST)