Blog Review Ikaria 2008-2011 # 3

I am very interested in reading personal accounts about my island. To keep in touch with the place, media is good but there’s nothing like reading actual people’s impressions and looking at their photos.

This is the second part of the list of blog entries about Ikaria that I like. As I said in the forenote of the first part, my ambition was to review, not just blogroll, so I wrote a few words about each blog entry and I picked out pictures and quotes. These quotes I sometimes hid “behind the pictures”.  Move your mouse over to read them.


The first selected entry of this part is by an American again, Lauren Carpenter (aka «Carpe Diem» in WordPress or «Magnis Libris» in Flickr) from San Francisco, a Pilgrim & Raconteur to her own words, who in 2007  embarked on grand adventure which was inspired by reading the Great Books. She began with an attempt to learn Greek on a little island in the Aegean Sea…

I like Lauren because she focuses on language as well as photography, also because she has a great sense of humor, not that «tourist sense of humor» which is so often ironic but a genuine traveller’s wit, so necessary when someone hits the road for knowledge. Many people think that Greek is a gate to it, so Lauren headed to Ikaria and followed a four-week course of Greek at the Ikarian Centre in the village of Arethousa.

The photos above are from  her Flickr stream. They also appear in her blog illustrating several Ikaria related entries of which I select:

A Brief History of Ikaria (read about the old Ikarian sense of habitation)

Hiking Raches  (read the story of the hiking accident!)

The Hijinx & Hilarity of Learning Greek (Good morning. Yadda yadda yadda yadda! )

Perilous Pronunciations (This is my favourite. Very hilarious! Must read. I can tell you, gaffes like these happen to Greek language beginners all the time!)

Thank you Lauren. Come again!  Hi


How could I go past blog entries about Ikaria in German? After all it was the Germans who first discovered Ikaria in the 1970s. There must be something of romanticism of Goethe  in the island, it can’t be explained otherwise. I can read German but if you can’t you may still admire the photos.

  Among hundreds of pages about Greece Theo dedicates three blog entries to Ikaria. He writes about roads, landscape, politics, dogs, goats, development, under-developement, dancing, music… to leave out the numerous subjects discussed in the comments! It’s Theopedia alright.
So lesen sie,

Auf wiedersehen Theo und viel dank. Hi May the spirit of Inselreisender Ludvig Ross -with his hat, glasses and long pipe- guide you to travel and share.


(By the way, readers, Ross was the imminent acheologist and traveller who, if luck had helped when he visited Ikaria in 1842, he might have saved the Temple of Artemis in Nas from being demolished.)


For final of this part of reviews I chose a subject that some would say it doesn’t fit. But I am the reviewer and I think it does. After all my best friend likes it. That subject is surfing!

Waterwalls magazine dedicates several entries to Ikaria.

Dedalos would be proud!

ikaria2  ikaria6  ikaria5

Good vibes, good times.

ikariasurf9  ikariasurf7  ikariasurf3

“I stood up man!!” about the local watersport school «Nalu Boys« (why only boys?..)

lesson0125  lesson0150

I couldn’t help copying a few photos from that  local site. They are so good!..

Have a safe rest of winter. They told me it was snowing on my island today…
Thank you
See you next month or sooner.


Blog Review Ikaria 2008-2011 # 2

I am very interested in reading personal accounts about my island. To keep in touch with the place, media is good but there’s nothing like reading actual people’s impressions and looking at their photos.

This is the second part of the list of blog entries about Ikaria that I like. As I said in the forenote of the first part, my ambition was to review, not just blogroll, so I wrote a few words about each blog entry and I picked out pictures and quotes. These quotes I sometimes hid “behind the pictures”.  Move your mouse over to read them.


The first selected entry of this part is by Evan from Milwaukee, Wisconsin USA

who is Just Riding His Bike, and this is not a figure of speech. During the three spring months of 2009 Evan was really riding his bike around Turkey. Then he crossed to the Greek islands and found a Paradise on Ikaria.

This wouldn’t be news if Evan (or his friend Isa) wasn’t a cool photographer! I had seen his photos in Flickr but as the ones from Turkey and Ikaria were the earliest, when he reached the 200 pic limit, they disappeared from his photostream. Fortunately, a few of them were saved as favorites by other Flickr members, friends of mine. Anyway, to cut it short, here they are:

That was all from biking Milwaukee Evan. Hi Thanks heavens, we saved that much and it wasn’t bad at all.
If you found Evan’s Ikarian entry and photos unnoteworthy, what will you think about the next one which is lo o o o ng, plentiful and Greek!?
Κυριες και κυριοι σας παρουσιαζω το μπλογκ του Ροβιθε
και τις πληθωρικες καταχωρησεις του με label «Ικαρια« που ειναι αφηγηματα και δοκιμια και πλακες και ποιηματα και πολιτικα και εχουν attitude και τα λατρευω, μονο που δεν εχω παντα τον χρονο να τα διαβαζω… Στις καταχωρησεις εχει ενα σωρο ωραιες φωτογραφιες. Διαλεξα αυτη…
… και φευγω γρηγορα απ’ το καριωτικο κολλημα του Ροβιθε γιατι πρεπει να συνεχισω. Να’ναι καλα και καλη πατριδα!
The next selected blog entry is also by a Greek in Greek.


(But there are a lot of photos!)

Ειναι το «Φωτογραφιες απο την Ικαρια« (2009) απο το πολυ γνωστο μπλογκ Η καταχωρηση υπογραφεται απο τον Αγγελο Κ. και εχει ως προθυρο αυτη τη φωτογραφια

Εχω φυλαξει και επελεξα αυτη τη καταχωρηση γιατι μου αρεσε το εισαγωγικο σημειωμα. Ο φωτογραφος δεν κανει τουριστικες ληψεις, ουτε φωτογραφιζει τοπια, αλλα κανει κατι που φαινεται πως ξερει καλα. Κανει  «φωτογραφια δρομου» αλλα φωτογραφια δρομου στις διακοπες του στην εξοχη, δηλαδη εδω, στην Ικαρια.


«Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες διακοπών μου πάντοτε είχα (και έχω) την εντύπωση ότι πολλές από αυτές μοιάζουν πολύ με καρτ ποστάλ, τους λείπει η αυθεντική συγκίνηση, η ανεπιτήδευτη προσέγγιση της ομορφιάς της φύσης. Γιατί;

Γιατί σαν άνθρωπος της πόλης η σχέση μου με τη φύση είναι εξωτερική, αποστασιοποιημένη, χωρίς βάθος. Όλα εκκινούν και τελειώνουν στην απλή (και εντελώς επιφανειακή) διαπίστωση της «ομορφιάς» της (και πάλι σε εισαγωγικά!). Πέραν τούτου ουδέν: δεν υπάρχει τίποτα άλλο για να κινητοποιήσει το νου, να υπάρξει ένας συνειρμός που να βαθαίνει στον εσωτερικό κόσμο ή στη θεώρηση του «εξωτερικού κόσμου».

Ακόμα και όταν εμφανίζονται τέτοιες σκέψεις γρήγορα βυθίζονται στην κοινοτοπία. Τα «γαρούφαλλα του δειλινού» μπορούν να σε χαλαρώσουν μέχρι βαθμού αποχαύνωσης, όχι όμως να σε κινητοποιήσουν, να σε συνεγείρουν, να σε αλλάξουν (τίποτα, φυσικά, κακό στο χαλάρωμα!).

Το αντίθετο συμβαίνει με το αστικό τοπίο: η θέα της ασχήμιας των πολυκατοικιών, ο ζητιάνος στο δρόμο, το πλήθος που κινείται σιωπηλά στις πολύβουες λεωφόρους, τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα, οι άστεγοι στα παγκάκια, όλα σε αναγκάζουν να σκεφτείς, να στοχαστείς, να αντιδράσεις, να συζητήσεις, να διαφωνήσεις.

Καθόλου τυχαία λοιπόν, οι περισσότερες φωτογραφίες που θα δείτε μοιάζουν με φωτογραφίες δρόμου! Είναι ενσταντανέ άγνωστων σε μένα ανθρώπων στην παραλία.»

Βρισκω τη προσεγγιση του πολυ ειλικρινη και αμεση και την επικροτω. Ο Μεγαλος Ανθρωπινος Δρομος το καλοκαιρι περναει και απο παραλιες και βουνα. Ζητω ο δρομος! Ζητω οι ανθρωποι! Ζητω κι οι διακοπες! Μακαρι να ηταν για παντα.

Σας δειχνω μια επιλογη απο φωτογραφιες:

(πηγη: picasaweb © Angel kkakmisa)

Thank you bloggers!
Thank you readers!
See you next month or sooner.


Blog Review Ikaria 2008-2011 # 1

I am very interested in reading personal accounts about my island. To keep in touch with the place, media is good but there’s nothing like reading actual people’s impressions and looking at their photos.

Here is a list of blog entries about Ikaria that I like. I have been keeping them in my bookmarks since 2009 and I think that by now the list has grown long enough to share it with my readers. Because my ambition was this to be a review and not just a list of blog entries, I wrote a few words about each and picked out pictures and quotes. These quotes I sometimes hid «behind the pictures».  Move your mouse over to read them.


The first blog entry in my bookmarks was by Danae (aka chez mon double). It’s in Greek and I think it’s one of the best.

Ικαρία το Μάη

Μια τυχερη περιηγηση στον καλυτερο μηνα της χρονιας με καταπληκτικες αντιπροσωπευτικες φωτογραφιες και οξυδερκεις περιγραφες που φανερωνουν διαβασμα και προετοιμασια.  Οπως συνηθιζω, εχω κρυψει μερικες πισω απο τις εικονες και διαβαζονται περνωντας το ποντικι απο πανω τους.





Κι εδω τελειωνει. Ευχαριστουμε. Ξανα το καλοκαιρι.


The next blog entry is also in Greek by ‘ikaroia’, a quiet, discreet character who loves Ikaria and Reggae music. One of the entries is about camping and  this entry has become one of the most popular ones -if not THE most popular- about Ikaria in the web! That for undestandable reasons. There is in fact a huge interest in camping in the island. When I, years ago posted my idea about it, the entry  got -and still gets- top hits!

Ικαρία και ελεύθερο κάμπινγκ

«…Για μένα η λύση είναι μια! Ξεκάθαρη και την έχω ξαναγράψει σε παλιότερο ποστ. Η δημιουργία camping στην Ικαρία !..»

. . .

. . .

Διαβαστε οπως τα γραφει γιατι εγω δεν εχω να προσθεσω τιποτα. Εχει απολυτο δικιο! Θα τονιζα μονο αυτο που ηδη λεει, δηλαδη, να γινει ενα σωστο καμπινγκ σε ωραιο μερος, οχι μια ‘μαντρα’ ανοιγμενη με μηχανηματα καπου στο πουθενα που θα θυμιζε στρατοπεδο συγκεντρωσης…


The next blog in my bookmarks is a great favorite. It’s in English and it contains several entries about Ikaria on various subjects (hiking, wildlife, maps, local life, adventures and the sad barrel dogs) each one illustrated with outstanding photos. This is Connecting Dots by Jernej Burkeljca, a Slovenian who spent 3 months and 1 week in Ikaria and wrote everything about it.

It’s hard to dig and choose from Jernej’s entries. They start with

«My Aegean Campaign»

and then go: «trippin'»

the very flattering for my friends’ work  «Hikers guide to Ikaria»

the troubles and excitements of the photographer in the wild

«A proper focus lock anyone?»

the extreme… «Rock hoppers»

the sad story of «The guard dogs»

(eventually called "barrel dogs")

the big adventure of «The Ridge walk» in 2 days!

an introduction to Ikaria’s rivers in the «Canyoning guide to Ikaria»

Have you noticed how good the photos are in the above entries?

See more and better in the galleries: Ikaria part 1 and Ikaria part 2.

Thank you Jernej!


Can you speak Finnish? The last blog to review today is Johanna Robinson’s from Finland who was in Ikaria in the same period and for the same reasons as Jernej Burkeljca. Her blog entries about Ikaria make out a full diary of her stay in the island and for the little I could translate from Finnish, they were very interesting as to know how a 20 year old foreigner from up north feels in a remote island like Ikaria and in… winter!

But the actual excitement about Johanna’s blog is the photos! Unfortunately, there is no «gallery Ikaria» but if you scroll up and down her archives starting from April 2008 you will be amazed! Landscapes, adventures, smiling faces, bugs, flowers. I loved her flowers!!!

Somebody should dedicate a full article on Johanna’s photos from Ikaria. It would take time to pick, copy-paste and formate them in a special «photo entry» but they are so beautiful I think it’s worth the trouble. Some day.

Thank you!


(to be continued...)

paint it green

windmills worth the wait




view profile

angeloska says:

Αχ, μπράβο! Ότι χρειαζόμουν στη παρούσα στιγμή:) Τόσο *φευγάτο* όσο και … (δες εδώ -ειδικά τα τελευταία comments…) Που να σου εξηγώ τώρα. Τεσπα, είναι ανακούφιση για μένα αυτή η φωτό. Πάρε *αστεράκι* . Εσείς τα κορίτσια έχετε τρομερό θάρρος.

view profile

isl_gr says:

Η φαντασία βοηθάει να κρατάμε τη ψυχραιμία μας εμείς οι αδύνατοι απέναντι στους δυνατούς. Εκείνοι σχεδιάζουν στους χάρτες, εμείς πάνω στο χώμα. Όποιος έχει πιο πολλή φαντασία και ψυχραιμία, σ’ αυτή τη παρτίδα θα βγει κερδισμένος.
*paint it green*



 And then seven days later, things seem to fall in place somehow…
This is from a discussion forum inside -a link I found in my group, Note Sfakiotakis statement: our (urban) obsession for a «nice view» (at all costs) sucks!!!


Τα νέα του
Περιοχή της Οχης: Ενας Τόπος Κοινοτικής Σημασίας μετατρέπεται σε βιομηχανία αιολικής ενέργειας

Η συλλογή φωτογραφιών δείχνει ποιες κορυφογραμμές της Οχης απειλούνται με εγκατάσταση Αιολικών Σταθμών Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ). Επίσης περιλαμβάνει τοπία της Εύβοιας όπως έχουν διαμορφωθεί μετά την εγκατάσταση Αιολικών. Σταθμών.> Δείτε τη συλλογή φωτογραφιών

Σχόλια Αναγνωστών (4 σχόλια)
31/5/2007, 7:11:43 μμ
Τίποτα δεν απειλείται απειλή, εκτός από την αλόγιστή μας επιθυμία για «ωραία θέα». Το χρέος μας στις επόμενες γεννιές είναι να διατηρήσουμε την βιωσιμότητα του πλανητάκου μας, όπως την βρήκαμε, παραδίδοντας τους ακριβώς την ίδια. Αν μπορούμε να το κάνουμε χωρίς πυλώνες στα βουνά:, εντάξει. Ας αναλογισθούμε όμως τις ευθύνες μας σ’αυτές ή ας τις αγνοήσουμε…για να έχουμε ωραία θέα. Ντροπή μας.
28/5/2007, 8:47:43 μμ
Η ανάγκη ανανεώσιμων πηγών ενέργιας αντιτίθεται στην προστασία του περιβάλλοντος (όπως συμβαίνει και με τα ορυκτά καύσιμα). Χρειάζεται νηφάλια δημόσια συζήτηση για να βρεθεί ο συμβιβασμός.
28/5/2007, 12:15:33 μμ
Προφανώς αυτό που απειλείται είναι η «ακεραιότητα του τοπίου», όπως λέγεται. Έτσι; Πολύ ενδιαφέρουσα θα ήταν μια συζήτηση γι’ αυτό το θέμα.
26/5/2007, 5:21:05 πμ
εχουμε τόσα ξερονησια, γιατι δεν γίνονται εκει οι εγκαταστασεις, μπορουν να συνδεθουν με υποβρυχια καλωδια και ταυτόχρονα να δωσουν μιά μορφη ζωης -ουτως ή άλλως η επενδυση ειναι μακροχρόνια –


Sfakiotakis‘ opinion is very near to what I wrote just this noon in our group

In message 894 I wrote:

«Speaking of that area of the Perameria region, I suppose it is a strong candidate for the planting of those wind power generators. Let me repeat my position –and this time I’ll speak straightforwardly : I am 100% for this project! But on 3 conditions: a)that they get rid of the goats, b) that they plant trees -1000s of trees which they will take care to water during the first years!, c) that these power towers work, for Christ’s sake!I don’t care about «the integrity of the landscape» as long it is for something useful and that it doesn’t pollute. Many people hated the railroads when they appeared in the early 19th century. One of their arguments against it was «the integrity of the landscape». But who doesn’t love trains now? The electric ones in particular are by far the most practical, fast and eco-friendly means of transport».

______________________ Things seem to fall in place somehow. Don’t they? I’d like to meet Mr. Sfakiotakis. I am feeling better about Greece already. I had thought that this thing «Isit on my balcony and I drink my frape coffee and I enjoy the view. Let the world come to an end. I’ll enjoy it from here» was something like a law or ancient old custom that nobody in Greece put to doubt. But they DO PUT IT TO DOUBT – WoW – wonderful! There is future in the land I’m going to move soon to.




(1 total)

Tελευταία ενημέρωση για το θέμα:
Από το ένα άκρο (πετρέλαιο, πετρέλαιο, πετρέλαιο), μας πήγαν στο άλλο (πολυάριθμες γιγάντιες ανεμογεννήτριες με παραγωγή 100άδων μεγαβάτ), έγινε το απίστευτο μπάχαλο και κατατρόμαξε ο κόσμος και ξαναγυρίσαμε εκεί που ήμαστε στην αρχή. Δηλαδή στο πετρέλαιο, πετρέλαιο, πετρέλαιο. Τώρα, λένε, θα ποντίσουν καλώδια στη θάλασσα. Ξέρετε πόσο θα κοστίσει αυτό; Ξέρετε πόσο κάνει σήμερα το μέταλο; Πάλι μπάχαλο θα γίνει. Και θα ξαναγυρίσουμε στο πετρέλαιο. Η Ελλάδα πάει πακέτο με το τσιμέντο και το πετρέλαιο. Κάτι υποψιάζομαι έχει σχέση με τους φόρους αυτό το χοντρό κόλημα -αδιέξοδο. Αλλά αφήστε τώρα που να σας αναλύω…
Πάντως τα μεγαλεπήβολα σχέδια για τις ανεμογεννήτριες καταβαραθρώθηκαν. Λέτε να μην ήταν το γνωστό οικείο μπάχαλο αλλά προβοκάτσια; (λέω ‘γω)
Διάβαστε ολόκληρο το άρθρο στην Ελευθεροτυπία

Sunday July 22, 2007 – 10:37pm (EEST)


Proud path makers

(Μια συνέντευξη του Άγγελου Κ. στην Αθηνά Σκ.)
    ….. …..    

– Η σηματοδότηση μονοπατιών αποτελεί προσωπικό όραμα ή συλλογική επιθυμία;

– Να σηματοδοτεί κανείς και να σχεδιάζει διαδρομές σε ένα νησί όπως η Ικαρία δεν μπορεί παρά να ξεκινά από ένα προσωπικό όραμα. Δεν προέκυψε από κάποιο γεγονός, ας πούμε, ότι οι κάτοικοι είναι ιδιαίτερα δραστήριοι ή ευαίσθητοι στο θέμα τουρισμός.

Aventura by Nicote

Αγαπούν βέβαια πάρα πολύ τον τόπο τους, πράγμα που είναι πάρα πολύ σπουδαίο, όμως αυτό δεν αρκεί. Για να υπάρξει συλλογική δράση -προς οποιαδήποτε κατεύθυνση- δεν φτάνει η αγάπη. Χρειάζεται να εμβαθύνει κανείς στη φυσιογνωμία του τόπου, να νιώσει τις ανάγκες, τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες. Είναι επίσης πολύ σπουδαίο να μένει κανείς στην Ικαρία και το χειμώνα. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο κατά τη γνώμη μου. Για παράδειγμα, υπάρχουν πάρα πολλοί σύλλογοι Ικαριωτών με αξιόλογους και μορφωμένους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τον οικοτουρισμό, τη φύση, τη προστασία του περιβάλλοντος ή την ορειβασία. Όμως οι Σύλλογοι αυτοί έχουν έδρα στην Αθήνα. Ακόμα και πολλοί Ικαριώτες ξενοδόχοι που υποτίθεται έχουν άμεσο συμφέρον από τέτοιες πρωτοβουλίες, περνούν τον χειμώνα στην Αθήνα. Ενώ οι συνάδελφοι τους στα γειτονικά νησιά μένουν το χειμώνα και οργανώνουν συλλογικά διάφορες εκστρατείες: καθαρίζουν τις παραλίες, μαζεύουν τα σκουπίδια απ’ τους δρόμους, φυτεύουν δέντρα, καθαρίζουν και σηματοδοτούν μονοπάτια.

– Ποιό είναι λοιπόν αυτό το προσωπικό όραμα;

– Κατ’ αρχήν να το ξεκαθαρίσω: ότι οι Ικαριώτικοι σύλλογοι ή οι ξενοδόχοι δεν βγαίνουν να σηματοδοτήσουν, ή να χρηματοδοτήσουν κάτι σχετικό με τον οικοτουρισμό στο νησί, δεν σημαίνει ότι δεν παρέχουν σημαντική ηθική υποστήριξη. Τα μονοπάτια είναι «δημόσιος χώρος» και σαν κάθε δημόσιος χώρος χρειάζεται προστασία. Τυπικά αρμόδιοι είναι οι Δήμοι, όμως όσο περισσότεροι άνθρωποι βγαίνουν και λένε ότι τα μονοπάτια χρειάζονται (ως κληρονομιά του παρελθόντος και ως αξία του σήμερα) δύσκολα τολμάει κάποιος να κλείσει ή να καταστρέψει ένα μονοπάτι. Ενώ παλιά έλεγαν, «Έλα μωρέ. Αυτό ήταν παλιά τότε που πήγαιναν με τα μουλάρια. Τώρα ας πάνε από τον δρόμο«. Αυτό έπρεπε να το τονίσω για τους συλλόγους, ιδιαίτερα γι’ αυτούς από την περιοχή μου. Όσο για το προσωπικό όραμα και πως ξεκίνησε, είναι μεγάλη κουβέντα.

– Έχουμε χρόνο και χώρο. Στο blog της Ελένης ήμαστε…

– Θα το πω όσο γίνεται πιο απλά. Εγώ την Ικαρία την ήξερα από τον Αρμενιστή. Ο πατέρας μου ήταν εκπαιδευτικός κι έτσι κάναμε μεγάλες διακοπές εκεί τα καλοκαίρια. Αγαπούσα τη θάλασσα, όμως πολύ συχνά ανέβαζε μελτέμι και είχε φουρτούνα. Έτσι άρχισα να εξερευνώ το εσωτερικό του νησιού με τα πόδια.


Χρόνο με τον χρόνο έμενα κατάπληκτος με το πλούτο της φύσης και της παράδοσης. Επίσης υπήρχε μια αίσθηση ελευθερίας και άνεσης που με συνάρπαζε, μαζί και κάτι το μυστηριώδες που προκαλούσε για εξερεύνηση.


Αργότερα ταξίδεψα πολύ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εκεί όμως που πρωτοσκέφτηκα το θέμα «μονοπάτια» ήταν στο Άγιο Όρος. Αυτό ήταν πολύ παλιά όταν δεν υπήρχαν δρόμοι και αυτοκίνητα. Ο πρώτος χάρτης μονοπατιών που είδα ποτέ ήταν του Άθωνα. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση εκείνος ο χάρτης. Αλλά πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε η ομοιότητα του τοπίου του Άθωνα με την Ικαρία.


Συζητώντας γι’ αυτά με ένα ηγούμενο μοναστηριού, μου είπε το εξής : «Αυτό που βλέπεις με τα μοναστήρια, το βουνό, τα δάση και τα μονοπάτια, δεν άπεχει πολύ από την εικόνα της Ελλάδας πριν το αυτοκίνητο. Αν βάλουμε στην άκρη τον θρησκευτικό παράγοντα, αυτό είναι που γοητεύει τους επισκέπτες. Όπως είναι τώρα τα μοναστήρια και οι σκήτες, έτσι ήταν παλιά τα χωριά και οι οικισμοί στην Ελλάδα«. Τότε μου ήρθε πρώτη φορά η σκέψη να γίνουν μονοπάτια στην Ικαρία. Θα ήταν ένα δίκτυο με σηματοδότηση, πινακιδούλες και διασταυρώσεις, ακριβώς όπως το είδα στο Άγιο Όρος.

– Είναι πολλοί όσοι χρησιμοποιούν τα μονοπάτια;

– Δεν έχω στατιστικές, όμως κρίνοντας από τις πωλήσεις του χάρτη των μονοπατιών, φαίνεται πως είναι αρκετοί. Βλέπω επίσης τα ίχνη τους στις διαδρομές. Οι διαδρομές φαίνονται «χρησιμοποιημένες» -πατημένες- κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα.


Μερικές φορές με πιάνει άγχος και σκέφτομαι πως πρέπει να γίνει τούτο ή το άλλο, πως πρέπει να βρεθούν πόροι, υποστήριξη, βοηθοί κτλ. και να γίνουν έργα στο μονοπάτια, όμως μετά ηρεμώ.

Σκέφτομαι πως στην Ικαρία με τόσα προβλήματα στις υποδομές, στους δρόμους και τόσα άλλα, ούτε για τις παραλίες δεν μπορεί να υπάρξει σωστή μέριμνα. Πόσο λιγότερο να γίνουν επενδύσεις για τον οικοτουρισμό. Αυτό είναι πολυτέλεια προς το παρόν.

– Ποιοί άνθρωποι περπατούν στα μονοπάτια;

– Αν και η Ικαρία προσφέρεται για κανονικούς ορειβάτες, αυτοί που περπατούν στα μονοπάτια είναι κάθε είδους άνθρωποι. Απλοί τουρίστες που κάθονται στην παραλία μπορεί ξαφνικά να βαρεθούν και να αρχίσουν να περπατούν στο εσωτερικό. Ιδίως οι ξένοι που έχουν τέτοια κουλτούρα. Γι’ αυτούς διακοπές σημαίνει αποφυγή των μετακινήσεων με αυτοκίνητο και όσο το δυνατόν πιο άμεση επαφή με τη φύση.


Καθόλου δεν το σκέφτονται σαν ορειβατική εμπειρία. Εξάλλου όσο κι αν σε ορισμένα σημεία οι διαδρομές είναι δύσκολες, οι αποστάσεις είναι μικρές, ενώ η οπτική επαφή με τη θάλασσα και το λαμπρό φως του Αιγαίου βοηθούν πάρα πολύ…

The Lighthouse and the Channel. by angeloska Take off by angeloska  olive light by simonsterg  Grecia, Vento by RicMatthewsBand

– Ότι δεν θα μας φάνε οι λύκοι κι οι αρκούδες;

– Ναι, αυτό ακριβώς… (γέλια)

– Η σηματοδότηση των μονοπατιών ξεκίνησε με κάποια ευρωπαϊκά προγράμματα ή ανεξάρτητα από αυτά;

– Ξεκίνησε από μια σειρά αγαθών συμπτώσεων τις οποίες είχα την ετοιμότητα και τον χρόνο να εκμεταλλευτώ. Αλλά κι αυτό έγινε από σύμπτωση. Καμία σχέση δεν είχε με ευρωπαϊκά προγράμματα. Πολλοί στην αρχή νόμιζαν πως αυτό ήταν το κίνητρο. Τόσο παράξενο φάνηκε ότι οι τουρίστες ξαφνικά «θα πάρουν τα βουνά«. Παραξενεύτηκαν επίσης λόγω του ότι δεν γνώριζαν ή δεν εκτιμούσαν αρκετά την αξία του εσωτερικού του νησιού. Σε κάθε περίπτωση, ο λόγος που απέφυγα τα ευρωπαϊκά προγράμματα ήταν ο εφιαλτικά γραφειοκρατικός χαρακτήρας τους. Χρειάζονταν τόσα πολλά χαρτιά και υπογραφές, διασυνδέσεις και αλληλογραφία, ώστε όφειλε κανείς να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέμα. Έτσι ή θα φτιάχναμε μονοπάτια ή θα γεμίζαμε φακέλους με χαρτιά. Προτίμησα το πρώτο. Στην πορεία βρέθηκε λύση για τη χρηματοδότηση -αποζημίωση θα την έλεγα καλύτερα. Με την υποστήριξη συλλόγων από την περιοχή εκδόθηκε ένας ωραίος χάρτης και από τις πωλήσεις του βγαίνουν κάποια έξοδα. Είναι συμβολικό μάλλον, αλλά εμένα αυτό μου αρκεί.


– Ναι αλλά αφορά μόνο τις Ράχες και τη δυτική Ικαρία. Πως θα γίνει το πρόγραμμα να επεκταθεί;

– Θα το ήθελα πολύ, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πως θα γίνει. Ο λεγόμενος ήπιος φυσιολατρικός τουρισμός πάει καλά στην Ικαρία -και μάλιστα αυτό γίνεται «από στόμα σε στόμα», ανεξάρτητα από γραφεία και τουρ οπερέιτορς. Δεν πάει άλλο να σφυρίζουμε αδιάφορα και να βλέπουμε αυτό το φαινόμενο όπως π.χ. βλέπουμε τη βροχή -πότε έρχεται και πότε δεν έρχεται, ε τι να κάνουμε. Χρειάζεται δουλειά. Μια καλή ιδέα εδώ, ένα απαραίτητο μικρό έργο εκεί. Μια μικρή, αλλά διαρκής κι αδιάκοπη φροντίδα παντού. Αυτά δίνουν μεγάλες «επιστροφές» κι ανταμείβουν τους κόπους. Για να το πω χύμα: μια σωστή πινακίδα στο σωστό σημείο, μπορεί και κρατά κόσμο στο νησί για περισσότερες μέρες. Αν πέτυχε «Ο Γύρος των Ραχών με τα Πόδια» ο κυριότερος λόγος ήταν η μανία μου με τη σηματοδότηση. Όμως αυτό δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου για πολύ καιρό. Ιδιαίτερα όταν οι απόστασεις είναι πολύ μακρινές από εκεί που μένω.


Το να ανοίγω και να σηματοδοτώ ενδιαφέρουσες διαδρομές είναι κάτι που θέλω και μου αρέσει. Κανείς δεν με υποχρεώνει να το κάνω. Όμως από τη στιγμή που θα το κάνω, νιώθω υποχρεωμένος να συντηρώ αυτή τη διαδρομή. Να την ελέγχω μην πάει κάποιος και την κλείσει, να κόβω τους θάμνους, να ξαναπερνάω τα σημάδια κτλ. Αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο όσο απέχει η διαδρομή από το σπίτι μου. Τότε μιλάμε για πραγματικά μεροκάματα συνέχεια όλο το χρόνο.

– Ωστόσο, δεν θα ήταν ευχής έργο να έβγαινε κάποτε «Ο Γύρος Όλης της Ικαρίας με τα Πόδια»;

– Κοίτα, τώρα τελευταία έχουν φτιαχτεί κάποιες παρέες ντόπιοι που περπατούν και στις τρεις περιοχές της Ικαρίας -Ράχες, Εύδηλο και Άγιο Κήρυκο. Πολλοί ανάμεσά τους είναι νέοι και μένουν μόνιμα στο νησί. Φαίνεται πως θα τους γίνει συνήθεια. Ίσως να μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Θα φτιάχναμε τότε ένα δίκτυο διαδρομών και θα έβγαινε ο σχετικός χάρτης. Μετά όμως εκείνοι θα έπρεπε να προσέχουν τις διαδρομές και να τις συντηρούν.

Από τις πωλήσεις του χάρτη θα έβγαιναν δυο-τρία καλά τραπεζώματα και κρασοκατανύξεις για την παρέα. Ίσως θα μπορούσαμε να οργανώνουμε και χοροεσπερίδες … (γέλια)

– Δεν ελπίζεις τίποτα από αυτούς που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά με τον τουρισμό;

– Ελπίζω να παρέχουν καλές υπηρεσίες στον τομέα τους, είτε ξενοδοχείο είναι αυτό, είτε εστιατόριο ή ό,τι άλλο. Αυτό είναι όλο. Πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να είναι καλός στον τομέα του. Έτσι βγαίνει καλό το σύνολο. Μερικοί κάνουν κάποιες καλές προσπάθειες στη διαφήμιση /ενημέρωση κυρίως μέσα από το διαδίκτυο.

Και αυτό είναι καλό. Όμως δεν αρκεί, αν δεν υπάρχουν έργα. Αν διαφημίζεις κάτι που δεν υπάρχει ή που δεν μπορείς να δεις ή να το κάνεις, η διαφήμιση καταλήγει να είναι παραπλάνηση. Χρειάζεται δουλειά «στο πεδίο», όπως λένε. Καλός ο υπολογιστής και το ίντερνετ, αλλά πρέπει να λερώσουμε λίγο και τα χέρια μας.


– Σχέδια για το μέλλον;

– Μου είναι αδύνατον να διανοηθώ την Ικαρία ως πεδίο άναρχης δόμησης με παντού μισοτελειωμένες οικοδομές και σπίτια άδεια που κατοικούνται 1-2 βδομάδες το καλοκαίρι. Δεν μπορώ να φανταστώ πως δεν βρίσκουμε άλλο τρόπο να επενδύσουμε τα λίγα χρήματα μας παρά στο τσιμέντο. Το ίδιο αδύνατον μου είναι να την φανταστώ σαν χώρο εναπόθεσης -πάρκινγκ- αδέσποτων κατσικιών.


Πάρτε μια τυχαία ομάδα ανθρώπων από οπουδήποτε στον κόσμο. Το σίγουρο είναι ότι, όχι όλοι, όμως το 2% από αυτούς να αναγαλλιάσει γνωρίζοντας το τοπίο του νησιού. Αν το καλοσκεφτείς, αυτό το 2% δεν είναι καθόλου λίγο. Και μάλιστα είναι ένα ποσοστό σταθερό. Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε δύο πολύ σπουδαίες βασικές αξίες: φύση και ελευθερία. Αυτοί ποτέ δεν χάνονται. Πάντα τους ξαναβρίσκει κανείς σε όλους τους τόπους και τις εποχές.

– Κάποιο σχέδιο πιο συγκεκριμμένο;

– Πολύ πρόσφατα αγόρασα ένα πολύ πρακτικό βενζινοκίνητο αλυσσοπρίονο τόσο μικρό που είναι σαν παιχνίδι. Με αυτό το εργαλείο και με τη βοήθεια της 10χρονης κόρης μου που είναι καλή να ζωγραφίζει χρωματιστές τελείες με το πινέλο στα βράχια, θα προεκτείνουμε τον «Γύρο» μέχρι τον Εύδηλο. Αυτό θα είναι το μονοπάτι «των δύο μοναστηριών» -Μουντέ και Θεοκτίστης.

assistant and associate in the path business by angeloska my assistant by angeloska  Summer Walk Ikaria 2 by angeloska

Είναι μια πολύ μεγάλη, αληθινά μαγική διαδρομή και ξέρω ότι θα έχει μεγάλη επιτυχία. Όμως δεν ξέρω αν θα προλαβαίνω να την συντηρώ. Ελπίζω να υπάρξει βοήθεια από τη μεριά του Ευδήλου. Στην Ικαρία βρίσκομαι.


Αποκλείεται να είμαι ο μόνος τρελός… (γέλια) Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι … (γέλια)


(Αφορμή και έμπνευση γι’ αυτήν τη συνέντευξη στάθηκε μια αντίστοιχη συνέντευξη ενός πολύ συμπαθητικού τύπου, «υπεύθυνου μονοπατιών» του Ταϋγέτου που διαβάσαμε σχεδόν ταυτόχρονα εγώ και ο Άγγελος στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Ανεβαίνοντας«. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο και είπαμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα. Βγήκε πολύ εύκολα. Τώρα σκέφτομαι να πάρω συνέντευξη και από την Ελένη. Έχει πολλά να πει, όμως δεν ξέρω πως να την παρουσιάσω. «35χρονη πεζοπόρος«; «Μια κολητή μου«; Τέλος πάντων. Μην ανησυχείτε. Κάτι θα βρω.)

Αθηνά Σκ.


(4 total)

Ρε Νανά, βλέπω σκαλίζεις τα παλιά αρχεία του . Δεν ξέρω τι θα έκανα στη Σαχάρα, αλλά στην Ικαρία μου φαίνεται αστείο να χρησιμοποιώ δορυφορική πλοήγηση. Η παρατήρηση με το μάτι είναι πολύ πιο σπουδαία. Όχι βέβαια πως θα με χάλαγε να με ακολουθούσε κάποιος με ένα GPS -αρκεί να ήταν ένα όμορφο αγρίμι σαν κι εσένα που επιπροσθέτως ξέρεις να δουλεύεις όλα τα μυστήρια μηχανάκια.

Friday January 5, 2007 – 01:24pm (EET)

Πρόσθεσα τα λινκς που μου πρότεινες και παραπέμπουν σε φωτογραφίες. (Ελπίζω να τις έβαλα σωστά). Τώρα είναι σαν κανονικό άρθρο σε περιοδικό. Θα χρησιμοποιήσω το ID της Ελένης και θα το ανακοινώσω special notice στο hikingIkaria. Δεν δέχομαι αντιρρήσεις. Τα μονοπάτια στην Ικαρία είναι ότι πιο σπουδαίο, όσο σπουδαία είναι τα πανηγύρια και η Μεσαχτή, κατά τη γνώμη μου.

(μακάρι να σε βοηθούσα βρε, αλλά τώρα έχουμε baby-sitting. Έχει κι άλλα αγρίμια. GPS τώρα έχουν και τα κινητά τηλέφωνα.)

Sunday January 7, 2007 – 03:06pm (EET)

Τhank you for the she-elf / Ευχαριστώ για τη «ξωθιά» (Κρητικό ιδίωμα, Νανά;)

Ikaria 055 Ikaria 016 Ikaria 022

As a «child-explorer» I have seen many. Z was the best and thanks for recovering her photos. Όλα για τις γυναίκες τα κάνουμε γαμώτο. Μικρές – μεγάλες.

Thursday January 18, 2007 – 11:26pm (EET)

X-plorers and F-airies : that can make a very good RPG (role-play game). The nature of Ikaria is very fit…

Friday January 19, 2007 – 12:55pm (PST)

It’s getting better all the time…

Μαρμελάδα βατόμουρο

I’m proudly presenting a jar of Ikarian wildberry jam (should I say ‘marmelade’?) sent as a gift for me by Angelos and Nana. I don’t put it on my bread; me pig eat it with the spoonfulls like a sweet. What talks had we with Nana and others in the club about those wildberries last February. Because February is the worst… The wildberry talk helped a lot. Wildberries bloom between the thorns of their mother bush in spring, the the fruit gets slowly ripe in summer : white, green, black.

(A very strong Greek myth about life and death and childhood is -among other things- related to wildberries. It’s also a famous enigma. No wikipedia link here. I assume you lettered people know this myth. In case you don’t, no problem; I will gladly relate it in some other entry.)

It’s getting better all the time…
In Ikaria the wheel has spun a joly good round.
While it was so gloomy when I first visited as an adult, now in Flickr for instance, you see photos like

 by Κatie  by Κatie  by Κatie  by Κatie

 by Κatie  by Κatie ston agio Isidoro by PeBro Rahiotes by PeBro

 by fragitsa  by fragitsa  by fragitsa  by fragitsa

i   l o v e   y o u. by fragitsa  by fragitsa silver and gold. by fragitsa  by fragitsa

It’s not about the landscapes and seascapes. There had been great photos before and great minds behind the cameras. I mean the *new* young people and the ambience they generate. This is something new.

At last!

For me these pages is the summer I missed.
Those pages is the bachelors’ party I will probably never have.

CIMG1767 glukaki kaneis?

Those pages again are the faces I didn’t see when I first came to Ikaria. If I ever get married (*properly*), I’d sure invite them all.
I don’t know these photographers. I’m glad I don’t. The wheel has spun. We are in the same con-*SPIRA*-cy, (piracy?) but I currently inhabit a different quarter of the cycle (**). So the less I know the better.

The wheel has spun.
It’s getting better all the time…

filakia Image

(**) Instead of wheel and cycle, should I have written «spiral«, Pr Hegel?

(there are links hidden behind the blue letters in this text)


(6 total)

So you remembered your pionneer days? At that time there was nobody. Then came Elvis and now you have the Beatles!
* It’s getting better all the time… *
What faces in your links ! Pr Hegel’s spiral winds our way now. But still we play «ladders and snakes». But that’s fun!…

Monday September 18, 2006 – 10:18pm (EEST)

Cycles and circles, they spin and always return to the start, you think you’ve been there before. When things were all wrong me brudda said «it will come full circle» and he was right. But then, did I not progress at all? Hopefully you end up where you started a little bit better all the time.

Tuesday September 19, 2006 – 06:51am (PDT)

Believe in progress? You do? Yes, so do I. Maybe a big lie, but it helps me get out of bed in the morning. Philosopher Hegel put it in terms of «thesis-antithesis-synthesis»; he probably had the same problem; looked for a motivation to get out of bed -:lol

Here in Athens it’s lightly clouded and wet in the mornings. My mood is the same.

Good to see the jam from the fruit of the thorn. You have powerful and influential friends.

The «faces» you link to : As they sit around and socialize in Messakti beach, they remind me of seals on some frozen shore of the arctics ! There is a lot of ritual involved in both seals and humans. Yes, it’s a con -*SPIRA*- cy. The island has improved.
(See? my mood is not all bad…)

On the other hand, I saw a new site about Ikaria, . It’s Ikaria’s domain name, but I doubt if this site is representative of Ikaria. For starters, when you click the button «camping» in hope of getting a few useful tips, all you get is threats; mind you, not warnings, but real THREATS : do not camp because by such law the whole (!!!) island is an archaeological zone (!!!) and the police raids and persecutes campers every other day (!!!) This can’t be true and fortunately several guests in the site’s guestbook argue against this. «Don’t frighten the people» they say. «There is a lot of free camping in Ikaria and it’s ok as long as the campers respect the environment» . Most of them do now. I have seen it. So I assume the «» admins own or are related to some big hotel and think campers as concurrents. How wrong! Pushed to the extreme it’s as if the automobile manufacturers said «Do not walk or ride bicycles. It’s illegal!»
Anyway the «you-know-who» camped nice and sleasy «you-know-where» in Ikaria last week. They saw no ancient pillars around and they saw no police. Everybody was very nice to them -as usual in Ikaria; reserved and nice : few words and occasionals bowls with grapes and cactus figs. Sweet September… *Lovely*

I became a member of Not jealous of your glory in Flickr. I’m just testing the possibilities of the famous old photosite. My address is It’s a free account of course. I doubt if I’m ever going to subscribe for a full account. Now Flickr is a 100 times better as a photosite. However, because Deviantart is much older, the archives are very interesting. I’ve been amusing myself trying to choose the 24 bestest photos taken in Ikaria (though w/o titles I can guess from the landscapes and the backgrounds) and I add them in «my favourites». I have right to only 24 favourites; this is a challenge. Have a look.


Wednesday September 20, 2006 – 10:18am (EEST)

Can’t be progressive if you don’t believe in progress Nana. BTW, the Dene concept of chronology is more circular than linear, hard for me to wrap my mind AROUND that, but perhaps because of how they observed the sun and moon and seasons. Wet and gray in the mornings here too lately, summer seemed to end two weeks ago, but I buoy myself by the fact the rivers are up and the salmon are coming home. Sun, moon, seasons, rivers, salmon: cycles.

Wednesday September 20, 2006 – 07:21am (PDT)

This talking about circles and cycles brought to my mind that according to the Roman and Byzantine calendar, September was the first month of the year : «the begining of the Indices» = η αρχη της Ινδικτου : time to close accounts and plan projects. «Thesis – Antithesis – Synthesis» ; this is a very philosophical month. The new wine is in the jars; we ‘ve got to help it with good ‘n deep thoughts otherwise it will go sour.


@ Nana : Υ.Γ. 1 εχω γινει χοντρη και μ’ αρεσει!
@ Nana : Υ.Γ. 2 οτι θελει να ακουγεται «επισημο» ως Ικαρια (πχ. ‘’) μοιαζει υποπτο. Σιγα τωρα… «» … Γιατι; ο καλος τυπος που εφτιαξε το κλασικο πριν απο δεν ξερω ποσα χρονια, δεν ηξερε να κατοχυρωνε το «domain» ? Σιγουρα ηξερε. Αλλα δεν το εκανε. Αυτο κατι σημαινει. Γενικα οι επισημοτητες και οι τυπικοτητες δεν μας ταιριαζουν. Οταν βλεπω τετοια πραγματα, φυλαγομαι. Και στην Ικαρια αλλα και στην Ελλαδα γενικα.

Thursday September 21, 2006 – 12:04am (PDT)

ok… ok… next thing for you is to write the myth. Let’s hear it. I think the colours of the enigma are «white, red, black».

(I like your blog El. It’s like «Dialogues from Utopia» -minus the manifestos. Thanks.)

Thursday September 21, 2006 – 10:46pm (EEST)

breaking news: Baby St. John presides Greek solistice festivities again this year.

Fred Victor’s photo is so good and the girl is so beautiful !
So I stole it and here it is. It looks like a painting, doesn’t it?

*Merci Fred* Ton site internet sur Icaria est exceptionel.
St. John the Baptist’s «birthday» is on Saturday, June 24.
Angelos, when you have time, if you please tell us about the funny rituals

of the *amilito nero*

( =voiceless water) and *kledonas* ( =the fires)

Ναι, ημαστε παλιοκοριτσα. Μας δερνει *αγρια λυσσα*.
Ευχαριστουμε, αγαπητε.


Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 62 ακόμα followers