φree αssoσiation


.
.

.

Little LandHeroica, outdoors, Walden Pond, to the limit, border line, risque, manual labor, white trash, love, underdevelopment, exodus, yokel, immigration, resettlement, crisis, herbs, loneliness, roots, land, doom, grunge, economic warfare, Yasnaya Polyana, recession, countryside, burst bubble, low profile, wasted, frugal, hillbilly, community, stranger, mellow, lost, hardships, diexodus, booze, urban, rural, pick-up van, person, stake, hippy, individualism, gossip, solidarity, reset, farm, panic management, armpits, bet, freedom, jobs, insecurity, fiction, soul, experiment, partnership, danger, Leo Tolstoy, garden, myths, nature, exile, mice, culture, backyard, junk, dreams, adventure, wastes, bicycle, stubborn, hands, limited ressources, tradition, macchia, man, pay, nakedness, crops, untidy, tourism, happiness, eyes, self-relience, legend, investments, woman, new life, idea, spirit of discovery, firewood, Ithaca, break up, boots, valley, Robinson, degraded, discipline, generation, dirty, festivals, futilism, hair, economic rebel, expression, wrong, hope, unattachement, D.H. Lawrence, tribal, work, debate, cigarettes, machinery, winter, night swims, strong legs, all year long, Henry David Thoreau, cistern, hi-tec proletariat, sex, destiny, ecological, beard, fringe, new model, escape, Robert Lewis Stevenson, utopia, fortune, heartbreak.

.

LITTLE LAND – trailer from Anemon on Vimeo.

A documentary by Nikos Dayandas

Listed in «Habitats«

Thessaloniki Doc Film Fest 15, ID:616 Thursday 21, 2013, 20:30 at OΛYMΠION

Thessaloniki Doc Film Fest 15, ID:835 Saturday 23, 2013, 17:30 at Τ. MAPKETAKH

ERT tv and ARTE tv on dates yet undefined.

.
.

In a Dilemma


Stavros () is a merchant mariner. He’s been seafaring in the oceans for years and he earns quite a lot of money. Then, now, all of sudden, a shipping agent offers him a job in a small cargo that sails round the coasts of Greece in the Ionian and the Aegean seas. His salary will be much less and he will probably have to say goodbye to his career, but he will be in Greece! In this case, however, I wouldn’t be able to stop working (as I was planning to do some day), because the money he is going to earn, will not be enough for the three of us. It’s not that I mind work, on the contrary; but my work involves a lot of traveling. Therefore, if Stavros accepts the offer, he will stay in Greece, but I will not be there!

What do we do?

1) Stavros moves to Greece and takes the small coaster cargo; I (must) go on working and traveling. Our baby is brought up by his parents. In this case I will miss my baby and I will miss Stavros too. Moreover I will be very jealous of him sailing around the Greek islands without me. I will also miss Greece (though I’m used to this -more or less).

2) Stavros goes seafaring as before; I stop working travels and I live on his money in Greece. I become a good “sailor’s wife”. In this case I will miss Stavros and I will miss my job and my independence.

3) Stavros goes seafaring as before; I work and travel as before. Our baby is brought up by his parents. I will miss my baby, I will miss Stavros, I will miss Greece –everything! But we will be both independent -two very mature individuals.

4) Both of us give up our work and we decide to stay together forever. We will miss our jobs. We will also miss the money.

5) Stavros takes the small coaster. I give up my work –the traveling part. We live on much less money. Maybe I set a household in Ikaria. I will miss Stavros –but not much. I will miss the traveling –but not much. About my job we have the internet but I will miss the thrill –the action in real time. Maybe not much?

What do we do?
solution 1
0
solution 2
0
solution 3
0
solution 4
1
solution 5
11

Comments

(17 total)

To senario 3 mou thymnizei to tragoudi «to Savvato mporeis???nai alla den mporw egw»….
To senario 5 mou fainetai pio pithano….
Enw ta senaria pou eswkleioun anatrofi mwrou apo goneis syzyx mallon ta apokleiw. Me olo to sympatheio pistevw pws kapote tha psaxneis to mwro poy egine enilikas me allounou sinitheies………
Den gnwrizw ti akrivws douleia kaneis alla ean mporeis na tin kaneis mesw diktyou pistevw pws tha se voithisei na megalwseis to «diko»sou mwro…..
Alla telika afto den einai 2-limma einai 5-limma….
Kali dynami se oti apofasi ki an pareis pantws……

Thursday May 3, 2007 – 11:20pm (PDT)

Solution 1: 2 misses + 0,5 (for jealousy) + 0,2 (for missing Greece) = 2,7
Solution 2: 2 misses + 0,5 (loss of independence) = 2, 5
Solution 3: 3 misses = 3
Solution 4: 2 misses (x 2) = 4
Solution 5: 3 x 0,5 misses = 1,5 + 0,5 (for various small misses) = 2

The answer is Solution 5

Friday May 4, 2007 – 10:26am (EEST)

I wish we could reduce our choices to maths like that! Five it is then…
(As a foreigner in France, I know how insoluble these things can be… you of course should pay no attention to us!)
🙂

Friday May 4, 2007 – 12:43pm (CEST)

yes, it’s a stupid rough cut nonsense and Nana was right to point it out with her calculations. It’s typical of her: wild sarcastic irony. Life doesn’t work like this. Yet, putting everything down, helps a lot. And it makes a story too.
Solution 5 is obviously the best, though it will mean a completely DIFFERENT WAY OF LIFE. But we must change. Thus his majesty Sultan Sideris (our baby) decreted…

Friday May 4, 2007 – 01:12pm (PDT)

Changes aren’t permanent Eleni. If number 5 feels right now, then go with it. It can be reviewed in a couple of years when his majesty has grown a little.

PS It is Rowan’s 2nd birthday today – already it has all changed so much since she was Sideris’s age and although my horizon’s haven’t broadened in reality, I feel that in theory they could do so more easily.
Set up a house on Ikaria – it would be a wonderful thing for Sideris. I will be very jealous though, as I would love to do the same with Rowan!

Friday May 4, 2007 – 10:59pm (BST)

Ikaria is more than enough a thrill for you. You have proved it to the world with this blog! And we wouldn’t mind one more «good sailor’s wife» over here. So I voted for sol. # 5. A question put is a question solved.
(my selfish motive: nobody else cooks so delicious «pommes frites» -lol:)

Saturday May 5, 2007 – 11:20pm (EEST)

No. 5, because I want to see your images of Ikaria again… and because it seems that is the address of your soul.

Monday May 7, 2007 – 11:16am (PDT) Remove Comment

Thank you friends! The desicion (nr. 5) is almost 1/2-taken and growning (3/5s, 4/5s and on). I just wanted to see how it sounds. Both Stavros and I have been succesful in our careers and we have struggled since very young for that. But now that safety and money is near, Stavros is afraid that though maybe a captain, he may soon become alcoholic. And me, though maybe soon a TV producer, I’ll get in cocaine!.. It’s just how the story goes.
(I don’t mention Sideraki. When we are happy he is happy, might this be on the moon -:))
So i will settle in Ikaria. (I can’t believe i’m writing this -thank you) and maybe I will stageset RPGs like: imagine you are the wicked weasel and I am a wicked chicken… bla bla.

Too many ‘maybes’? Yes. But as some old wiseguy said, when a woman says ‘maybe’, she means ‘yes’. No? (ha ha)

f i l a k i a

Thursday May 10, 2007 – 12:26pm (PDT)

Make it soon Eleni. I want to come back to Ikaria in Sept / Oct and maybe our two babies can meet and be friends….

Thursday May 10, 2007 – 10:40pm (BST)

It so happened I walked by «the barn» today…

Saturday May 12, 2007 – 09:17pm (EEST)

No.5, of course! Confess it Eleni! We are all your friends, now you can tell it: you planned it well. It was a perfect plan and it succeeded. Brava! Baci. Vi verrò a trovare.

Wednesday May 16, 2007 – 01:47am (CEST)

That’s funny Jimmy -I was thinking of you! If (I say, ‘if’) Stavros takes the job, he will have to sail the small vessel to Bari as well. Have you ever sailed across the east side of the Mediterranean in a «Motor-Ship» sailing almost at sea level? Are you a hard drinker and never get seasick? I may arrange so that you have a free ride. (‘if’, I say ‘if’)

bacci

Wednesday May 16, 2007 – 02:49am (PDT)

No if
Tell Stavros that he have a friend on the west side of the adriatic sea, either or not he will take the job. When he’ll be here in Bari he just have to knock at my door and I’ll give him a warm welcome and a free ride in my town, dangerous and risky more than sailing in a motorship.

un bacione alla famiglia
P

Friday May 18, 2007 – 02:22am (CEST)

I’m in for a ride with Jimmy. Helmets are not against the law in the south of Italy, are they?

Friday May 18, 2007 – 10:31pm (EEST)

I advise you to wear a solid one. Come Nanà, but don’t worry: I’ll protect you.

Sunday May 20, 2007 – 04:44pm (CEST)

Glad you have chosen solution nr 5 . I would have chosen the same. Hope this fits best to your future plans.Good luck Elle

Wednesday May 23, 2007 – 12:24am (PDT)

Και η Λαμπρινή που διαβασε τα καθεκαστα, μου εγραψε μειλ και ειπε:

_________________________________________

«Διάβασα σήμερα το blog σου, όπου γράφεις για την δουλειά του άντρα σου και την δική σου. Εγώ ψηφίζω την λύση νούμερο 5. Είναιη πιο φιλική προς τον γιο σας. Πιστεύω, ότι σε έχει ανάγκη πολύ. Λείπει ο μπαμπάς, μην του λείψεις κι εσύ. Καλή η γιαγιά και ο παππούς, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Αργότερα, όταν θα μεγαλώσει, θα αναζητάει τον χρόνο, που θα νιώθει, ότι του χρωστάς. Θα είναι δύσκολο να αναπληρώσεις το κενό.
Δεν έχω παιδί, ίσως να μην μου πέφτει λόγος, αλλά το έχω δει σε άλλες οικογένειες. Δεν εκφράζομαι εύκολα με λόγια, αλλά παρατηρώ και διαισθάνομαι πάρα πολλά. Ίσως να κλειστείς για κάποια χρόνια και να σου λείψουν τα ταξίδια, και χρήματα, αλλά θα κάνεις πολύ πιο καλή «επένδυση».
Την χαρά στην ψυχή του γιου σας… και σαν συνέπεια αυτού και στην δική σου. Κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να την αναπληρώσει. Είναι σημαντικό να εκτιμούμε το εδώ και τώρα. Τίποτα δεν μπορούμε να διορθώσουμε στο μέλλον. Το δίλημμα το είχες σχεδόν πριν 2 χρόνια και αν κατάλαβα καλά, μάλλον δουλεύεις μακριά τα καλοκαίρια και είσαι σπίτι τον χειμώνα. Εύχομαι πραγματικά να τα βγάζεις πέρα και να έχεις δύναμη και κουράγιο! Σίγουρα δεν είναι εύκολο.»

(1η Μαρτη 2009)

Sunday March 1, 2009 – 12:10pm (PST)


Σε Δίλημμα


Ο Σταύρος είναι ναυτικός. Για πολλά χρόνια κάνει υπερατλαντικά ταξίδια και κερδίζει αρκετά χρήματα. Τώρα ξαφνικά όμως του ζήτησε μια εταιρία να αναλάβει ένα μικρό καραβάκι που κάνει δρομολόγια στο Αιγαίο και στο Ιόνιο. Ο μισθός θα είναι πολύ μικρότερος και η καριέρα του πάει περίπατο, αλλά θα είναι στην Ελλάδα. Όμως σ’ αυτή την περίπτωση εγώ δεν θα μπορέσω να σταματήσω να δουλεύω (όπως σχεδίαζα) γιατί τα λεφτά που θα βγάζει δεν θα φτάνουν και για τους τρεις μας. Και καλά να δουλεύω, δεν με πειράζει, αλλά η δουλειά μου είναι όλο ταξίδια. Άρα μπορεί ο Σταύρος να είναι μόνιμα στην Ελλάδα, αλλά θα λείπω εγώ!

Τι να κάνουμε;

1) Ο Σταύρος έρχεται στην Ελλάδα κι εγώ συνεχίζω να δουλεύω και να ταξιδεύω. Το μωρό το αναλαμβάνουν οι δικοί του. Στην περίπτωση αυτή, θα μου λείπει το μωρό μου, θα μου λείπει κι ο Σταύρος. Επιπλέον θα τον ζηλεύω πάρα πολύ που θα γυρίζει τα νησιά χωρίς εμένα. Θα μου λείπει και η Ελλάδα (αν κι αυτό το έχω συνηθίσει).

2) Ο Σταύρος ταξιδεύει όπως πριν. Εγώ σταματάω τη δουλειά και μένω Ελλάδα. Γίνομαι καλή «γυναίκα ναυτικού». Στην περίπτωση αυτή, θα μου λείπει κι ο Σταύρος, θα μου λείπει κι η δουλειά μου.

3) Ο Σταύρος ταξιδεύει όπως πριν. Κι εγώ δουλεύω και ταξιδεύω όπως πριν. Το μωρό το αναλαμβάνουν οι δικοί του. Θα μου λείπει ο Σταύρος, το μωρό μου, η Ελλάδα, όλα! Όμως θα ήμαστε κι οι δυο ανεξάρτητοι και θα καμαρώνουμε ως γενικώς πολύ ώριμα άτομα.

4) Παρατάμε κι οι δυο τις δουλειές μας και αποφασίζουμε να ήμαστε αχώριστοι για πάντα. Θα μας λείπουν οι δουλειές μας. Θα μας λείπουν και τα λεφτά.

5) Ο Σταύρος έρχεται Ελλάδα. Παρατάω τη δουλειά μου. Ζούμε με λιγότερα λεφτά. Ίσως επιτέλους εγκαθίσταμαι στην Ικαρία. Θα μου λείπει ο Σταύρος, αλλά όχι πολύ. Θα μου λείπουν τα λεφτά, αλλά θα είμαι Ικαρία, οπότε μπορεί και να αξίζει. Θα μου λείπει η δουλειά μου, αλλά στο κάτω-κάτω υπάρχει και το ίντερνετ.

Comments

(14 total)

Είδες; Οι πολλές αλήθειες οδηγούν σε διλήμματα -:)) Ενώ με τα ψέματα είναι πιο εύκολο. Μόνο που δεν οδηγούν πουθενά -:))
Δεν ψήφισα. Θα κάτσω να κάνω λογαριασμούς στο excel και να β΄γαλω λογιστικό αποτέλεσμα για κάθε λύση. Αυτή που θα έχει τα λιγότερα minus, θα πάρει την ψήφο μου. Φαίνεται πως είναι η «λύση 5», αλλά περίμενε να δούμε.
*** Είσαι σίγουρη που στη λύση #5 δεν έβαλες «θα μου λείψει η πόλη»;;; Μάλλον σίγουρη θα είσαι (απ’ όσο σε ξέρω) οπότε θα λογαριάσω χωρίς αυτόν τον παράγοντα.
C U

Wednesday May 2, 2007 – 11:38am (EEST)

Λύση 1: 2 απώλειες + 0,5 (για τη ζήλεια) = 2,5
Λύση 2: 2 απώλειες + 0,5 (απώλεια ανεξαρτησίας) = 2, 5
Λύση 3: 3 απώλειες = 3
Λύση 4: 2 απώλειες (x 2) = 4
Λύση 5: 3 x 0,5 απώλειες = 1,5 + 0,5 (για διάφορες μικρο-απώλειες) = 2

Η απάντηση είναι η λύση 5

Friday May 4, 2007 – 10:29am (EEST)

Ορίστε, το λένε και τα μαθηματικά!.. Ρε Λένη, αφού όλο το μπλογκ σου φωνάζει ΛΥΣΗ 5! Άντε με το καλό…
(Ζήτω οι πατάτες τηγανιτές Ikariotes a la Belge!)

Saturday May 5, 2007 – 11:24pm (EEST)

Λύση 5!!!Εννοείται…προσφέρεται για πιο «ήσυχο» μέλλον…

Sunday May 13, 2007 – 10:23pm (EEST)

Δεν είναι δίλεμμα, είναι ευκαιρία. Φαντάζομε πολύ για τέτοια λύση για εμένα…στην Ικαρία…με το ίντερνετ.

Sunday May 13, 2007 – 11:05pm (BST)

Παιδιά, το αποφασίσαμε!!! Τώρα θα αρχίσουν οι καυγάδες κι οι φασαρίες (long distance από το τηλέφωνο) και θα γίνει της π**. Αλλά έτσι γίνεται πάντα. Έτσι είναι η ζωή για μας.

Monday May 14, 2007 – 12:47pm (PDT)

Εγώ είμαι ένα ήσυχο και νομιμόφρον ανθρωπάκι κι αυτά που κάνετε εσείς οι ναυτικοί (της θάλασσας ο μεν, της στεριάς και του μυαλού η δε), να πλακωνόσαστε και να μαλώνετε και μετά να κάνετε σεξ (ενίοτε δημοσίως), δεν τα καταλαβαίνω. Αλλά θα σας ανεχτούμε. Διότι μόνο προσφορά ήσαστε κι οι δυο τελικά. Θα σας ανεχτούμε, είπα; Όχι, λάθος! Σας θέλουμε πολύ!

Wednesday May 16, 2007 – 11:20pm (EEST)

Εμένα δεν με θέλει κανείς; σνιφ… σνιφ…

Monday May 21, 2007 – 12:16pm (EEST)

Εσύ τ’αγρίμι και εγώ ο αδέσποτος καλύτερα να πηγαίνουμε….χεχεχεχεχε!!!!

Wednesday May 30, 2007 – 03:25am (EEST)

Πεθαινω να βλέπω *ερωτικές προτάσεις* να δημοσιεύονται στη σελίδα μου…

Friday June 1, 2007 – 02:09pm (PDT)

Λύση 5.
Ουκ επ’ άρτον ζήσεται μόνον άνθρωπος.
Θα σου λείπει η δουλειά σου. Το βιώνουμε στην πράξη, άρα δε θεωρητικολογούμε.
Και τι κάνεις, κυρά μου με τους Βίκινγκ του γλυκού νερού; Θα ερωτήσεις. Δε γνωρίζω, θα σου απαντήσω, αλλά σε κάποια φάση είπα ας δοκιμάσω…
Και μια και που το δοκίμασα, και ξέρω πώς είναι, δε το έχω και σε τίποτα να τα ξαναμαζώξω και μπορεί να έρθω κι εγώ μια μέρα στο νησί των τρελών.

Friday June 8, 2007 – 05:58pm (PDT)

Αναθεωρώ: Κάνε αυτό που θα σου δίνει τη στοιχειώδη πολυτέλεια να κάνεις αυτό που ΕΣΥ θέλεις. Δεν ξέρω αν με εννοείς.

Saturday June 9, 2007 – 06:09am (PDT)

Σε εννοω απολυτως

Sunday June 10, 2007 – 01:05pm (PDT)

Και η Λαμπρινή που διαβασε τα καθεκαστα, μου εγραψε μειλ και ειπε:

_________________________________________

«Διάβασα σήμερα το blog σου, όπου γράφεις για την δουλειά του άντρα σου και την δική σου. Εγώ ψηφίζω την λύση νούμερο 5. Είναιη πιο φιλική προς τον γιο σας. Πιστεύω, ότι σε έχει ανάγκη πολύ. Λείπει ο μπαμπάς, μην του λείψεις κι εσύ. Καλή η γιαγιά και ο παππούς, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Αργότερα, όταν θα μεγαλώσει, θα αναζητάει τον χρόνο, που θα νιώθει, ότι του χρωστάς. Θα είναι δύσκολο να αναπληρώσεις το κενό.
Δεν έχω παιδί, ίσως να μην μου πέφτει λόγος, αλλά το έχω δει σε άλλες οικογένειες. Δεν εκφράζομαι εύκολα με λόγια, αλλά παρατηρώ και διαισθάνομαι πάρα πολλά. Ίσως να κλειστείς για κάποια χρόνια και να σου λείψουν τα ταξίδια, και χρήματα, αλλά θα κάνεις πολύ πιο καλή «επένδυση».
Την χαρά στην ψυχή του γιου σας… και σαν συνέπεια αυτού και στην δική σου. Κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να την αναπληρώσει. Είναι σημαντικό να εκτιμούμε το εδώ και τώρα. Τίποτα δεν μπορούμε να διορθώσουμε στο μέλλον. Το δίλημμα το είχες σχεδόν πριν 2 χρόνια και αν κατάλαβα καλά, μάλλον δουλεύεις μακριά τα καλοκαίρια και είσαι σπίτι τον χειμώνα. Εύχομαι πραγματικά να τα βγάζεις πέρα και να έχεις δύναμη και κουράγιο! Σίγουρα δεν είναι εύκολο.»

(1η Μαρτη 2009)

Sunday March 1, 2009 – 12:11pm (PST)


ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ; Μια συνέντευξη με την Ελένη.


 
«Στην Ικαρία πήγα για να μείνω μόνη μου, με την έννοια του να αποφύγω
τον ανθρώπινο θόρυβο. Είναι για μένα το νησί της ελεγχόμενης μοναξιάς
Πήγα για να ξεκουραστώ, αλλά και να δουλέψω ένα σενάριο.
Έχει ανοιχτούς ορίζοντες τριγύρω.
Σου ανοίγουν τη φαντασία. Επιπλέον, βρίσκεται εντελώς στην περίμετρο
των εξελίξεων, χωρίς όμως να είναι κι απ' έξω. Είναι σαν δορυφόρος
σε τροχιά, άρα λοιπόν μια πολύ καλή θέση για κάποια σαν κι εμένα
που η δουλειά μου είναι να κατεβάζω ιδέες...»

 

(Εδώ Νανά Η παρακάτω συνέντευξη σίγουρα θα ξεπαραμυθιάσει όσους θέλουν να πιστεύουν την Ικαρία ώς «νησί της αφασίας». Αυτό μόνο είχα να πω αντί για εισαγωγή. Επίσης να πω ότι έκανα πάρα πολλές επεμβασεις στο συντακτικό για να βγαίνει νόημα σαν συνεχής λόγος. Το αναφέρω αυτό για να μη νομίσει κανείς πως μιλάμε έτσι όταν ήμαστε μεταξύ μας…)
.
.
– Γειαάαα…

– Γειά σου.

Μετά από δύο χρόνια σκληρής δουλειάς στο εξωτερικό, πήγες και πέρασες ένα ολόκληρο χειμώνα στην Ικαρία. Γιατί στην Ικαρία;

– Στην Ικαρία πήγα για να μείνω μόνη μου, με την έννοια του να αποφύγω τον ανθρώπινο θόρυβο. Είναι για μένα το νησί της ελεγχόμενης μοναξιάς. Πήγα για να ξεκουραστώ, αλλά και να δουλέψω ένα σενάριο. Έχει ανοιχτούς ορίζοντες τριγύρω. Σου ανοίγουν τη φαντασία. Επιπλέον, βρίσκεται εντελώς στην περίμετρο των εξελίξεων, χωρίς όμως να είναι κι απ’ έξω. Είναι σαν δορυφόρος σε τροχιά, άρα λοιπόν μια πολύ καλή θέση για κάποια σαν κι εμένα που η δουλειά μου είναι να κατεβάζω ιδέες. Αυτό, δηλαδή το κατέβασμα ιδεών, μοιάζει να είναι κάτι σαν εθνικό σπορ για τους ντόπιους. Όλοι έχουν διάφορες απόψεις για τα πάντα. Υπάρχει μια φιλοσοφική θεώρηση της πραγματικότητας, ένα συνεχές ψάξιμο. Χρειάστηκε μεγάλη πειθαρχία για να μπορέσω να τελειώσω τη δουλειά μου χωρίς να παρασυρθώ σ’ αυτό το παιχνίδι. Ή να μη με παρασύρει το τοπίο και να με ρουφήξουν οι γνωστοί αργοί χρόνοι που προκύπτουν και επιβάλλονται από αυτό το τοπίο. Όταν την τελείωσα, εντάξει τότε αφέθηκα να παρασυρθώ.
.

Δηλαδή χρησιμοποίησες την Ικαρία σαν βάση, αλλά δεν ήθελες να σε απορροφήσει η Ικαρία;

– Ακριβώς έτσι που το λες. Για να μην μπερδεύονται με τη δουλειά μου, ό,τι έβλεπα και ότι σκεφτόμουν για την Ικαρία τα έγραφα στο μπλογκ ή και στο φλικρ. Ομολογώ ότι χρειάστηκε αρκετή πειθαρχία. Ήταν σαν να άλλαζα κασέττες στο μυαλό μου και αρκετές φορές βραχυκυκλώθηκα. Ιδίως ύστερα από μεγάλες βόλτες έξω στα βουνά και στα χωριά γύριζα και σκεφτόμουν μόνο ό,τι είδα κι άκουσα. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο. Ευτυχώς όμως αγαπώ τη δουλειά μου, τους φίλους μου εκεί, αλλά και τα χρήματα και την ανεξαρτησία που μου παρέχουν κι έτσι γρήγορα επανερχόμουν στην τάξη.
.

ikaria 26des
.
Πόσα μπορείς να αποκαλύψεις εδώ για το σενάριο που βγήκε;

– Να μη νομίσει κανείς πως είναι κάτι φοβερά πρωτότυπο. Έχει σχέση με το τρόπο που οι γενικές πολιτικές, οι ιδέες και οι μόδες επηρεάζουν ένα μικρό τόπο. Πως χωνεύονται και δουλεύονται μέσα σ’ αυτόν τον τόπο, πως διαστρεβλώνονται αν θες ή πως γίνονται καλύτερες. Πως «υλοποιούνται» όπως λένε οι τεχνοκράτες. Αλλά και το αντίστροφο συμβαίνει και αυτό είναι το ζουμί του σεναρίου. Πως ένας μικρός τόπος μπορεί να επηρεάσει με τη σειρά του, αν όχι τις γενικές εξελίξεις, τουλάχιστον μερικούς ανθρώπους που ορισμένοι ανάμεσά τους μπορεί να είναι σημαντικοί άνθρωποι με τον τρόπο τους και μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις.
.

Είναι σχετικά με τη 17Ν;

– Όχι, όχι … (τρανταχτά γέλια) …
.

Πόσο σχέση έχει με την Ικαρία;

– Ελάχιστη σχέση. Το αγαπημένο μας νησί λειτούργησε απλά ως έμπνευση. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα άλλο μέρος που μοιάζει πολύ, αλλά δεν είναι νησί. Μετά από τόσα ταξίδια με χαρά μπορώ να πω ότι υπάρχουν κι άλλες Ικαρίες στον κόσμο, και μάλιστα στην Ευρώπη που δεν την φανταζόμαστε και τόσο αντιφατική κι εξωτική. Είναι π.χ. κάποιες μακρινές επαρχίες, κάποιες κοιλάδες ανάμεσα σε βουνά, και κάποιες συνοικίες σε αρκετές πόλεις.
.

Πρόπερσι περπάτησες ολόκληρο το κομμάτι του Ε4 από την Ουγγαρία στην Ελλάδα. Σ’ αυτή τη συγκεκριμένη διαδρομή, ας πούμε, πόσες «Ικαρίες» συνάντησες;

– Πάρα πολλές. Δεν φαντάζεσαι πόσες. Απλά η μόνη διαφορά της Ικαρίας που ξέρουμε, είναι ότι είναι νησί, όχι μεταφορικά, αλλά πραγματικά. Έχει πολύ συγκεκριμμένα αυστηρά γεωγραφικά όρια, πράγμα το οποίο είναι πιο εύληπτο και παραγωγικό. Από την άλλη πλευρά αυτά ακριβώς τα όρια είναι υπερβολικά αυστηρά καθορισμένα. Η βασική ιδέα θα ήταν ξεκάθαρη, όμως η υπόθεση θα ήταν πολύ περιορισμένη, πολύ φτωχή. Θα έβγαινε σαν ηθογραφία και φολκλόρ, πράγμα το οποίο ήθελα να αποφύγω. Κοίτα όμως… μπορεί να μην έκανα ένα σενάριο με σκηνικό την Ικαρία, ωστόσο, μετά που το σενάριο τελείωσε, σαν παράπλευρο κέρδος από τόσες πεζοπορίες στα βουνά και τα λαγκάδια, βγήκαν κάποια πολύ ωραία παραμύθια.
.

Είναι αυτό που είπες πιο πριν, δηλαδή ότι τελικά αφέθηκες να παρασυρθείς;
– Πάντα έγραφα ή διηγιόμουν μικρές ιστορίες. Αν παρασύρθηκα, ήταν ότι αυτή τη φορά, έχοντας όλο τον χρόνο και το χώρο δικό μου, σκηνοθέτησα τα παραμύθια μου και τα δοκίμασα με τον εαυτό μου. Στα φυσικά σκηνικά του νησιού παράστησα διάφορες κλασικές μορφές όπως τη «Λαφίνα» και τη «Κόρη Ξανθή» από δύο Ελληνικά δημοτικά τραγούδια που λατρεύω, έπαιξα την Οφηλία του Σέξπηρ, τη «Κόρη του Κάστρου» (αυτό είναι από την Ικαρία), και από τις μοντέρνες μορφές έπαιξα τη «γκρουβαλίνα» στη Χάλαρη – (γέλια)
.
Ikaria 015 des
.
Γιατί όχι και την «καλή τρομοκράτισα»;
– Ό,τι άλλο θες αλλά τέτοιες φαντασιώσεις ποτέ δεν είχα, γλυκιά μου. Ούτε καλόγρια, ούτε ιεραπόστολος, άλλωστε, πράγματα τα οποία εμένα μου ακούγονται σχετικά. Με ξενερώνουν -για να μη σου πω με απελπίζουν. Δεν γουστάρω ούτε να προσεύχονται, ούτε να πυροβολούν για μένα, εν ονόματί μου και για λογαριασμό μου -για να με σώσουν χωρίς να με έχουν ρωτήσει.
.
.
.
Οικολόγος όμως ναι;

– Ναι. Αλλά για μένα, όχι για τους άλλους. Όμως γιατί να παίξω αυτό τον ρόλο; Τι άλλο ήμουν παρά μια «οικολόγος» έτσι όπως κυκλοφορούσα στην Ικαρία; Με τον βιολογικό πατατόκηπό μου, με τους ατελείωτους περιπάτους στα βουνά, με τα χορτάρια που μάζευα, κτλ. κτλ. ήμουν ας πούμε μια οικολόγος. Αλλά δεν νομίζεις ότι αυτός ο όρος έχει καταντήσει πια τελείως ηλίθιος και στενόχωρος; Οι μισές Καριωτίνες γυναίκες που ξέρω είναι «οικολόγοι». Ε, και λοιπόν; Δεν είναι ρόλος αυτός για παραμύθι. Είναι μια αληθινή στάση ζωής.
.

Έπαιξες και τον Ίκαρο;

– Όχι. Πρώτον γιατί ήταν άντρας και δεύτερον γιατί έχει κακό τέλος. Από φτερωτά, έπαιξα τη Σεραφίνα, μια αγγέλισσα δικής μου επινόησης (γέλια … παύση…)
.

Lafina Manganitis sun Lafina Manganitis bush Lafina Manganitis resting rock
 .
Θα κάνεις κάτι με αυτές τις μικρές ιστορίες τις σχετικές με την Ικαρία; Επαγγελματικά εννοώ.

– Η Ικαρία, ξέρεις, βολεύει πάρα πολύ για τέτοιες RPG φάσεις. Πρώτον κανείς δεν σε παρεξηγεί, άμα είσαι εντάξει και δεν προσβάλεις και δεν ενοχλείς κανέναν, δεύτερον απουσιάζει εντελώς το κυριλέ λάιφσταιλ. Δεν έχεις πρόβλημα να εμφανιστείς στον μπακάλη με σκόνη στα ρούχα και ξερά χορτάρια στα μαλλιά. Μπορώ να σου πω πως το θεωρούν τιμητικό κιόλας…
.

Μήπως γιατί έτσι δείχνεις ότι έχεις «τριβή» με τη φύση του νησιού; (γέλια)

– Ναι, αρκεί να μην είσαι έτσι όλη την ώρα. Αυτό θα ήταν προσβολή και «γκρουβαλοποίηση των ηθών». Έτσι εγώ για παράδειγμα μπορεί τη μια φορά να ήμουν ιδρωμένη με τα κουρέλια και την άλλη εμφανιζόμουν καθαρή-καθαρή, χτενισμένη και ντυμένη με ένα πολύ ωραίο σετάκι απογευματινό… (γέλια)
.

Καλή πληροφορία αυτή. Χρήσιμη για μερικούς-μερικούς για να ξέρουν. Λοιπόν ας ξαναγυρίσουμε στην ερώτησή μου.

– Ομολογώ ότι επίτηδες ξέφυγα από το θέμα. Αυτές οι ιστορίες είναι προσωπικά, δικά μου πράγματα. Μπορεί να τις διηγηθώ προφορικά ή να δώσω ιδέες σε άλλους, αλλά δεν θα τα κάνω «δουλειά»: σεναριακή αφήγηση με σκηνογραφικές οδηγίες και διαλόγους. Είναι η δική μου ευεργετική σχιζοφρένεια και θέλω να μείνουν όπως τα φαντάζομαι εγώ και να τα αλλάζω κάθε τόσο, ανάλογα με τη διάθεση. Είναι οι κοριτσίστικες ουτοπίες μου και δεν τις πουλάω. Όμως δεν ξέρω κιόλας, μπορεί άμα γεράσω, να αλλάξω γνώμη και να τα βάλω στο χαρτί τελικά. ‘Η μπορεί το περιβάλλον της Ικαρίας να κινδυνεύει να καταστραφεί τόσο πολύ, ή να παρουσιαστεί κάποιος άλλος κίνδυνος, οπότε θα γίνω «στρατευμένη λογοτέχνις» και να τους πάρει όλους ο διάβολος (γέλια). Τώρα όμως με το μωρό δεν σκέφτομαι πια τέτοιες ακτιβιστικές φάσεις. Το μωρό μου είναι αρκετός ακτιβισμός από μόνο του –
.

(Τα τελευταία αυτά ειπώθηκαν ενώ το Σιδεράκι είχε αρχίσει να κλαίει.
Κι έτσι εδώ διακόπηκε και τελείωσε η συνέντευξη.
Γειάααα…. Τα λέμε πάλι.)


Αθηνά Σκ.
Comments

(2 total)

Όπως θα προσέξατε, σ’ αυτή τη συνέντευξη δεν υπάρχουν λινκς για φωτογραφίες και άλλα συμπληρωματικά στοιχεία. Είστε ελεύθεροι /ες να χρησιμοποιήσετε τη φαντασία σας.
Monday January 29, 2007 – 09:47am (EET)
Χελόου, Ι λαβ γιου, γουον’τ γιου τελ μη γιορ νέιμ.
Χελόου, Ι λαβ γιου, λετ μη τζαμπ ιν γιορ γκέιμ.
… ΧΕΛΟ-ΟΥ!
Wednesday January 31, 2007 – 09:57am (EET)
.

WHY IKARIA? An interview with Eleni.


In Ikaria I went to be by myself, in the sense that I wanted to keep away
from the human hubbub and the noise. For me it is the island of controlled
loneliness. I went there to lay off, but also to work on a script.
There are open horizons all around. They can widen the imagination.
Over and above the place is located absolutely on the perimeter of
developements, without however being ever outside. It's in orbit
like a satelite and this is a very good seat for somebody like me
whose job is to generate ideas.

(This is Nana. The following interview is sure to debunk those who want to believe Ikaria as a soporiferous island. That’s all I had to say in place of an introduction. I should also say that I did a lot of mending to improve the word order so that the whole thing made sense. I mention this in case somebody thought we talk like that when we are between us…)

Yaaa…

– Ya sou.

After two years of hard work abroad, you spent an entire winter and spring in Ikaria. Why?

– In Ikaria I went to be by myself, in the sense that I wanted to keep away from the human hubbub and the noise. For me it is the island of controlled loneliness. I went there to lay off, but also to work on a script. There are open horizons all around. They can widen the imagination. Over and above the place is located absolutely on the perimeter of developements, without however being ever outside. It’s in orbit like a satelite and this is a very good seat for somebody like me whose job is to generate ideas. This, I mean the generating of ideas, by the way, is like a national sport for the locals. Everybody have various opinions on everything. There is a philosophical consideration of the reality, a continuous searching. That was good but at the same time it took all my self-discipline so that I was able to finish my work without being drawn away into this game; neither drift into the dramatic landscape nor be sucked up by the notorious slow times which the landscape imposes. When I was through with the work, ok then I let myself drift and be sucked up for a while.

So you used the island as a base, but you didn’t want to be sucked up?

– It’s precisely as you say. In order not to mingle and interfere with my work, whatever I saw and thought about Ikaria I wrote in my blog or I said it with photos in Flickr. Again a lot of discipline was needed; and I confess that I messed up quite a few times; thought of letting everything drop and become an Ikarian hippie. Fortunately I love my job and the friends I have there and the money that come from my work and provide for my independence; so I always brought myself back to order.

How much can you reveal here about the script?

– It’s nothing too original. It has to do with the way the general policies, ideas and popular trends affect a small insignificant place. About how these trends are digested, distorted or even, you may say, come up better. How they are «materialized» as a technocrat would say. At the same time the opposite can happen as well and there lies the juice of the story: how a small insignificant place can affect in its turn, if not the central events, at least a few, very few people of which some may be important in their own special way and prove able to affect the central events.

Is it about the 17N?

– No, no … (roaring laughter) …

Yet it has to do with Ikaria?

– There is a distant relation. My favourite island helped to inspire, that was all. The story takes place in another location which I thought was very alike. It’s not an island, though. After so much travelling I am pleased to say that there are many Ikarias in the world and many of them are in Europe, although we do not usually consider our continent as contradictory and exotic… (laughter) You may find an Ikaria, for instance, in some remote provinces, in valleys between mountains, or even in some uptown urban quarters -that’s not uncommon in mid-eastern Europe.

The year before last you walked the entire part of the E4 trail from Hungary to Greece. In this particular route how many Ikarias did you encounter?

– A lot. You can’t imagine how many. The only difference with the Ikaria we know, is that’s it’s an island, not metaphorically but actually. There are very strict geographical limits and that’s easier to take and more productive as far as the concept is concerned. On the other hand these limits are too restricted; the concept would be clear but the story would be limited. It might come out as a description of customs and folklore and I wanted to avoid this. Yet… look, I might not have written a script with a setting in Ikaria, however, after I finished the script, as an adjacent return from all those long hikes in the mountains and the ravines I turned up with a few nice fairy-tales.

Is it what you said already? I mean that you eventually let yourself get sucked up?

– I have always liked to invent and tell stories. Having all the time and space at my disposal in Ikaria for the first time I let myself set my strories on stage and I tried them with myself as an actor as well. So In the natural settings of the island I pretended to be «The Doe» and the «Fair Maid Sang» from two Greek folk songs that I adore; I improvised Ophelia of Shakespeare, «The Maid of the Castle» (that’s from Ikaria); and from the modern figures I acted the «grouvalina» in Chalares river – (laughter)

Why not play «the good terrorist» too?

– Whatever but not such fantasies, dear! Nor a nun or a missionary either, roles that sound to me very close to what you ‘ve just said. They get me down; not to tell you they dispair me. I reject anybody who prays for me or shoots a gun for me or in my name in order to save me without asking me.

How about an ecologist then?

– Yes, but only for me, not for the others. Yet why should I have acted this part? What else was I but an «ecologist» in the way I behaved in Ikaria? With my organic potato garden and my endless hikes in the hills, the herbs I collected and so on, what was I but an ecologist? But don’t you think this term has degenerated to mean almost nothing? Half of the Ikarian women I know, are «ecologists». It’s not a part for a fairy-tale. It’s a real attitude in life.

Did you also act Icarus?

– No. To begin with he was a man and secondly because the story has a bad end. From winged beings I played «Serafina», a female angel of my own invention … (laughter …pause)

Are you going to do something with these stories set in Ikaria? Professionaly, I mean.

– The island is very convenient for such RPG situations. First of all nobody gets you wrong as long as you don’t offend and disturb anybody; and then there is no strict code for a respectable lifestyle. You don’t have a problem if you appear in the supermarket in dusty clothes or dry weeds in your hair. I can tell you that they may take it like an honour…

As evidence that you had «friction» with the nature of the island? (laughter)

– Yes, as long as you are not like that all the time. This would be disrespect and «grouvalization». I, for instance, more than once have appeared sweat-soaked and in rags and the next time I showed up all clean and with my hair well-made in a nice and neat afternoon clothes set… (laughter)

That’s a useful tip for some people to know. Anyway, let’s get back to my question.

– I admit that I slipped off your question on purpose. These stories are my own personal, private things. I may narrate them verbally; I may give ideas to others; but I won’t turn them into «work» : written narratives with scenic directions and detailled dialogues. They are my own salutary schizophrenia and I want to keep them so that I can change them once in a while according to my mood. In short, they are my girlish utopias and I won’t sell them. Or at least this what I think of the matter right now. Who knows, maybe when I am old, I change my mind. Or maybe the environment of Ikaria goes bad, or another danger comes about and in that case I may decide to be a «committed writer» and raise hell. (laughter…) But for the time being and with the baby I am unable to think of such activistic situations. My baby is enough activism for me now –

(These last sentences were said while Sideraki had started to cry. And so here the interview with Eleni was interrupted and stopped. Yaaaa-aaa… We speak again soon.)

Athina Sk.

Comments

(7 total)

As you may have noticed, in this interview there are no links for photos and other supplementary information. You are free to use your imagination.

Monday January 29, 2007 – 09:48am (EET)

Fascinating; my goal is to drift off into the landscape, with neither haste nor hesitation. You hiked the E4 Hungary to Greece? I offer a humble bow.

Monday January 29, 2007 – 08:50am (PST)

Drifting into the landscape? Well said. That’s Nana’s specialty to a degree extreme. Labors for hours across thornbush lands for sport. The mad Cretan bloke doesn’t need paths -:

Oh please don’ t bow about the E4. ‘Twas a smashing experience. It offered me good reason to curl up like a cat in Ikaria soon after.
Btw, there is a E4 related thread in Flickr group «hiking».

Tuesday January 30, 2007 – 12:58pm (PST)

(for ‘simonsterg’)

Η ΛΑΦΙΝΑ

Όλα τα λάφια που βοσκούν όλα δροσολογιούνται
Και μια λαφίνα ταπεινή δεν πάει μαζί με τ’ άλλα
Μόνο στ’ απόσκια περπατεί, τ’ απόζερβα αγναντεύει
Κι όπου βρει γάργαρο νερό θολώνει το και πίνει

Κι ο ήλιος την ερώτησε κι ο ήλιος τη ρωτάει
Γιατί λαφίνα ταπεινή δεν πας κοντά με τ’ άλλα
Μόνο στ’ απόσκια περπατείς τα απόζερβα αγναντεύεις
Κι όπου βρεις γάργαρο νερό θολώνεις το και πίνεις

Ήλιε μου Σα με ρώτησες θα σου το μολογήσω
Δώδεκα χρόνους έκαμα μόνη χωρίς ελάφι
Δώδεκα χρόνους ήλιε μου στείρα χωρίς ελάφι
Κι από τους δώδεκα κι ομπρός εγέννησα λαφάκι.

Και σαν εβγήκε ο βασιλιάς να λαφοκυνηγήσει
Το βρίσκει μοσχανάθρεφτο και το διπλοσκοτώνει
Γι αυτό στ’ απόσκια περπατώ τ’ απόζερβα αγναντεύω
Κι όπου βρω γάργαρο νερό θολώνω το και πίνω

Κι ο ήλιος τότε δάκρυσε και τα βουνά ριγήσαν
Και το φεγγάρι έσβησε ν’ ακούσει το ελάφι
Κι οι λαγκαδιές κι οι ρεματιές μαζί του αναστενάξαν
Κλάψε με, μάνα κλάψε με, με ήλιο με φεγγάρι.

Tuesday June 10, 2008 – 11:45am (PDT)

(for ‘simonsterg’)

THE LAFINA

All the deers are grazing and drinking clear fresh water
All but a humble Lafina (she-deer) who doesn’t go along with the others
She is walking in the shadows, she is turning her head away
And where she finds spurting water, she stirs mud and then she drinks it.

And the Sun asked her, and the Sun is asking her
Why humble Lafina, you don’t go along with the others?
Why are you walking in the shadows, why are you turning your head away?
And why where you find spurting water, do you stir mud and then you drinks it?

Oh Sun, since it’s you who’s asking, I will confess to you
I had been without a calf for twelve years
Sterile, ny Sun, without a calf for twelve years
And after those twelve years were over, I bore a calf at last.

And when the King came out to hunt
He saw that it was well-bred, he shoots two arrows and kills it on the spot
This is why I am walking in the shadows and I am turning my head away.
This is why where I find spurting water, I stir the mud and then I drink it.

And then the Sun bleared and the mountains quivered
And the Moon extinguished on listening to the deer
And the dens and the ravines sighed with her
Cry for me, mother, cry for me with the Sun and the Moon.

Tuesday June 10, 2008 – 11:47am (PDT)

I liked the ideas

…and beautiful poem

now I need to stay silent

Wednesday May 13, 2009 – 09:02pm (EEST)

Stay silent as long as you wish. Silence in part of «The New Eloquence». Thank you.

Wednesday May 13, 2009 – 12:32pm (PDT)


End *Radio Silence* (May 21, 2006)


( … blip … )
OK , 1, 2, 3, test, test.
…………………………….
ahemahem

Hello blog !
Hello world ! 😀
It’s me, Eleni. Here I am back again.

The ‘monster’ was afraid of me as much as I was afraid of the ‘monster’. The people at work did not believe that I was actually going to spend a winter in Ikaria. I showed them the photos + some I didn’t upload in Flickr. Now they are thinking of shooting a documentary about this island. This is not going to happen. I’m against the idea -for the time being at least. My island is a «BETA» island = «unfinished», «unpolished», rough. It’s just come out on the surface. It’s a new invention. (Or perhaps it’s a «GAMMA»?) Anyway, it works but it wouldn’t look good on the screen (yet).

I’ll post again about this.


Meanwhile go:
http://surfmadpig.livejournal.com/65264.html
http://surfmadpig.livejournal.com/65446.html
http://pics.livejournal.com/surfmadpig/gallery/0000afh1


HA HA HA 😀

φιλάκια
Ελένη ❤ ❤

P.S. today is my name day, St. Constantine and Helen’s. Oh, friends please don’t take the trouble to log in etc. to write wishes. I know your feelings for me and I’m grateful. My best gift is the ‘stats’ of this blog.
.

Comments

(8 total)

Thanks for coming back. I didn’t want to be your answering machine.
The absolute proof that you were roaming in Ikaria : your car !
The mechanic in Athens wouldn’t repair it unless I had it steam-washed all over outside and inside including the motor, wheels -everything ! He asked me if you had taken part in the Paris-Dakar race. «No», I said, «But it’s more or less the same. My friend spent three off-seasons in Ikaria».

Work now and earn the money for the repairs. I think the commonwealth or common fund or whatever of the Ikarians should contribute to buy you new tires at least. It’s amazing how many stones, rusted old nails and other metal scrap we found in the old tires.
Except the air filter which was so full of dust, the rest of the engine is in a perfect shape. The mechanic (who was ready to throw up at the looks car) said that eventually you are a good driver.

Monday May 22, 2006 – 11:00am (EEST)

An Opel is an Opel. I missed the car, though I had the time of my life travelling by train across half Europe. When you washed it, did you take care to gather some of the ‘sacred Ikarian mud’?
Why do I think you did? I really do. Are you testing it? Besides metal scrap what other ingredients will you find? We want a USDA *official report* (please) here in public.

Monday May 22, 2006 – 12:22pm (PDT)

Salmonbelly is smiling.

Monday May 22, 2006 – 04:50pm (PDT)

@@@:What an idea ! Yes, Ikaria is BETA. When you see how these «unfinished» systems work, there is always a ‘dialogue’ with the members (take a survey, give us your opinion, complaints, requests e.t.c). The owners also monitor the system and see what the people actually do and what they like or tend to do. So they act accordingly. So it’s about interaction and Ikaria -yes, if you want it like that- is a very interactive BETA island.

@@@’sacred Ikarian mud’? -lol . Nostalgic, El? Already?

Tuesday May 23, 2006 – 01:11pm (EEST)

Ψ is in Ikaria, ‘doctor’ is in Ikaria, ‘ash’ is in Ikaria and they ‘interact’ with the unfinished BETA. I hate them and in the same time all my good thoughts are with them. Breathe radonium, my friends, the island’s (non-radioactive) noble gas coming out of the (so many) cracks of stones and get (not cracked or stoned), just high. I so lovingly hate you…

(p.s. glad the ‘salmon’ smiled)

Tuesday May 23, 2006 – 12:57pm (PDT)

El, you can stop hating me now. My visit was all too brief – but we (Rowan and the goat) interacted well with the Beta. I have your honey (many kisses for that) – and some local tsipouro here in England – to assist with the continuing interaction.xxx

Monday May 29, 2006 – 12:15am (BST)

I thought you were coming in August and had arranged for «spring flower honey». But you came earlier and you caught me by surprise and you got just «standard» stuff.
I don’t hate you much. Just a bit. I wish I knew what the weather is like where I am now. I would be glad even if it was raining and thundering. We live and work in a completely artificial environment. My batteries are full to burst though after an Ikarian winter.
x
El

Monday May 29, 2006 – 02:06am (PDT)

The honey is far from ‘standard stuff’- it’s lovely!Next time I come, I will bring you some heather honey from Derbyshire – that is lovely too; but you have to promise to be there, and not to be in that horrible artificial environment you are in now. You must be going crazy…..I hope the batteries are ‘long life’.

Monday May 29, 2006 – 10:43pm (BST)


«Ze Sntory Ov My Live» (Episode 1)


«Ze Sntory Ov My Live»


(oops, I forgot to blow my nose, …HONK, ok, so here we go again…)

«The Story Of My Life»

Starring Eleni Ikanou Image(as Eleni Ikanou) and others (as others)

EPISODE 1

—————-

My name is Eleni Ikanou. I was born in B. capital city of B. 30+ years ago.

que tren que tren by ibarak

My father, Kostas, is Greek but my mother, Francesca, was not Greek. She was from M., a big city in I. She died from a severe heart attack a while after I was born.

Both my parents were immigrants in B.; my father was a first generation immigrant, my mother was second generation. That was during the coal&steel industry boom in B. after WWII. I was born on a Saturday of May at about the end of all this in the 1970s. I was a «fruit of love». My parents were not married when I was born. They intended to do that later when they would visit Greece in the summer. Things didn’t work out that way.

——————————————————————————————————–

ADS

-> car ad

-> supermarket ad

-> cell phone ad

-> cheese ad

-> CD with the O.S.T. of «The Story of My Life» ad

——————————————————————————————————–

My mother worked in the offices of the coal&steel company and my father mined coal in the pits. When I was a teenager I wanted to believe that my parents’ lives were as dramatic as the lives of the heroes in Zola’s novel «Germinale». They weren’t. My parents were happy, working, consuming and lovemaking in B. In Greece there was a military dictatorship. Mini-skirts (for women) and long hair (for men) were forbidden.

From babyhood to childhood I grew up under the broad warm wing of my father’s mother, Eleni K. So not only I didn’t feel orphan, but I was rather spoilt. Fortunately my grandmother, who came from Ikaria, did not show her love for me with words but with acts. Through her acts she taught me the old mediterranean laws of honour, obligation and gratitude; she showed me the basics of how to be ressourceful and self-sufficient («you do it or you do it», she said); she told me stories and she also taught me the basics of how to make and tell stories (she didn’t start with «once upon a time» but with a casual and sudden «hey listen, did you know…? You didn’t ! Oh no ! So sit down right now and let me tell you…»).

I heard so many wild narratives from her that I’d surely have been a crackpot or a fool, if she didn’t make me always look at her in the eyes («look at me, look at me; look at what I’m saying» she ordered). While she was talking her eyes changed colours and shades, shined on-off, closed and opened, and so gradually I learned how to make out which part of the story was true, which was a lie, which was just for fun or a game of the mind, which part was didactic etc.

«Look at the kid, mother» my father protested. «With the wild stories you tell her, she goes around with her mouth wide open. Her teeth will grow too big and she will never be able to close her mouth again»!

That was a joke of course. It was my father’s practical way to make my granny stop overexciting my imagination by filling my mind with stories. There was no other way to make her slow down and let go a bit, but via a practical threat that I would be deformed. That was because the great storyteller of my life, Mrs Eleni senior, was completely unable to understand the meaning of the word «imagination» («fantasia» in Greek). She thought it had to do with ghosts («fantasma» in Greek). «I never told any stories with ghosts to the kid», she answered.

Eventually my teeth grew too big for my mouth. The kids at school (the Greek Orthodox Community school in B.) had started calling me «hanos» (a small fish with a big mouth always open, «swallow all», «eat air», stupid). I didn’t let them say that on me for too long. I told my first full story in public at the age of 9. We were in the school bus and caught in a traffic jam. The story was the summary of a new James Bond film which I was supposed to have seen with my father the previous evening. How could I? I was too young. I improvised the plot from the photos that were posted outside the cinema.

The outcome was something like «James Bond Saves the Little House in the Prairie»…

I have a clear recollection of that first story I told out in public, because I was forced to narrate it to the school mistress later that day. There had been a scandal; the word had spread in the school that I was allowed to go out downtown in the evenings and watch James Bond films !

TO BE CONTINUED

(hopefully next week or earlier; whenever I cash the cheques from my sponsors)

———————————————————————————————————————————————–

NOTICE: For only this particular group of entries I’d rather not have any interaction. So please, my 7 stars, friends of this blog, hold and do not post any comments. To go on with the story the storyteller needs most to have a silent audience.

Tags: ελένη, belgium, γιαγιά, χαζό-χαμόγελο, my-sponsor, teleplaywright, story-of-my-life | Edit Tags

Thursday March 23, 2006 – 12:48pm (PST)