Magical things are patient


~

“The universe is full of magical things patiently waiting for our wits to grow sharper.”~

~
Omnia magica Ikaria
~

~


Dear readers,
you are certainly familiar with the aforementioned quote. It’s usually credited to W.B.Yeats, however, that’s not true. The famous sentence was written by someone who was amazed when he saw for the first time through a magnifying lens the astonishing details of a beautiful wild flower! Therefore, let my blog article be for you today that magnifying lens. Through it you will be able to see some tiny beautiful details and short elusive flashes in the monotonous everyday life of our island. I’m talking about the small, rare and hidden picture instead of the big one -the one which tourism lately has turned into cliché. Let’s save ourselves from that by putting out some powerful subjective worldviews! As my friend Nana whose article I am copying here, says, this is about a…

~
Afternoon in the desert of ravens 😳 by Nana Agrimi on Flickr
~

~

«A parallel reality: a collection of special moments recorded through the years and stored in our blogs and Flickr streams, from surreal alienation to oddity, from encounters with animals to performances and improvised rituals, from riddles and witchcraft to extravagance, provocation or simple pleasurable moments and postcard-like snapshots, that’s my way to celebrate Dodecaemeron, the Greek 12 festal days of Christmas and New Year, when earth and skies merge, as they say, and daily toilers like us should stop and rest and say to themselves…»

[read more…]In Nana to agrimi's blog: 'omnia magica'

~

~~p.s. A friend asked why these pictures aren’t uploaded to Flickr. One answer is that many of them would create unwanted activity. The main reason, however, is aesthetic. As I’m saying in a comment under my snapshot of Nana’s post on Flickr, first and foremost this thing should be seen a whole.
~

~

⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐
.
.

Ικαρία & Φούρνοι: μια εξερεύνηση


.
.

Alexias Ikarian GuidebookΓεια σας αναγνωστες 🙂


Σημερα γραφω με χαρα στα Ελληνικα γιατι το θεμα μου ειναι Ελληνικο και μαλιστα αφορα ενα καλο βιβλιο για την Ικαρια! Μπορει να πειτε πως κανονικα δεν θα ‘πρεπε να γραψω αφου
ειμαι τοσο παθιασμενη, οντας ολοσωμο κι ολοψυχο το μπλογκ μου αφιερωμενο σ’ αυτο το νησι, αρα η κριτικη μου δεν θα ειναι αντικειμενικη. Ομως εγω οταν χρειαζεται ξερω να συγκρατω το παθος μου. Εξαλλου εχω αλητεψει ταξιδεψει αρκετα και ξερω καλα οτι η Ικαρια δεν ειναι το κεντρο του κοσμου καθως επισης εχει και παρα πολλα μειονεκτηματα. Ετσι νομιζω οτι θα τα καταφερω να γραψω μια νηφαλια κριτικη. Θα βοηθουσε επισης αν σας ελεγα οτι οχι μονο δεν εχω μετοχες στον εκδοτικο οικο που βγαζει το βιβλιο αλλα ουτε καν γνωριζω τη συγγραφεα. Καποτε μονο διαβασα μερικα γραπτα και ειδα φωτογραφιες της και μου φανηκε πως ηταν καλο παιδι. Ετσι απλα.
.

Crouched photographer in EMF & land erosion.

.
Οταν λοιπον εκανε την πρωτη ερευνα για το βιβλιο, μου εγραψε και μου ζητησε φωτογραφιες για την εκδοση. Τοτε ηταν που ειχα ζησει πανω απο 1/2 χρονο στην Ικαρια και μου ειχε κανει μεγαλη εντυπωση που δεν υπηρχε σχεδον καθολου εγκυρο δημοσιευμενο υλικο για τον τοπο που ζουσα. Τοσο που γνωστοι και φιλοι, συνεργατες στη δουλεια, ξεροντας τον χαρακτηρα μου, νομιζαν οτι ειχα κατοικησει σε καποια χιππικη βραχονησιδα με σπηλιες! 😮 Ετσι της εδωσα φωτογραφιες με χαρα και ανακουφιση, νιωθοντας απο ενστικτο οτι η Αλεξια θα εγραφε απλα και τιμια, με διασταυρωμενα στοιχεια και καλη επιλογη θεματων, και ιδιως χωρις κουφιες εμπορικες καλολογιες. Πραγματι, τωρα που κρατησα στα χερια μου το αντιτυπο που μου χάρισε, βλεπω πως ειχα δικιο. Αυτος ο ταξιωτικος οδηγος ειναι τοσο αμεσος κι απλος που
εκτος απο «Εξερευνηση», θα μπορουσε να εχει τιτλο: «Ικαρια και Φουρνοι: Εξ επαφης»! ^^’
.

Proud Alexia and her Guidebook about Ikaria.

.
Το καλο πραγμα αργει να γινει. Μεχρι να εκδοθει σωστα το βιβλιο της Αλεξιας γνωρισε μεγαλες περιπετειες. Απο κοινους γνωστους εμαθα οτι αντι να της ανατεθει η αποστολη απο καποιο αφεντικο, εκεινη ηταν που πηγε και χτυπησε «μεγαλες πορτες» ζητώντας την αναθεση η οποια της δοθηκε μεν, ομως η εκδοση, αν και με τρανταχτη υπογραφη γνωστων εκδοσεων του χωρου, πηγε κακην κακως στη διανομη, δεν έφτασε στα ραφια και τελικα εξαφανιστηκε. 😮
.

On slippery grounds....

.
Ομως η Αλεξια επεμεινε. Σε συννενοηση με την Καριωτικη παρεα του ηλεκτρονικου περιοδικου ikariamag τμηματα του βιβλιου εμφανιστηκαν στο «Ο,τι χρειαζεστε για το νησι» οπου φαινεται πως ειχαν μεγαλη επισκεψιμοτητα, ελεγχθηκαν απο τους αναγνωστες και αναγνωριστηκε η εγκυροτητα τους. Ετσι ψηθηκε η ιδεα για μια νεα ενημερωμενη εκδοση η οποια βγηκε τελικα το Δεκεμβρη του 2015 απο τις Εκδοσεις «Ελευθερες Πτησεις» που συνδεονται με το περιοGood signal, thank you!δικο και άρα το θεωρω απιθανο η εκδοση να εξαφανιστει κι αυτη απο τα ραφια. 😉 🙂
.

.

.
Εκτος απο τikariamag.gr/ikariastore/product/10608α βιβλιοπωλεια, το «Ικαρια & Φουρνοι: μια εξερευνηση» θα βρειτε σιγουρα στο ηλεκτρονικο καταστημα ikariastore. Εχει 370 σελιδες και κοστιζει 15.00€. Παρακατω θα σας εξηγησω γιατι αξιζει να το αγορασετε. Πρωτα ομως ας δουμε τι γραφει στην εισαγωγη η ίδια η Αλεξια για το βιβλιο της:
.

.

«Το παραδέχομαι, δεν την είχα συμπαθήσει όταν την είχα πρωτοδεί την Ικαρία. Ούτε που την ένοιξε βέβαια αυτήν. Δεν με είχε ανάγκη βλέπεις, ούτε εμένα ούτε κανέναν. Ωστόσο δεν κατόρθωσε να με ξεφορτωθεί τόσο εύκολα. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, κάπως τα ΄φερε η ζωή κι επέστρεψα, αυτή τη φορά κάτω από τελείως διαφορετικές συνηθήκες. Η Νίκη κι ο Βασίλης με πήγανε παντού, με φρόντισαν, μου έμαθαν ικαριώτικο, με βοήθησαν να μην αισθάνομαι ενοχές που δεν βιάζομαι, με πήγανε στη ντίσκο στις 5 το πρωί και μάντεψε: τελικά τη λάτρεψα την Ικαρία!..»

«Μετά δεν ήθελε και πολύ. Ξαναπήγα και ξαναπήγα και ξαναπήγα, γνώρισα κι άλλους φανταστικούς ανθρώπους και τελικά έγραψα ένα βιβλίο. Ο στόχος τώρα -όπως και τότε- παραμένει ο ίδιος: ν’ απολαύσετε και να αγαπήσετε αυτόν τον τόπο γι’ αυτό που είναι και όχι γιατί σας το προτείνω εγώ. Κάθε τόπος άλλωστε είναι σαν ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Με τα χρόνια φτιάχνει την προσωπικότητά του, ζώντας τις δικές του μοναδικές εμπειρίες, κάτω από διαφορετικές επιδράσεις. Κάπως έτσι γράφεται τελικά η ιστορία του, όποια κι αν είναι αυτή…»

«Ανοίγοντας το βήμα για να φτάσεις στα πιο απομονωμένα σημεία, χάνεσαι μέσα σε ανήλιαγα αρχαία δάση, διασχίζεις ορμητικούς λουλουδιασμένους ποταμούς, βουτάς μέσα σε χρυσαφένιες παραλίες, διψάς μέσα στην πέτρα και τη σκόνη, ξαποσταίνεις σε καταπράσινα προστατευτικά δέντρα. Μέσα σ’ αυτόν τον ταξιδιωτικό οδηγό θα βρεις τον τρόπο να φτάσεις στα πιο κρυφά σημεία της Ικαρίας και των Φούρνων, θα γνωρίσεις ηλιοκαμένους ανθρώπους που κατέχουν το μυστικό της μακροζωίας και θα ανακαλύψεις γιατί ο Ίκαρος διάλεξε να πέσει ακριβώς εκεί…»

.


Κι εγω τωρα σας λεω να το παρετε γιατι:
^^’
.

.
.

tourist instructions ikaria august

  • Η Αλεξια εφαρμοζει πιστα τους βασικους κανονες του καλου ταξιδιωτικου βιβλιου. Χωρις να θεωρει τιποτα σαν δεδομενο ή αυτονοητο, γίνεται σύντροφος του ταξιδιωτη και τον καθοδηγει να κινηθει στο νησι και εφοσον θελει, να ξετρυπωσει κρυμενα περασματα σε μυστηριωδεις πραγματικοτητες που η Ικαρια διαθετει αφθονες, πιο πολλες απο καθε αλλο Ελληνικο νησί. 🙄 😉 >:D.
    .
.

Break on through to the other side ☀ yeah ! Our guide ikaria

  • Εχει ξεκαθαρισει σε ποιους απευθυνεται. Η Ικαρια της Αλεξιας δεν ειναι για ταξιδιωτες μαθημενους στα ευκολα. Ξερει που ειναι ολα τα αγκαθια, τα βραχια, οι αποτομες στροφες κι οι γκρεμοι, ενω θεματα περιβαλλοντος, τοπικης οικονομιας, τροπου ζωης και κοινωνικων συνθηκων ειναι σε πρωτο πλανο σε ολα τα κεφαλαια του βιβλιου, διχως ωστοσο περιττους εγκυκλοπαιδισμους. Σ’ αυτα τα θεματα εμεις οι γυναικες ειμαστε πιο πρακτικες απ’ τους αντρες. 😉 🙂.
    .
.

Adobe in the rocks

  • Αν και ολοφανερα δεμενη με τον τοπο, εχει το θαρρος της αποψης και της επιλογης των θεματων. Μετα τη θαυμασια εισαγωγη για τη γεωγραφια, την ιστορια, την κουλτουρα, την αρχιτεκτονικη και τις παραδοσεις, διαιρει το βιβλιο σε οκτω διαδρομές στις οποιες μας παει βημα-βημα, δινει τα highlights, καποια αφηνει απεξω, εννοειται, ευτυχως, δεν ειναι εγκυκλοπαιδεια ουτε χρυσος οδηγος! 🙄.

.

.

All Ikaria map web

  • Οι χαρτες! Οι χαρτες! Οι χαρτες! ^^’
    Οι φωτογραφιες! Οι φωτογραφιες! ^^’
    Οι πρακτικες πληροφοριες και τα μικρα, πολυ χρησιμα, τιπς 😎


.

.

Overgrazed Ikarian mountain Atheras

  • Δεν γινοταν να λειπουν οι αναφορες στις χτυπητες ιδιαιτεροτητες μας. Τα πανηγυρια ⭐ οι «γκρουβαλοι» 😎 η διαφορετικη αισθηση του χρονου 😳 το οχι/ναι καμπινγκ 🙄 η μακροζωια 😉 – για ολα αυτα (και αλλα που δεν τα ξερετε) η Αλεξια καταθετει την αποψη της θαρρετα, γλαφυρα και με χιουμορ 😀 αλλα δεν παραλειπει κιολας να καταγγειλει τα πολλα σκουπιδια, τα παρατημενα αυτοκινητα, την συχνη ελλειψη αρχιτεκτονικης καλαισθησιας και την αδιαφορια για το περιβαλλον οπως π.χ. στο θεμα της υπερβοσκησης που ερημοποιει τα βουνα του νησιου. 😦

.

.

Ikarian Ridge Walk Oct 30 22

  • Μιας και μιλησα για βουνα, σε καθε κεφαλαιο του βιβλιου γινονται πολλες αναφορες στην πεζοπορια: ειτε για το πολυ απλο, δηλαδη για να φτασει κανεις σε μια απομονωμενη παραλια [«καβατζα» 😀 ] ειτε για μεγαλυτερες διαδρομες οπως π.χ. το Φαραγγι της Χαλαρης ή τον Γυρο του Δασους του Ραντη. Ομως δεν επεκτεινεται πολυ και κανει καλα. Η πεζοπορια/ορειβασια στην Ικαρια ειναι ξεχωριστο, πολυ μεγαλο κεφαλαιο που γι’ αυτο θα αξιζε να γραφτει εξειδικευμενος ταξιδιωτικος οδηγος. 🙄

.

.

Food, pebbles and headstands: coffee!

  • Τελος, ηθελα να πω οτι δεν εχω δει καλυτερο καταλογο δωματιων, ξενοδοχειων, εστιατοριων, μπαρ κτλ. Βρισκονται μετα απο καθε κεφαλαιο στο τελος καθε διαδρομης και απορησα που τα ξερει, γιατι στην Ικαρια ουτε τα μισα κομοντιτις δεν βρισκονται στον κεντρικο δρομο αλλα ειναι κρυμμενα σε μακρινες πλαγιες και ραχουλες! Μαλιστα η Αλεξια δηλωνει οτι για αυτη τη ξεχωρη δουλεια δεν ζητησε κι ουτε πηρε δεκαρα. Φυσικα την πιστευω! Κι εσεις να ακολουθησετε τις συμβουλες της γιατι ειναι γυναικα μερακλου προφανως. ^^’

.

.

Το Πέλαγος του Βοριά: We gaze Icarian Sea

  • Προσωπικά εγω διαβασα το βιβλιο της με περιεργεια αλλα κυριως με μεγαλη ανακουφιση. Η περιεργεια μου ικανοποιηθηκε με το παραπανω γιατι εμαθα πολλα πραγματα που δεν ηξερα. Πιο πολυ ομως ενιωσα ανακουφιση γιατι εχουμε ενα καλο τουριστικο τυφλοσουρτη επιτελους! Να μη χρειαζεται καθε φορα που συνανταμε ενα ξενο να του κανουμε σεμιναριο, αλλα να του λεμε:
    -Αγορασε αυτο το βιβλιο, ειναι καλο, το διαβαζουμε κι εμεις οι Καριωτες. Διαβασε το κι ελα μετα, οποτε θες,  να τα πουμε με πιο πολλες λεπτομερειες! 😀
    .

.

.

.

me fairy muddy Αυτα απο μενα τη Λενη και γεια σας, χαρα σας. 🙂

πηγΙκαρια - Φουρνοι: μια εξερευνηση στο facebookαινετε τωρα αν θελετε να δειτε τη
σελιδα του βιβλιου της Αλεξιας στο facebook
⭐ ⭐ ⭐


.

.

Η Αλεξια και το βιβλιο της στο facebook Σημ: Η Αλεξια δεν ειναι απο την Ικαρια ή τους Φουρνους. Γεννηθηκε και μεγαλωσε στην Αθηνα, σπουδασε στο τμημα ΕΜΜΕ του Πανεπιστημιου Αθηνων και λιγο αργοτερα βρεθηκε για μεταπτυχιακα στην Αγγλια και την Ολλανδια. Εργαστηκε στο χωρο της δημοσιογραφιας, της επικοινωνιας και της εκπαιδευσης και απο το 2014 εχει μεταναστευσει στη Μεση Ανατολη. Λατρευει τα εξερευνητικα ταξιδια, ενω η συγγραφη αποτελει γι’ αυτην καταφυγιο. Το «Ικαρια & Φουρνοι: μια εξερευνηση» ειναι το πρωτο της βιβλιο και το πιο αγαπημενο της δημιουργημα στη μεχρι τωρα ζωη της. Το mail της ειναι: alexia.palesti@gmail.com

.
.

.
Ικαρια, 24 Μαρτιου 2016

.


I shall foot it (TUGTII #2)


The Unofficial Guide to Ikaria Island #2

Rock Litany

Ikaria 224, («Rock Litany») originally uploaded by isl_gr.

Comments

Eleni Ikanou in Ikaria

«I shall foot it
Down the roadway in the dusk,
Where shapes of hunger wander
And the fugitives of pain go by.
I shall foot it
In the silence of the morning,
See the night slur into dawn,
Hear the slow great winds arise
Where tall trees flank the way
And shoulder toward the sky.

Ikaria 303 - Mother carrying baby on her back

The broken boulders by the road
Shall not commemorate my ruin.
Regret shall be the gravel under foot.
I shall watch for
Slim birds swift of wing
That go where wind and ranks of thunder
Drive the wild processionals of rain.

The dust of the traveled road
Shall touch my hands and face.»

~ Carl Sandburg, 1878-1967 ~
Additional photos by Chr. Malachias

 .
http://0.gravatar.com/avatar/a9f7823e81235a78c0403b4be7b53709?s=96&d=identicon&r=G Powered by egotoagrimi

.

Freedom in Xylosirtis
 
 .

Anticrepuscular Ray for You


.

.

.
The skies are happy. Anticrepuscular rays, Green rays
and all Atmospheric optical phenomena bring luck to
the ones who see them.
.

.

.

.
 .
.

.

.

.
Or maybe they are lucky already, so they see them.
Anyway, I can’t ellaborate longer. I am on holiday.
I hope my photo brings a bit of luck to you too. ___
.
.

Comments

(5 total)

«Ακτίνες του Αντι-Λυκόφωτος»; Γουάου, Παναγίτσα μου!

Monday August 18, 2008 – 10:00pm (EEST)

Αφού πρόκειται για ένα τρίγωνο χωρίς φως ανάμεσα σε δυο δέσμες με φως, πρέπει να λέγεται «Αντι-ακτίνα». Αντιακτίνα του Λυκόφωτος!

Tuesday August 19, 2008 – 09:51pm (EEST)

Sci-fi

Wednesday August 20, 2008 – 02:32pm (EEST)


Legends about Ikaria : The Forest of Radi


.
~That’s a beautifully wiggly forest!~
❤ ❤ ❤

Το Δάσος του Ράντη

  

About an old magic forest and the footpaths

.

.
Hello, readers! The above is in my Flickr and dates from over a year ago. When I discovered this forest I was 25 years old. It was awesome and so dense that we got completely lost. So lost and exhausted that we started crying! It was an unforgetable experience because it is thought to be practicaly impossible to get lost in a medium sized island. Whatever, it took us hours to get out of there. Let not this beautiful photo be a memorial. Because right now…
I don’t know who advises people (the Greeks in particular) who are coming to hike in Ikaria, not to follow the marked paths but instead, go looking for the Forest of Radi. Maybe it’s on some website (where they advertise stuff they have no idea about, just to show off). Maybe they get it from shopkeepers and hotel owners (who may drop “Radi Forest” in a trivial way to oblige a tourist). Maybe it’s on one of those new guide books that are based on hearsay and contain impractical “tips”.
‘Cause the truth is that until recently there was no Radi Forest!
Or to put it better –there is a forest and an area called “Radi”. But there was no more or less safe way for a newcomer to go there. Not only the place was far from main roads, villages and towns; not only the trails are vague and unmarked but also –very unfortunately- there are many goat trails that lead nowhere. Especially in August and September the forest is dusty and dry and there may  also be some caterpillar “itching powder” left from last June.
So, in spite of how attracted you feel at the sound of a magnificent term, resist it. Don’t go unprepared or you won’t find it, so hidden and mysterious it is! Try to locate and follow the trail marked by the Hiking and Mountain Climbing Association of Ikaria, which starts from the village of Petropouli and ends in the village of Frantato. For me this forest means a lot.
I want you to discover it in the proper way. I don’t want to hear anymore people telling me “We couldn’t find the way and, anyway, it was nothing. Just trees, as good as any…”
Here is their map. If you click on the image you will be transported to the home of the map in Google maps. Try it! It’s worth it! It’s a great piece of work!
.

__________________________



Look for the “Dasos tou Ranti” in any other time of the year except August. For example, winter is the best season. (Forests are “storehouses” of winter, like the sea and the beaches “storehouses” of summer.) You may either start from Frantato or Petropouli and the trails is marked with orange dots, colored metal plates and cairns. This is the best and safest way to see this legendary ancient forest.
Good luck!
Until then, take a look the pictorial archives…
^^’
.


.

.


Όσα έχω προσπαθήσει να γράψω σε 1000 e-mails


.
.
Όσα έχω προσπαθήσει να γράψω σε 1000 e-mails, η Judy και ο Simon, συνόψισαν. Τους χρωστάω ευγνωμοσύνη. Σήκωσαν ένα βάρος από τη ράχη μου. Από δω και πέρα όταν με ρωτάνε, «Τι τρέχει πια με αυτήν την Ικαρία, που βρίσκεται και πώς πηγαίνει κανείς εκεί;» θα τους δίνω αυτό το σύνδεσμο. Ουφ!
.
.
.

.

IKAΡIA

 Όταν ακούγεται η έκφραση «παραδοσιακό Ελληνικό νησί», ο μέσος Ελληνόφιλος φέρνει στο μυαλό του εικόνες από κάποιο γραφικό λιμανάκι με γύρω-γύρω ταβέρνες, μερικά γαϊδουράκια και τίποτα άλλο εκτός ίσως από κάποιο ερημικό μοναστήρι μακριά πέρα στους λόφους, κανένα παλιό ερειπωμένο χωριό και αραιά και που κάποιους μικρούς οικισμούς κρυμμένους σε απόμερους όρμους. Φυσικά μπορείς να τα βρεις όλα αυτά στην Ικαρία. Ωστόσο, καθώς -ευτυχώς-υπάρχει πολύ λίγη από τη λεγόμενη «τουριστική ανάπτυξη», πολλοί επισκέπτες παθαίνουν πολιτιστικό σοκ στην πρώτη επαφή τους με το νησί. Κατεβαίνοντας από το καράβι, νιώθουν πως βρίσκονται σε μια εντελώς διαφορετικού τύπου Ελλάδα. Πράγματι, όταν έφτιαξε την Ικαρία, ο κατασκευαστής κατάστρεψε τα σχέδια, πράγμα το οποίο βρήκαν πολύ βολικό οι υπερήφανοι και ανεξάρτητοι Ικαριώτες,που δεν πολυσκοτίζονται για τους τουρίστες, που αν όμως τους δούνε σανκαλεσμένους, τους ανοίγουν διάπλατα την καρδιά τους. Επί αιώνες η Ικαρία ήταν γνωστή ως μια από τις πιο φτωχές περιοχές της Ελλάδας, και, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις όταν τα υλικά αγαθά είναι ελάχιστα, η κουλτούρα του τόπου περιέχει δυσανάλογα μεγάλη ποσότητα φιλοξενίας –με την έννοια που η Ελληνική γλώσσα δίνει στη λέξη: «αγάπη προς τον ξένο».

.

.

..

..

.

Από το καράβι η Ικαρία εντυπωσιάζει και δείχνει απειλητική με τον όγκο της, ενώ από τα νοτιοανατολικά φαίνεται γυμνή, απόκρημνη και βραχώδης. Αυτή όμως είναι μια συνηθισμένη παρανόηση. Λίγο να ταξιδέψεις πιο μέσα στην ενδοχώρα και βρίσκεσαι ανάμεσα σε δασοσκέπαστους λόφους, που ανεβαίνοντας καταλήγουν στις βραχοκορφές του όρους «Αθέρας», γυμνές, άγριες εκτάσεις, ωστόσο με ανάμεσά τους διάσπαρτες -ιδιαίτερα στο κεντρικό τμήμα της οροσειράς- πανάρχαιες συστάδες από πεύκα και μικρές βελανιδιές.

Γύρω από τα χωριά που είναι σκορπισμένα παντού στα βουνά, υπάρχουν αγροί όπου φυτρώνει ό, τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου από φρούτα, καρπούς και λαχανικά –δέντρα φορτωμένα με καρύδια τον Οκτώβρη, βερίκοκα της ξακουστής τοπικής ποικιλίας τον Ιούνιο, και βέβαια, στο νησί που διεκδικεί τη γέννηση του Διόνυσου, υπάρχουν αμπέλια παντού. Σχεδόν κάθε σπίτι και κάθε ταβέρνα φτιάχνουν το δικό τους κρασί από ποικιλίες σταφυλιών που βρίσκονται μόνο σ’ αυτό το νησί, ενώ παράλληλα υπάρχουν και τρία πιο εξελιγμένα οινοποιεία που εμφιαλώνουν εξαίσια κρασιά, άσπρα και κόκκινα, των οποίων η φήμη όσο πάει και αυξάνει –από σταφύλια που προέρχονται από οργανικούς αμπελώνες.

Είναι ένα αδάμαστο, άγριο νησί κι οι θάλασσές του συχνά είναι το ίδιο, γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή στο κολύμπι. Όμως για να παραθέσουμε τα λεγόμενα γνωστού Ικαριώτη, «αν θες να μάθεις αυτό το νησί, πρέπει να κοιτάς από τη θάλασσα προς το εσωτερικό». Έχει δίκιο. Αν και είναι αλήθεια ότι οι παραλίες της Ικαρίας είναι από τις καλύτερες στο Αιγαίο, δεν πρέπει να αμελήσει κανείς να γνωρίσει την ενδοχώρα. Αν σας αρέσει το περπάτημα, υπάρχουν αρκετές πεζοπορικές διαδρομές που ξεκινούν από τα θέρετρα του Να, του Αρμενιστή και του Γιαλισκαριού. Είναι πορείες που θα ικανοποιήσουν τόσο τους κυνηγούς της περιπέτειας, όσο και τους λιγότερο έμπειρους πεζοπόρους. Όσο για τους πραγματικά σοβαρούς ορειβάτες, μπορούν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε κάποια μακρινά μονοπάτια που διασχίζουν οριζόντια και κάθετα από άκρη σε άκρη τα βουνά του νησιού.

Οι παρατηρητές των πουλιών και όσοι αγαπούν τα φυτά και τα βότανα θα ευχαριστηθούν με το παραπάνω –τι θα λέγατε ας πούμε για τον εξαιρετικά σπάνιο Σταυραετό που φωλιάζει στις νότιες ακτές; Ή για το μοναδικό τοπικό είδος Ορχιδέας; Αλλά και οι εραστές της αμμουδιάς θα χαρούν να τεμπελιάζουν στις παραλίες Μεσαχτή και Λιβάδι, μόνο λίγα λεπτά από φιλόξενα, άνετα δωμάτια –ή αν νοικιάσουν αυτοκίνητο, θα αναζητήσουν ερημικές ακρογιαλιές, πολλές από τις οποίες δεν βρίσκει ποτέ ο μέσος επισκέπτης, καθώς είναι κρυμμένες σε άγριες χαράδρες όπου τρέχουν νερά σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Όσοι αγαπούν το καλό φαγητό, το κρασί και τις γιορτές δεν χρειάζεται να ψάξουν αλλού. Αντίθετα με ό, τι συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου, ο τόπος αρχίζει να θυμίζει όλο και περισσότερο «Ελλάδα» καθώς προχωρά το καλοκαίρι και κύματα Αθηναίων εφορμούν για να πραγματοποιήσουν την καθιερωμένη ετήσια εισβολή τους στο νησί. Έρχονται για να βρουν παραδοσιακά εδέσματα με γεύση σπιτίσια, φρέσκα ψάρια, λαχανικά χωρίς χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα, καθώς και το ευρέως διαδομένο Ικαριώτικο κατσίκι του οποίου το κρέας αποτελεί το κεντρικό πιάτο στο πανηγύρι που οργανώνεται σε κάθε χωριό τη μέρα που γιορτάζει ο τοπικός άγιος. Ένα πανηγύρι μπορεί να αρχίζει οποιαδήποτε ώρα στη διάρκεια της μέρας, αλλά συνεχίζεται πάντοτε μέχρι οι πρώτες ακτίνες φωτός της αυγής να διασπάσουν τους ατελείωτους κύκλους των χορευτών που χορεύουν στους έξαλλους ρυθμούς της τοπικής μουσικής. Αν καταφέρετε να μάθετε λίγο τα βήματα του «Ικαριώτικου», του μοναδικού «σπειροειδούς χορού», το νησί θα έχει αρχίσει να διεκδικεί την καρδιά σας. Αν και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να έχετε πιει πάνω από δυο γουλιές κρασί Ικαριώτικο, δυνατό και γλυκόπιοτο, που συχνά το σερβίρουν σε ανακυκλωμένα μπουκάλια της μπύρας.

Είναι ένα νησί που προσκαλεί για εξερεύνηση και την επιβραβεύει. Γεμάτο θαύματα, φτιαγμένα από τη φύση ή από τους ανθρώπους, όπως ο καταπληκτικός Πύργος του 5ου αιώνα π.Χ. που εποπτεύει τις ακτές του Φάρου, ή η μικροσκοπική εκκλησία της Θεοκτίστης που έκτισαν μέσα στο δάσος κάτω από ένα θεόρατο βράχο, όπως τόσα άλλα τέτοια κτίσματα στην Ικαρία, για να την κρύψουν από τις επιδρομές των πειρατών.

Ζώντας επί πολλούς αιώνες κρυμμένοι στην ασφάλεια του εσωτερικού του νησιού, οι Ικαριώτες συχνά περιγράφονται ως συνεσταλμένοι, όμως διαθέτουν μοναδική αίσθηση χιούμορ, ζωντάνια και κέφι. Αν ανοιχτούν και σας δείξουν συμπάθεια, δεν θα είναι γιατί ξοδεύετε χρήματα, αλλά επειδή είναι περήφανοι για το νησί και για τον τρόπο ζωής τους και θέλουν να τα δείξουν, απλά όμως και τίμια, συνεχίζοντας τη ζωή τους κανονικά –ανοίγοντας διακριτικά τον δρόμο στους επισκέπτες να ανακαλύψουν, αν θέλουν, την Ικαρία μονάχοι τους και να μάθουν να κινούνται με άνεση στο παράξενο περιβάλλον της. Ίσως τελικά φεύγοντας, να μην έχετε καταλάβει τι είναι η Ικαρία -λίγοι μπορούν. Όμως, είναι ένα αίνιγμα που θα σας τραβάει και θα ξαναρχόσαστε συχνά και πυκνά.

________________________________________

(Κείμενο της Judy Meetham και του Simon Corble

– Μετάφραση από τα Αγγλικά: Α.Κ.Κ.)

______________________________________________

Comments

(2 total)

Πλάκα-πλάκα, κι εσύ είσαι «συνεσταλμένη«…

Saturday August 18, 2007 – 06:38pm (EEST)

όου! ευχαριστώ -:))) ξέρεις –

Monday August 20, 2007 – 10:31am (PDT)

.


What I have written in a 1000 e-mails


.
What I have written in a 1000 e-mails –
2 members of our parea, Judy and Simon, synopsized. I am grateful. By writing this text for a small travel agency they took a great burden off my back. From now on, when I am asked «What’s hot about Ikaria, where is it and how can I get there«? I’ll just send them the link to this blog entry. Ouf!
_________________________________
.
.
.

._________________________________

.

IKARIA

When the phrase ‘traditional Greek island’ is used; the average Grecophile will conjure up images of an atmospheric taverna-lined harbourside, a few donkeys and very little else except perhaps the odd monastery in the remote hills, a ruined village and a few tiny settlements dotted around secluded coves. You can find all this on Ikaria, and yet, perhaps because there is mercifully very little by way of “toursity” development, many visitors get an initial culture shock when get off the ferry boat to find themselves in what feels like another kind of Greece altogether. When Ikaria was formed, they threw away the book and the Ikarians have kept it that way, proudly independent, not particularly bothered about tourists, but with an open heart to all their guests. For centuries, Ikaria was known as one of the very poorest regions of Greece and, as so often seems the case, those cultures with the least material wealth have a disproportionate amount of filoxenia – as the Greek word describes hospitality, (literally, “guest-love”).

.

.

..

..

.

From the boat Ikaria looks imposing, daunting and perhaps somewhat barren from your first prospect of its South and East; but this is a common misconception. Travel inland and within a short distance you are amongst the tree-covered hills, before moving upwards and out again to the high, dry and dramatic summits of the Atheras Mountains, which in the central zone are covered in pine or ancient patches of stunted oak forest. Around the scattered villages are fields growing every conceivable fruit, nut and vegetable – trees laden with chestnuts in October, justly-famed Ikarian apricots in June, and of course, on the island birthplace of Dionysus, vines everywhere. Almost every household and every taverna makes its own wine from Ikarian grapes unique to the island, while two more sophisticated wine producers bottle superb wines, white and red, with a growing reputation – and all from organic vineyards.

It is a wild, untamed island with seas to match at times, so care is needed when swimming, but as an eminent Ikarian is quoted as saying, “to know this island is to look inward from the sea” and he is right. True, the beaches are some of the most wonderful in the Aegean, but the interior is not to be missed. If walking appeals to you, there are many hikes starting from the resorts of Nas, Armenistis and Gialiskari; walks which will satisfy both the adventurous or the less experienced walker; the really serious hiker can even attempt a couple of trails which traverse the island, mountains and all.

Birdwatchers and botanists will find enough to satisfy them many times over – how about the extremely rare Bonelli’s Eagle, which breeds along the West coast? Or Ikaria’s very own species of Orchid? Beach lovers will be happy to laze on the sandy beaches of Messachti and Livadi, minutes from the friendly, relaxed accommodation – or, with car hire, there are drives to secluded coves, many of which are never discovered by the average visitor, set in dramatic gorges, running with fresh water all through the summer. Lovers of wine, food and parties need look no further; unlike so much of the Aegean, the place starts to feel more and more Greek as the summer advances and waves of Athenians launch an annual invasion. They come in search of traditional dishes with a real “home-cooking” feel; freshly-caught fish, delicious organically-grown vegetables and the ubiquitous Ikarian goat, whose meat forms the central dish at each village panagyri – the festival to celebrate the local saint’s day. A panagyri can start at anytime of the day, but will always go on until the first rays of dawn bring an end to the endless chains of dancing to wild Ikarian folk music. If you can manage the steps of the Ikariotiko, the unique “spiral-dance”, the island will truly start to claim your soul; though it will be essential that you have more than a taste of Ikarian wine, often served in recycled beer bottles and as strong as sherry.

It is an island that invites and rewards exploration; full of wonders, natural and man-made, such as the extraordinary 5th Century BC tower that guards the coast at Faro, or the tiny church in the woods at Theoktisti, built under and enormous rock, like so much in Ikaria, in order to hide it from the raids of ancient pirates.

Keeping themselves safely hidden over many centuries, the Ikarian people are often described as shy, but have a humour and spirit that is unique. They will befriend you, not because you are spending money, but because they are proud of their island and wish to promote it and their way of life, simply and honestly, by carrying on as normal – gently paving the way for visitors to
discover Ikaria for themselves and to feel at home on such unfamiliar territory. You may not go away understanding what Ikaria is all about – few do; however, it is an enigma that will draw you back time and again.

(Text by Judy Meetham and Simon Corble)
.

Comments

(5 total)

Thanks for putting it on your blog El & thanks Angele for passing it on. It was a great pleasure for us both to write it. xxx

Wednesday August 8, 2007 – 10:07pm (BST)

I didn’t pass it on to her! She blogged it as soon as I put on the link in the hikingIkaria group yesterday evening! Being a co-moderator, she could see what the new link was right away. Grabbed it in the air, so to speak. I have the same problem as her, but not so much. Eleni is far more «international» and well connected -:lol

Thursday August 9, 2007 – 08:22pm (EEST)

Yes indeed! As a co-moderator in the hikingIkaria group I was notified about the addition of the new link and when I saw what it was, oh what a relief, I blogged it at once. 1000 e-mails – I mean it! It has become bothersome -nuissance.
THANK YOU JUDY !!!

Thursday August 9, 2007 – 01:43pm (PDT)

J. and S. are right. The Ikarian dance entered the new milleneum as a «spiral dance». Let’s face it. I will draw a sketch of the steps of the new dance in a blog entry.

Sunday August 12, 2007 – 02:29pm (EEST)

Το μεταφράζω Ελληνικά. Θα σου το στείλω και θα το ανεβάσεις, οκ;

Tuesday August 14, 2007 – 08:29pm (EEST)