Ικαρία & Φούρνοι: μια εξερεύνηση


.
.

Alexias Ikarian GuidebookΓεια σας αναγνωστες 🙂


Σημερα γραφω με χαρα στα Ελληνικα γιατι το θεμα μου ειναι Ελληνικο και μαλιστα αφορα ενα καλο βιβλιο για την Ικαρια! Μπορει να πειτε πως κανονικα δεν θα ‘πρεπε να γραψω αφου
ειμαι τοσο παθιασμενη, οντας ολοσωμο κι ολοψυχο το μπλογκ μου αφιερωμενο σ’ αυτο το νησι, αρα η κριτικη μου δεν θα ειναι αντικειμενικη. Ομως εγω οταν χρειαζεται ξερω να συγκρατω το παθος μου. Εξαλλου εχω αλητεψει ταξιδεψει αρκετα και ξερω καλα οτι η Ικαρια δεν ειναι το κεντρο του κοσμου καθως επισης εχει και παρα πολλα μειονεκτηματα. Ετσι νομιζω οτι θα τα καταφερω να γραψω μια νηφαλια κριτικη. Θα βοηθουσε επισης αν σας ελεγα οτι οχι μονο δεν εχω μετοχες στον εκδοτικο οικο που βγαζει το βιβλιο αλλα ουτε καν γνωριζω τη συγγραφεα. Καποτε μονο διαβασα μερικα γραπτα και ειδα φωτογραφιες της και μου φανηκε πως ηταν καλο παιδι. Ετσι απλα.
.

Crouched photographer in EMF & land erosion.

.
Οταν λοιπον εκανε την πρωτη ερευνα για το βιβλιο, μου εγραψε και μου ζητησε φωτογραφιες για την εκδοση. Τοτε ηταν που ειχα ζησει πανω απο 1/2 χρονο στην Ικαρια και μου ειχε κανει μεγαλη εντυπωση που δεν υπηρχε σχεδον καθολου εγκυρο δημοσιευμενο υλικο για τον τοπο που ζουσα. Τοσο που γνωστοι και φιλοι, συνεργατες στη δουλεια, ξεροντας τον χαρακτηρα μου, νομιζαν οτι ειχα κατοικησει σε καποια χιππικη βραχονησιδα με σπηλιες! 😮 Ετσι της εδωσα φωτογραφιες με χαρα και ανακουφιση, νιωθοντας απο ενστικτο οτι η Αλεξια θα εγραφε απλα και τιμια, με διασταυρωμενα στοιχεια και καλη επιλογη θεματων, και ιδιως χωρις κουφιες εμπορικες καλολογιες. Πραγματι, τωρα που κρατησα στα χερια μου το αντιτυπο που μου χάρισε, βλεπω πως ειχα δικιο. Αυτος ο ταξιωτικος οδηγος ειναι τοσο αμεσος κι απλος που
εκτος απο «Εξερευνηση», θα μπορουσε να εχει τιτλο: «Ικαρια και Φουρνοι: Εξ επαφης»! ^^’
.

Proud Alexia and her Guidebook about Ikaria.

.
Το καλο πραγμα αργει να γινει. Μεχρι να εκδοθει σωστα το βιβλιο της Αλεξιας γνωρισε μεγαλες περιπετειες. Απο κοινους γνωστους εμαθα οτι αντι να της ανατεθει η αποστολη απο καποιο αφεντικο, εκεινη ηταν που πηγε και χτυπησε «μεγαλες πορτες» ζητώντας την αναθεση η οποια της δοθηκε μεν, ομως η εκδοση, αν και με τρανταχτη υπογραφη γνωστων εκδοσεων του χωρου, πηγε κακην κακως στη διανομη, δεν έφτασε στα ραφια και τελικα εξαφανιστηκε. 😮
.

On slippery grounds....

.
Ομως η Αλεξια επεμεινε. Σε συννενοηση με την Καριωτικη παρεα του ηλεκτρονικου περιοδικου ikariamag τμηματα του βιβλιου εμφανιστηκαν στο «Ο,τι χρειαζεστε για το νησι» οπου φαινεται πως ειχαν μεγαλη επισκεψιμοτητα, ελεγχθηκαν απο τους αναγνωστες και αναγνωριστηκε η εγκυροτητα τους. Ετσι ψηθηκε η ιδεα για μια νεα ενημερωμενη εκδοση η οποια βγηκε τελικα το Δεκεμβρη του 2015 απο τις Εκδοσεις «Ελευθερες Πτησεις» που συνδεονται με το περιοGood signal, thank you!δικο και άρα το θεωρω απιθανο η εκδοση να εξαφανιστει κι αυτη απο τα ραφια. 😉 🙂
.

.

.
Εκτος απο τikariamag.gr/ikariastore/product/10608α βιβλιοπωλεια, το «Ικαρια & Φουρνοι: μια εξερευνηση» θα βρειτε σιγουρα στο ηλεκτρονικο καταστημα ikariastore. Εχει 370 σελιδες και κοστιζει 15.00€. Παρακατω θα σας εξηγησω γιατι αξιζει να το αγορασετε. Πρωτα ομως ας δουμε τι γραφει στην εισαγωγη η ίδια η Αλεξια για το βιβλιο της:
.

.

«Το παραδέχομαι, δεν την είχα συμπαθήσει όταν την είχα πρωτοδεί την Ικαρία. Ούτε που την ένοιξε βέβαια αυτήν. Δεν με είχε ανάγκη βλέπεις, ούτε εμένα ούτε κανέναν. Ωστόσο δεν κατόρθωσε να με ξεφορτωθεί τόσο εύκολα. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, κάπως τα ΄φερε η ζωή κι επέστρεψα, αυτή τη φορά κάτω από τελείως διαφορετικές συνηθήκες. Η Νίκη κι ο Βασίλης με πήγανε παντού, με φρόντισαν, μου έμαθαν ικαριώτικο, με βοήθησαν να μην αισθάνομαι ενοχές που δεν βιάζομαι, με πήγανε στη ντίσκο στις 5 το πρωί και μάντεψε: τελικά τη λάτρεψα την Ικαρία!..»

«Μετά δεν ήθελε και πολύ. Ξαναπήγα και ξαναπήγα και ξαναπήγα, γνώρισα κι άλλους φανταστικούς ανθρώπους και τελικά έγραψα ένα βιβλίο. Ο στόχος τώρα -όπως και τότε- παραμένει ο ίδιος: ν’ απολαύσετε και να αγαπήσετε αυτόν τον τόπο γι’ αυτό που είναι και όχι γιατί σας το προτείνω εγώ. Κάθε τόπος άλλωστε είναι σαν ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Με τα χρόνια φτιάχνει την προσωπικότητά του, ζώντας τις δικές του μοναδικές εμπειρίες, κάτω από διαφορετικές επιδράσεις. Κάπως έτσι γράφεται τελικά η ιστορία του, όποια κι αν είναι αυτή…»

«Ανοίγοντας το βήμα για να φτάσεις στα πιο απομονωμένα σημεία, χάνεσαι μέσα σε ανήλιαγα αρχαία δάση, διασχίζεις ορμητικούς λουλουδιασμένους ποταμούς, βουτάς μέσα σε χρυσαφένιες παραλίες, διψάς μέσα στην πέτρα και τη σκόνη, ξαποσταίνεις σε καταπράσινα προστατευτικά δέντρα. Μέσα σ’ αυτόν τον ταξιδιωτικό οδηγό θα βρεις τον τρόπο να φτάσεις στα πιο κρυφά σημεία της Ικαρίας και των Φούρνων, θα γνωρίσεις ηλιοκαμένους ανθρώπους που κατέχουν το μυστικό της μακροζωίας και θα ανακαλύψεις γιατί ο Ίκαρος διάλεξε να πέσει ακριβώς εκεί…»

.


Κι εγω τωρα σας λεω να το παρετε γιατι:
^^’
.

.
.

tourist instructions ikaria august

  • Η Αλεξια εφαρμοζει πιστα τους βασικους κανονες του καλου ταξιδιωτικου βιβλιου. Χωρις να θεωρει τιποτα σαν δεδομενο ή αυτονοητο, γίνεται σύντροφος του ταξιδιωτη και τον καθοδηγει να κινηθει στο νησι και εφοσον θελει, να ξετρυπωσει κρυμενα περασματα σε μυστηριωδεις πραγματικοτητες που η Ικαρια διαθετει αφθονες, πιο πολλες απο καθε αλλο Ελληνικο νησί. 🙄 😉 >:D.
    .
.

Break on through to the other side ☀ yeah ! Our guide ikaria

  • Εχει ξεκαθαρισει σε ποιους απευθυνεται. Η Ικαρια της Αλεξιας δεν ειναι για ταξιδιωτες μαθημενους στα ευκολα. Ξερει που ειναι ολα τα αγκαθια, τα βραχια, οι αποτομες στροφες κι οι γκρεμοι, ενω θεματα περιβαλλοντος, τοπικης οικονομιας, τροπου ζωης και κοινωνικων συνθηκων ειναι σε πρωτο πλανο σε ολα τα κεφαλαια του βιβλιου, διχως ωστοσο περιττους εγκυκλοπαιδισμους. Σ’ αυτα τα θεματα εμεις οι γυναικες ειμαστε πιο πρακτικες απ’ τους αντρες. 😉 🙂.
    .
.

Adobe in the rocks

  • Αν και ολοφανερα δεμενη με τον τοπο, εχει το θαρρος της αποψης και της επιλογης των θεματων. Μετα τη θαυμασια εισαγωγη για τη γεωγραφια, την ιστορια, την κουλτουρα, την αρχιτεκτονικη και τις παραδοσεις, διαιρει το βιβλιο σε οκτω διαδρομές στις οποιες μας παει βημα-βημα, δινει τα highlights, καποια αφηνει απεξω, εννοειται, ευτυχως, δεν ειναι εγκυκλοπαιδεια ουτε χρυσος οδηγος! 🙄.

.

.

All Ikaria map web

  • Οι χαρτες! Οι χαρτες! Οι χαρτες! ^^’
    Οι φωτογραφιες! Οι φωτογραφιες! ^^’
    Οι πρακτικες πληροφοριες και τα μικρα, πολυ χρησιμα, τιπς 😎


.

.

Overgrazed Ikarian mountain Atheras

  • Δεν γινοταν να λειπουν οι αναφορες στις χτυπητες ιδιαιτεροτητες μας. Τα πανηγυρια ⭐ οι «γκρουβαλοι» 😎 η διαφορετικη αισθηση του χρονου 😳 το οχι/ναι καμπινγκ 🙄 η μακροζωια 😉 – για ολα αυτα (και αλλα που δεν τα ξερετε) η Αλεξια καταθετει την αποψη της θαρρετα, γλαφυρα και με χιουμορ 😀 αλλα δεν παραλειπει κιολας να καταγγειλει τα πολλα σκουπιδια, τα παρατημενα αυτοκινητα, την συχνη ελλειψη αρχιτεκτονικης καλαισθησιας και την αδιαφορια για το περιβαλλον οπως π.χ. στο θεμα της υπερβοσκησης που ερημοποιει τα βουνα του νησιου. 😦

.

.

Ikarian Ridge Walk Oct 30 22

  • Μιας και μιλησα για βουνα, σε καθε κεφαλαιο του βιβλιου γινονται πολλες αναφορες στην πεζοπορια: ειτε για το πολυ απλο, δηλαδη για να φτασει κανεις σε μια απομονωμενη παραλια [«καβατζα» 😀 ] ειτε για μεγαλυτερες διαδρομες οπως π.χ. το Φαραγγι της Χαλαρης ή τον Γυρο του Δασους του Ραντη. Ομως δεν επεκτεινεται πολυ και κανει καλα. Η πεζοπορια/ορειβασια στην Ικαρια ειναι ξεχωριστο, πολυ μεγαλο κεφαλαιο που γι’ αυτο θα αξιζε να γραφτει εξειδικευμενος ταξιδιωτικος οδηγος. 🙄

.

.

Food, pebbles and headstands: coffee!

  • Τελος, ηθελα να πω οτι δεν εχω δει καλυτερο καταλογο δωματιων, ξενοδοχειων, εστιατοριων, μπαρ κτλ. Βρισκονται μετα απο καθε κεφαλαιο στο τελος καθε διαδρομης και απορησα που τα ξερει, γιατι στην Ικαρια ουτε τα μισα κομοντιτις δεν βρισκονται στον κεντρικο δρομο αλλα ειναι κρυμμενα σε μακρινες πλαγιες και ραχουλες! Μαλιστα η Αλεξια δηλωνει οτι για αυτη τη ξεχωρη δουλεια δεν ζητησε κι ουτε πηρε δεκαρα. Φυσικα την πιστευω! Κι εσεις να ακολουθησετε τις συμβουλες της γιατι ειναι γυναικα μερακλου προφανως. ^^’

.

.

Το Πέλαγος του Βοριά: We gaze Icarian Sea

  • Προσωπικά εγω διαβασα το βιβλιο της με περιεργεια αλλα κυριως με μεγαλη ανακουφιση. Η περιεργεια μου ικανοποιηθηκε με το παραπανω γιατι εμαθα πολλα πραγματα που δεν ηξερα. Πιο πολυ ομως ενιωσα ανακουφιση γιατι εχουμε ενα καλο τουριστικο τυφλοσουρτη επιτελους! Να μη χρειαζεται καθε φορα που συνανταμε ενα ξενο να του κανουμε σεμιναριο, αλλα να του λεμε:
    -Αγορασε αυτο το βιβλιο, ειναι καλο, το διαβαζουμε κι εμεις οι Καριωτες. Διαβασε το κι ελα μετα, οποτε θες,  να τα πουμε με πιο πολλες λεπτομερειες! 😀
    .

.

.

.

me fairy muddy Αυτα απο μενα τη Λενη και γεια σας, χαρα σας. 🙂

πηγΙκαρια - Φουρνοι: μια εξερευνηση στο facebookαινετε τωρα αν θελετε να δειτε τη
σελιδα του βιβλιου της Αλεξιας στο facebook
⭐ ⭐ ⭐


.

.

Η Αλεξια και το βιβλιο της στο facebook Σημ: Η Αλεξια δεν ειναι απο την Ικαρια ή τους Φουρνους. Γεννηθηκε και μεγαλωσε στην Αθηνα, σπουδασε στο τμημα ΕΜΜΕ του Πανεπιστημιου Αθηνων και λιγο αργοτερα βρεθηκε για μεταπτυχιακα στην Αγγλια και την Ολλανδια. Εργαστηκε στο χωρο της δημοσιογραφιας, της επικοινωνιας και της εκπαιδευσης και απο το 2014 εχει μεταναστευσει στη Μεση Ανατολη. Λατρευει τα εξερευνητικα ταξιδια, ενω η συγγραφη αποτελει γι’ αυτην καταφυγιο. Το «Ικαρια & Φουρνοι: μια εξερευνηση» ειναι το πρωτο της βιβλιο και το πιο αγαπημενο της δημιουργημα στη μεχρι τωρα ζωη της. Το mail της ειναι: alexia.palesti@gmail.com

.
.

.
Ικαρια, 24 Μαρτιου 2016

.


Ikaria Guidebook !!!


.
This Guidebook serves as a companion for anyone who wants to truly experience why Ikaria Island (Greece) is being praised around the world. Off the beaten path, Ikaria preserved a rich natural environment, crystal blue waters, hidden mountainous folds and a distinct local culture. Why do Ikarians tend to live so long? Come and explore why.
.

Hello readers


I am not sorry to interrupt the series of landscapes of others because this seems to be a good guidebook for Ikaria. Our friend Alexia’s work (1) is out of print and anyway it was only in Greek. On the other hand, the A.K.K. Editions hiking map is out of sale and I know from Angelos himself that it’s not likely to publish anything as good as that about Ikaria in the near future (2). During a visit at his house and having insisted that he should, he showed me a confidential copy of the recent e-book by Charlene Caprio and Lefteris Tsouris on his computer and I liked it. I didn’t have time to read it thoroughly and I couldn’t take it home with me because the copy was code-protected but I trust Angelo’s word. It’s an honest, careful and responsible piece of work based on long field research and that was also my impression after having read the one hundred PDF pages diagonally. The texts are to the point without unneeded literature and the maps are bold, nicely colored, clear and helpful. But the best thing about this Guidebook is the emphasis on hiking. I took a note of how the authors put it:

.

«We believe that the best way to understand Ikaria is by exploring the island’s footpaths called ‘monopatia‘. Spanning over 150 km in a configuration akin to a giant spider’s web over the island, Ikaria’s footpaths evolved over hundreds of years. Many of them connect remote villages with rivers, watermills, forests, mountain peaks, sea areas, more natural elements and other villages. The footpaths also reach areas inaccessible by vehicles and traverse the mountain’s inner folds. By exploring the footpaths, you will start to discover Ikaria’s unique environment and culture…»

.

As I couldn’t agree more, I also took note of the titles of the ten hiking routes recommended, mapped and described by the two authors in the last and longest part of the edition. The photos of Peter Wan who contributed in the edition are stunning and you can see some in the webpage of the e-book, however to introduce these hikes I prefered to use photos either from our blogs or the ones taken in the course of time by the members of the Mountain Climbing and Hiking Club of Ikaria. Those people are, after all, the volunteers who explore and discover, design, walk and maintain the mentionned footpaths. The authors duly acknowledge their contribution and by the way, so am I on a more personal level. If not for them and their endless discoveries, perhaps my passion for Ikaria wouldn’t be so strong. ^^’
.

.
.

Posing at the Waterfall (2)

  • Chalares River Canyon (Christos – Nas) walk.

.
.
.

.

Enchanted Watermill

  • The Spanaioi Watermill with additional walk to a Reservoirs and the Monastery of Mounte.

.
.
.

.

Boys must be brave

  • Pezi, Ryakas Waterfall and Selini pond walk.

.
.
.

.

Sharing Radi (B X)

  • Ranti Forest Walk, Herbal and Cave Walk.

.
.
.

.

Sharing Radi (B VII)

  • Koskinas Castle and Mt. Atheras Cliff Walk.

.
.
.

.

Ikarian Ridge Walk Oct 30 22

  • Mt. Atheras Ridgeline Hike (reaching Ikaria’s highest peak).

.
.
.

.

The Lighthouse and the Channel.

  • Ikaria’s Western Edge, Remote Seaside Villages and «Kavo Papas» Lighthouse Walk.

.
.
.

.

Thyme and Tower Hike

  • Ikaria’s Eastern Edge – Drakano Tower, Agios Georgios and the WWII Bunker Walk.

.
.
.

.

OFF THE RECORD #3

  • Ikaria’s Eastern Edge – Agia Kyriaki Hot Spring / Iero Beach.

.
.
.

.

The day we took over the mountains!

  • Ksylosirtis (Papas) Watermill and Lefkada Hot Spring.

.
.
.

 

Visit their webpage

⭐ ⭐ ⭐

.

.

(1) Alexia and her «Unexplored Ikaria & Fournoi»Proud Alexia and her Guidebook about Ikaria

.
.
.

.

.
Trail Network Shutdown

(2) Trail Network Shutdown

.
.
.

.

.

 

.

Όσα έχω προσπαθήσει να γράψω σε 1000 e-mails


.
.
Όσα έχω προσπαθήσει να γράψω σε 1000 e-mails, η Judy και ο Simon, συνόψισαν. Τους χρωστάω ευγνωμοσύνη. Σήκωσαν ένα βάρος από τη ράχη μου. Από δω και πέρα όταν με ρωτάνε, «Τι τρέχει πια με αυτήν την Ικαρία, που βρίσκεται και πώς πηγαίνει κανείς εκεί;» θα τους δίνω αυτό το σύνδεσμο. Ουφ!
.
.
.

.

IKAΡIA

 Όταν ακούγεται η έκφραση «παραδοσιακό Ελληνικό νησί», ο μέσος Ελληνόφιλος φέρνει στο μυαλό του εικόνες από κάποιο γραφικό λιμανάκι με γύρω-γύρω ταβέρνες, μερικά γαϊδουράκια και τίποτα άλλο εκτός ίσως από κάποιο ερημικό μοναστήρι μακριά πέρα στους λόφους, κανένα παλιό ερειπωμένο χωριό και αραιά και που κάποιους μικρούς οικισμούς κρυμμένους σε απόμερους όρμους. Φυσικά μπορείς να τα βρεις όλα αυτά στην Ικαρία. Ωστόσο, καθώς -ευτυχώς-υπάρχει πολύ λίγη από τη λεγόμενη «τουριστική ανάπτυξη», πολλοί επισκέπτες παθαίνουν πολιτιστικό σοκ στην πρώτη επαφή τους με το νησί. Κατεβαίνοντας από το καράβι, νιώθουν πως βρίσκονται σε μια εντελώς διαφορετικού τύπου Ελλάδα. Πράγματι, όταν έφτιαξε την Ικαρία, ο κατασκευαστής κατάστρεψε τα σχέδια, πράγμα το οποίο βρήκαν πολύ βολικό οι υπερήφανοι και ανεξάρτητοι Ικαριώτες,που δεν πολυσκοτίζονται για τους τουρίστες, που αν όμως τους δούνε σανκαλεσμένους, τους ανοίγουν διάπλατα την καρδιά τους. Επί αιώνες η Ικαρία ήταν γνωστή ως μια από τις πιο φτωχές περιοχές της Ελλάδας, και, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις όταν τα υλικά αγαθά είναι ελάχιστα, η κουλτούρα του τόπου περιέχει δυσανάλογα μεγάλη ποσότητα φιλοξενίας –με την έννοια που η Ελληνική γλώσσα δίνει στη λέξη: «αγάπη προς τον ξένο».

.

.

..

..

.

Από το καράβι η Ικαρία εντυπωσιάζει και δείχνει απειλητική με τον όγκο της, ενώ από τα νοτιοανατολικά φαίνεται γυμνή, απόκρημνη και βραχώδης. Αυτή όμως είναι μια συνηθισμένη παρανόηση. Λίγο να ταξιδέψεις πιο μέσα στην ενδοχώρα και βρίσκεσαι ανάμεσα σε δασοσκέπαστους λόφους, που ανεβαίνοντας καταλήγουν στις βραχοκορφές του όρους «Αθέρας», γυμνές, άγριες εκτάσεις, ωστόσο με ανάμεσά τους διάσπαρτες -ιδιαίτερα στο κεντρικό τμήμα της οροσειράς- πανάρχαιες συστάδες από πεύκα και μικρές βελανιδιές.

Γύρω από τα χωριά που είναι σκορπισμένα παντού στα βουνά, υπάρχουν αγροί όπου φυτρώνει ό, τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου από φρούτα, καρπούς και λαχανικά –δέντρα φορτωμένα με καρύδια τον Οκτώβρη, βερίκοκα της ξακουστής τοπικής ποικιλίας τον Ιούνιο, και βέβαια, στο νησί που διεκδικεί τη γέννηση του Διόνυσου, υπάρχουν αμπέλια παντού. Σχεδόν κάθε σπίτι και κάθε ταβέρνα φτιάχνουν το δικό τους κρασί από ποικιλίες σταφυλιών που βρίσκονται μόνο σ’ αυτό το νησί, ενώ παράλληλα υπάρχουν και τρία πιο εξελιγμένα οινοποιεία που εμφιαλώνουν εξαίσια κρασιά, άσπρα και κόκκινα, των οποίων η φήμη όσο πάει και αυξάνει –από σταφύλια που προέρχονται από οργανικούς αμπελώνες.

Είναι ένα αδάμαστο, άγριο νησί κι οι θάλασσές του συχνά είναι το ίδιο, γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή στο κολύμπι. Όμως για να παραθέσουμε τα λεγόμενα γνωστού Ικαριώτη, «αν θες να μάθεις αυτό το νησί, πρέπει να κοιτάς από τη θάλασσα προς το εσωτερικό». Έχει δίκιο. Αν και είναι αλήθεια ότι οι παραλίες της Ικαρίας είναι από τις καλύτερες στο Αιγαίο, δεν πρέπει να αμελήσει κανείς να γνωρίσει την ενδοχώρα. Αν σας αρέσει το περπάτημα, υπάρχουν αρκετές πεζοπορικές διαδρομές που ξεκινούν από τα θέρετρα του Να, του Αρμενιστή και του Γιαλισκαριού. Είναι πορείες που θα ικανοποιήσουν τόσο τους κυνηγούς της περιπέτειας, όσο και τους λιγότερο έμπειρους πεζοπόρους. Όσο για τους πραγματικά σοβαρούς ορειβάτες, μπορούν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε κάποια μακρινά μονοπάτια που διασχίζουν οριζόντια και κάθετα από άκρη σε άκρη τα βουνά του νησιού.

Οι παρατηρητές των πουλιών και όσοι αγαπούν τα φυτά και τα βότανα θα ευχαριστηθούν με το παραπάνω –τι θα λέγατε ας πούμε για τον εξαιρετικά σπάνιο Σταυραετό που φωλιάζει στις νότιες ακτές; Ή για το μοναδικό τοπικό είδος Ορχιδέας; Αλλά και οι εραστές της αμμουδιάς θα χαρούν να τεμπελιάζουν στις παραλίες Μεσαχτή και Λιβάδι, μόνο λίγα λεπτά από φιλόξενα, άνετα δωμάτια –ή αν νοικιάσουν αυτοκίνητο, θα αναζητήσουν ερημικές ακρογιαλιές, πολλές από τις οποίες δεν βρίσκει ποτέ ο μέσος επισκέπτης, καθώς είναι κρυμμένες σε άγριες χαράδρες όπου τρέχουν νερά σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Όσοι αγαπούν το καλό φαγητό, το κρασί και τις γιορτές δεν χρειάζεται να ψάξουν αλλού. Αντίθετα με ό, τι συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου, ο τόπος αρχίζει να θυμίζει όλο και περισσότερο «Ελλάδα» καθώς προχωρά το καλοκαίρι και κύματα Αθηναίων εφορμούν για να πραγματοποιήσουν την καθιερωμένη ετήσια εισβολή τους στο νησί. Έρχονται για να βρουν παραδοσιακά εδέσματα με γεύση σπιτίσια, φρέσκα ψάρια, λαχανικά χωρίς χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα, καθώς και το ευρέως διαδομένο Ικαριώτικο κατσίκι του οποίου το κρέας αποτελεί το κεντρικό πιάτο στο πανηγύρι που οργανώνεται σε κάθε χωριό τη μέρα που γιορτάζει ο τοπικός άγιος. Ένα πανηγύρι μπορεί να αρχίζει οποιαδήποτε ώρα στη διάρκεια της μέρας, αλλά συνεχίζεται πάντοτε μέχρι οι πρώτες ακτίνες φωτός της αυγής να διασπάσουν τους ατελείωτους κύκλους των χορευτών που χορεύουν στους έξαλλους ρυθμούς της τοπικής μουσικής. Αν καταφέρετε να μάθετε λίγο τα βήματα του «Ικαριώτικου», του μοναδικού «σπειροειδούς χορού», το νησί θα έχει αρχίσει να διεκδικεί την καρδιά σας. Αν και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να έχετε πιει πάνω από δυο γουλιές κρασί Ικαριώτικο, δυνατό και γλυκόπιοτο, που συχνά το σερβίρουν σε ανακυκλωμένα μπουκάλια της μπύρας.

Είναι ένα νησί που προσκαλεί για εξερεύνηση και την επιβραβεύει. Γεμάτο θαύματα, φτιαγμένα από τη φύση ή από τους ανθρώπους, όπως ο καταπληκτικός Πύργος του 5ου αιώνα π.Χ. που εποπτεύει τις ακτές του Φάρου, ή η μικροσκοπική εκκλησία της Θεοκτίστης που έκτισαν μέσα στο δάσος κάτω από ένα θεόρατο βράχο, όπως τόσα άλλα τέτοια κτίσματα στην Ικαρία, για να την κρύψουν από τις επιδρομές των πειρατών.

Ζώντας επί πολλούς αιώνες κρυμμένοι στην ασφάλεια του εσωτερικού του νησιού, οι Ικαριώτες συχνά περιγράφονται ως συνεσταλμένοι, όμως διαθέτουν μοναδική αίσθηση χιούμορ, ζωντάνια και κέφι. Αν ανοιχτούν και σας δείξουν συμπάθεια, δεν θα είναι γιατί ξοδεύετε χρήματα, αλλά επειδή είναι περήφανοι για το νησί και για τον τρόπο ζωής τους και θέλουν να τα δείξουν, απλά όμως και τίμια, συνεχίζοντας τη ζωή τους κανονικά –ανοίγοντας διακριτικά τον δρόμο στους επισκέπτες να ανακαλύψουν, αν θέλουν, την Ικαρία μονάχοι τους και να μάθουν να κινούνται με άνεση στο παράξενο περιβάλλον της. Ίσως τελικά φεύγοντας, να μην έχετε καταλάβει τι είναι η Ικαρία -λίγοι μπορούν. Όμως, είναι ένα αίνιγμα που θα σας τραβάει και θα ξαναρχόσαστε συχνά και πυκνά.

________________________________________

(Κείμενο της Judy Meetham και του Simon Corble

– Μετάφραση από τα Αγγλικά: Α.Κ.Κ.)

______________________________________________

Comments

(2 total)

Πλάκα-πλάκα, κι εσύ είσαι «συνεσταλμένη«…

Saturday August 18, 2007 – 06:38pm (EEST)

όου! ευχαριστώ -:))) ξέρεις –

Monday August 20, 2007 – 10:31am (PDT)

.


What I have written in a 1000 e-mails


.
What I have written in a 1000 e-mails –
2 members of our parea, Judy and Simon, synopsized. I am grateful. By writing this text for a small travel agency they took a great burden off my back. From now on, when I am asked «What’s hot about Ikaria, where is it and how can I get there«? I’ll just send them the link to this blog entry. Ouf!
_________________________________
.
.
.

._________________________________

.

IKARIA

When the phrase ‘traditional Greek island’ is used; the average Grecophile will conjure up images of an atmospheric taverna-lined harbourside, a few donkeys and very little else except perhaps the odd monastery in the remote hills, a ruined village and a few tiny settlements dotted around secluded coves. You can find all this on Ikaria, and yet, perhaps because there is mercifully very little by way of “toursity” development, many visitors get an initial culture shock when get off the ferry boat to find themselves in what feels like another kind of Greece altogether. When Ikaria was formed, they threw away the book and the Ikarians have kept it that way, proudly independent, not particularly bothered about tourists, but with an open heart to all their guests. For centuries, Ikaria was known as one of the very poorest regions of Greece and, as so often seems the case, those cultures with the least material wealth have a disproportionate amount of filoxenia – as the Greek word describes hospitality, (literally, “guest-love”).

.

.

..

..

.

From the boat Ikaria looks imposing, daunting and perhaps somewhat barren from your first prospect of its South and East; but this is a common misconception. Travel inland and within a short distance you are amongst the tree-covered hills, before moving upwards and out again to the high, dry and dramatic summits of the Atheras Mountains, which in the central zone are covered in pine or ancient patches of stunted oak forest. Around the scattered villages are fields growing every conceivable fruit, nut and vegetable – trees laden with chestnuts in October, justly-famed Ikarian apricots in June, and of course, on the island birthplace of Dionysus, vines everywhere. Almost every household and every taverna makes its own wine from Ikarian grapes unique to the island, while two more sophisticated wine producers bottle superb wines, white and red, with a growing reputation – and all from organic vineyards.

It is a wild, untamed island with seas to match at times, so care is needed when swimming, but as an eminent Ikarian is quoted as saying, “to know this island is to look inward from the sea” and he is right. True, the beaches are some of the most wonderful in the Aegean, but the interior is not to be missed. If walking appeals to you, there are many hikes starting from the resorts of Nas, Armenistis and Gialiskari; walks which will satisfy both the adventurous or the less experienced walker; the really serious hiker can even attempt a couple of trails which traverse the island, mountains and all.

Birdwatchers and botanists will find enough to satisfy them many times over – how about the extremely rare Bonelli’s Eagle, which breeds along the West coast? Or Ikaria’s very own species of Orchid? Beach lovers will be happy to laze on the sandy beaches of Messachti and Livadi, minutes from the friendly, relaxed accommodation – or, with car hire, there are drives to secluded coves, many of which are never discovered by the average visitor, set in dramatic gorges, running with fresh water all through the summer. Lovers of wine, food and parties need look no further; unlike so much of the Aegean, the place starts to feel more and more Greek as the summer advances and waves of Athenians launch an annual invasion. They come in search of traditional dishes with a real “home-cooking” feel; freshly-caught fish, delicious organically-grown vegetables and the ubiquitous Ikarian goat, whose meat forms the central dish at each village panagyri – the festival to celebrate the local saint’s day. A panagyri can start at anytime of the day, but will always go on until the first rays of dawn bring an end to the endless chains of dancing to wild Ikarian folk music. If you can manage the steps of the Ikariotiko, the unique “spiral-dance”, the island will truly start to claim your soul; though it will be essential that you have more than a taste of Ikarian wine, often served in recycled beer bottles and as strong as sherry.

It is an island that invites and rewards exploration; full of wonders, natural and man-made, such as the extraordinary 5th Century BC tower that guards the coast at Faro, or the tiny church in the woods at Theoktisti, built under and enormous rock, like so much in Ikaria, in order to hide it from the raids of ancient pirates.

Keeping themselves safely hidden over many centuries, the Ikarian people are often described as shy, but have a humour and spirit that is unique. They will befriend you, not because you are spending money, but because they are proud of their island and wish to promote it and their way of life, simply and honestly, by carrying on as normal – gently paving the way for visitors to
discover Ikaria for themselves and to feel at home on such unfamiliar territory. You may not go away understanding what Ikaria is all about – few do; however, it is an enigma that will draw you back time and again.

(Text by Judy Meetham and Simon Corble)
.

Comments

(5 total)

Thanks for putting it on your blog El & thanks Angele for passing it on. It was a great pleasure for us both to write it. xxx

Wednesday August 8, 2007 – 10:07pm (BST)

I didn’t pass it on to her! She blogged it as soon as I put on the link in the hikingIkaria group yesterday evening! Being a co-moderator, she could see what the new link was right away. Grabbed it in the air, so to speak. I have the same problem as her, but not so much. Eleni is far more «international» and well connected -:lol

Thursday August 9, 2007 – 08:22pm (EEST)

Yes indeed! As a co-moderator in the hikingIkaria group I was notified about the addition of the new link and when I saw what it was, oh what a relief, I blogged it at once. 1000 e-mails – I mean it! It has become bothersome -nuissance.
THANK YOU JUDY !!!

Thursday August 9, 2007 – 01:43pm (PDT)

J. and S. are right. The Ikarian dance entered the new milleneum as a «spiral dance». Let’s face it. I will draw a sketch of the steps of the new dance in a blog entry.

Sunday August 12, 2007 – 02:29pm (EEST)

Το μεταφράζω Ελληνικά. Θα σου το στείλω και θα το ανεβάσεις, οκ;

Tuesday August 14, 2007 – 08:29pm (EEST)


IF *I am tourist promoter*, so …


.

So now that *I am tourist promoter*
let me get busy ! The island’s economy is at stake (Ω Θεέ μου !)
SO…
Ikaria is mostly known for and associated with the myth of Icarus and to some extent for its medicinal (just *warm* if you like) springs most of them located in the village of Therma very near Agios Kirikos, the capital of the island.
.
.

But …  «Life is What is Happening, While We are Thinking of Something Else.»

(J. Lennon)

Here is an extract from Pr A. Papalas «Rebels and Radicals» -Icaria 1600-2000″ (Chapter 7, Widening Horizons, Tourism, pp.317, 318). It is about the very first beginning of tourism in Ikaria in the mid-1970s.

«The class and the number of visitors to Therma did not produce the revenues that other islands were enjoying from tourism in the 1970s. Icarians continued to promote Therma and began to consider ways to attract visitors to other parts of the island. There were proposals to spruce up the interior villages for sightseeing tours, to advertise the forests or what was left of them and to renovate the monuments of the island.
….
While Icarians were devising various inept schemes to cash in on the obsession that well-heeled Europeans were displaying for the Aegean, backpackers were discovering Livadi beach between Armenistis and Gialiskari. The locals never held this area in high esteem for they did not regard sunbathing or swimming as a leisure activity. The sandy shore was deserted except for the occasional native following a doctor’s advice to take the sun or sea fro therapy. Bohemian typesbegan to infiltrate a region without hotels or restaurants. They put up tents on the seaside …

.

.

…Gradually cafe owners, who had hitherto catered to fishermen, began to build small family-operated pensions. Nudists established a summer community on the Livadi beaches much to the opposition of the locals. In the summer of 1982, an alliance of farmers, Orthodox priests, and Communist officials attacked the nudists with anti-American slogans and threats. There were no casualties, and a compromise was eventually reached. The nudists retreated to the less visible beach of Nas, and the more conventional tourists settled in the Armenisti-Gialiskari where small lodgings by the late 1980s grew into modern hotels… «

Nas Ikaria in DPGR

You will say that was a typical story. Since the 1970s «a lot of water ran in the ditch» or to be more accurate «a lot of waves crashed on the sand»… 😀

Nas Ikaria 1 2010 Nas Ikaria 2 2010 Nas Ikaria 3 2010 Nas Ikaria 4 2010 Nas Ikaria 5 2010 Nas Ikaria 6 2010

.

>>>>>>>>>

Ikaria is being rediscovered.

This time not about the beach ^^’

c13c08f12d15f12 d03c01a14

To say more: the island is being *retrieved*, rediscovered by hikers! Still clubing and panigiria are on and will be on with rough loud music as usual, because we are Greeks, that’s all… Image

.
.
Comments

(2 total)

Hey, «tourist promoter» !
How can you inter-connect all that? I wonder how? *good weaver*
Where did you find the link to the photo behind «infiltrated a region» ? That was very good. There is no other to explain what a «grouvalos» is. And I don’t think it’s something bad necessarily. The flower pot in the foreground says it all …

Monday June 5, 2006 – 09:31pm (EEST)

-> thank you for quoting from that book !
It’s so sober, so well grounded, well tuned and well tempered. At the same time it is a very «crazy Ikarian» book : so much hard and good work for a place with a lot of history and drama but which hardly anyone knows. . .
Do you get what I mean?
-> when «all that» happened in the mid-1970s, I was there and saw it. We spend our summers in Armenistis. It was a clash of cultures and one of my best memories of youth is that I took part in it. My future wife, her sisters and her brothers were among those «Bohemians». They were very respectful though. They made a difference, so I chose the prettiest and I believe I made a difference too, so she chose me as well, etc. etc.

Tuesday June 6, 2006 – 10:15pm (EEST)

 


I AM A TOURIST PROMOTER !!!


.
.

So this matter has been cleared up. I’m not an enemy of tourism -hahaha Image
Here is a certain Marina Stenos’ blog [*Ikarian Adventures*] who connects to our Flickr photos of Ikaria and calls for visitors.
The strangest thing Image: in Marina’s selection of Ikarian images I saw some of my darkest *unfriendly* landscape shots !!!
Because I ‘ve never (NEVER !) called for visitors in a «come on everybody» way, I was almost upset Image when I discovered Marina’s blog. But then I saw that she names it «adventures«, so it’s ok Image, I guess.
It doesn’t matter that she didn’t send a polite notice to say that she’s linked to our pictures. We even have a club about Ikaria in Flickr and I Image am a moderator of it !
It doesn’t matter. Den pirazi. Δεν πειραζει.
It’s just that I like to communicate. I’m aware that other people don’t. It’s alright.
Funny: how can people who don’t care much about communication, call for visitors?
It doesn’t matter. Den pirazi. Δεν πειραζει. Image
Let’s call this …»ikarian enigma» :-)(-: lol Image

P.S. 1 the irrelevent picture with the rock and the vespa is from the all day long Panigiri of Agios (St.) Isidoros, 14 May 2006
P.S. 2 there are links in this text; I’m not sure whether they appear, so just move your mouse around and you will find them.

Comments

(9 total)

but you ARE PROMOTING TOURISM already through Flickr ! Haven’t you noticed the sponsors flowing in on the left column of the page «Flickr photos tagged Ikaria» ?
Now if someone knows that there is a very scarce boat connection to the island and evenmore, once there, there are very poor bus lines to visit and see all these places…
well… I can’t say what «product» exactly you are promoting. Surely a specialty product only for the few.
@AKK : why don’t YOU get in the game. Put an ad for the hiking thing, the hiking map or about guided tours (are there any ? I mean good ones -> adventure stuff)

>about the photo :- I hadn’t realised that besides the panigiri, we made such an interesting car+moto expo out there -: <

Monday May 29, 2006 – 11:38am (EEST)

Ha.. who needs guides! Do it Ikarian style and walk along the road until some friendly stranger picks you up 😉

Tuesday May 30, 2006 – 09:38am (EDT)

you are very clever; almost like me.
I wish (curse?) you fall on the right friendly stranger as it happened with Eleni and me and adventure started …

Thursday June 1, 2006 – 02:50pm (EEST)

Eleni, I’m working in the paths and feeling old lately. I want to retire. Find me an assistant. Someone who loves misty mountain tops, deep cold pools and nameless coves. Someone who can go torso naked and wrap his/her T-shirt on his/her head when it’s too hot and when it’s cold, freeze like a brave.
Find me one, eevn if he/she is from the plains of H.

Thursday June 1, 2006 – 10:38pm (EEST)

Are you serious? Do you mean it?
-ASSISTANT PATHMAKER WANTED-
-ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΒΟΗΘΟΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗ ΜΟΝΟΠΑΤΙΩΝ-
Do you like it like this? Shall I shout it out?
(Whatever you say, I will anyway, he he)
Σ’ αρεσει ετσι; Να το βγαλω στη φορα;
(Οτι και να πεις, θα το βγαλω, χε χε)

Friday June 2, 2006 – 03:11am (PDT)

Do whatever you think best. It was you who pointed out that Ikaria is a mini continent in the first place.
A ‘muse’ I have and it is you but now I need something more practical. The article in the Greek «Climbing» magazine made me understand that islands are not supposed to have maountains and a vast inside land. But they do and Ikaria has a lot (go swimming and bar strolling just a bit later, that’s all) and I (we) really need a mountain corps, let this be a corps of one (in the beginning)

tx

Friday June 2, 2006 – 11:42pm (EEST)

a long time ago I joined a Service Civil International team staying in a big tent above the little village of Seix in the Pyrenees. We were clearing, remaking, signing footpaths. We were not paid but we had the tent and the food and met people from all over, as well as being in a beautiful place (that I now go back to far more than I could have dreamt I would). Has this been done? A burst of activity by lots of people can be fun, although to work selflessly whatever the season through good times and hard must be better for the soul…

Saturday June 3, 2006 – 12:11am (CEST)

What a surprise ! We have called for and hosted the SCI in Ikaria twice already. The big sign at the entrance of «Chalares Canyon», one of our best natural sights, writes «The trail was restored by the volunteers of the SCI»

Somewhere in the files of http://groups.yahoo.com/group/hikingIkaria/
there is a report by one of those volunteers about the sejourn and their work. I found it and copied it from the SCI site. It’s in Dutch, so I was never able to read what it says !

Saturday June 3, 2006 – 09:19pm (EEST)


Eleni’s blog in Ikaria: thoughts about photography



 


Hello readers! 💋

(1) I removed the ‘lighthouse’ from my ID. Not that I put out the lighthouse -it’s always there. I’m not allowed to delete it. It’s the candle on my grandmother’s grave.


……
sunset lighthouse 3


(2)
The ‘stats’ counted over 3000 visits in my blog. Though I know that by now there are about 27.ooo.ooo blogs on the net and I know that my 3.ooo visits are less than nothing, I gOT pAnICKEd.

(3) Among my many mediterranean handicaps is that I am superstitious, in a creative and ‘cultured’ way perhaps, but no less superstitious for that -perhaps even more. Do you know of that superstition according to which for every photograph you take ( or have others take) of youself a part of your soul is lost? The local professional photographers here in the island know about this. Their predecessors had to spend a long time talking with the ‘subjects’, showing them the camera (what’s inside, the buttons etc.) to persuade them that the process of taking a portrait wouldn’t deface them or deprive them of speech and things like that. I felt the same (oh, readers !) so I removed my face from the blog. Every time I opened the blog and saw my face and realized that hundreds of people had been looking at me, I felt ‘consumed’. (Models on giant wall posters must feel the same, but they get a hell of a lot of money for this -perhaps this is why they do get all that money after all)

(4) Instead of «me+lighthouse», you have «my hair dyed red + my 3/4 back + my right hip + my right arm + a part of my right boot» I particularly like the new colour of my hair. I find that this colour goes very much with the green and grey of the landscape of Ikaria.


……


(5)
Here I am on my knees on the wall of the cistern (water reservoir) of the old watermill, lost ⁉(‘lost’ ? for Ikaria this word looses its meaning) in a gorge. It’s the same site with the waterfall (see my Flickr) and the snowdrops/galanthi flowers (see my Flickr).

(6) Nana 😘 who took this photo, is a great photographer -not consious, but natural born. It was not her, but I 😉 who blurred her photo afterwards on the computer.

(7) I blurred the photo, 1st) because of *3*, 2nd) because I don’t want this particular photo to be stolen 😠 . By ‘stolen’ I only mean one thing: I don’t want this photo (or others where I appear in front of or inside an Ikarian landscape) to be stolen and appear in one of those tourist-oid promoter-oid 🤪 websites which are supposed to advertise the assets of the island («oh, how nice, how old, how green, lotsa pretty redhaired hikers in it too»).


……
.
(8) ON the CONTRARY (now this is quite official), I’d pose full face, full body (even naked in a pool or a waterfall in a canyon) for a cause (in this I still feel in me live the impossible, unbearable ‘eco-freak’ I was once upon a time). I’d break a strict law (of mine) and I’d become a 😇 ‘muse’. If only I knew it would help and that there would be people who really did something good for the environment (natural+social) of this extraordinary place. And that such photos would inspire others to go the same way. I can act stupid, but I’m not naive and I know that this is not likely to happen. There are too many crazy 😬 earthmovers around here. Unless the price of oil reaches the price of gold, they will be in business trying to flatten the island and make it look like an Athenian backwater suberb (‘quelle horrible illusion’).

……
big nail dig ikaria

(9) However, the future is 🤔 unknown. If ever on a website or the paper press you see a photo of me naked 😛 in a waterfall, you ‘d know that my island is going the right way (‘right’, according to me of course).

(10) I’m afraid that many years will pass for this to happen (if ever), so I guess will be very very old 😫 by then. So let me be more accurate and state the above *9* in a different way . If ever on a website or paper press you see a photo of a bag of wrinkled skin and brown bones, you would know 😉, 1st) that it is me, and 2nd) that my island is going the right way.



……
A crack in reality


kisses to everybody
😚 😚 😚


……


A soap&cartoon&docu
drama&commercial&paperback&blog&chop-all-on-my-bench-for-life-not-survival
writer has met an artist
(& possible friend?..)
~~~ biou, biou.. «the bomber» is scared


……

~ φιλακια *** και σε ολα τα Ελληνοπουλα και τις Ελληνοπουλες που δεν το βαζουν κατω ~

κουραγιο βρε… μονο τα πρωτα 100 χρονια ειναι δυσκολα  ~ σε 2 μηνες εγω κλεινω το πρωτο 1/3 απο αυτο το χρονικο διαστημα ~ ηταν το πιο δυσκολο ~



……

Comments

(4 total)

Why certain women are so good at starting wars?

Tuesday March 14, 2006 - 10:35pm (EET)

I do consider myself a ’cause’ (some might say a lost one) and I do accept gratuitous donations…I would also be obliged to REALLY DO SOMETHING GOOD FOR THE ENVIRONMENT!!!!!

Tuesday March 14, 2006 - 02:35pm (PST)

You’re right AKK, I read it in school books… since long time greek women called «Eleni» are the best at starting wars.

Wednesday March 15, 2006 - 12:33am (CET)

-> (to the above commentators)-> because men are stupid, that’s why->->-> to win a war is nothing ! we also want flowers, chocolates, songs, jokes, etc. etc. … There was only one Penelope and that was Penelope Cruz !
-> Elenitsa, you’ve ruined the photo ! ok …I understand the reason (& I have a copy). About the other thing (the enviro campaign), the USDA are brainstorming: «bulldozers vs eco-babes», how & who wins? tough tough tough==> We may be like 2 dried old figues until the PhDs come to a conclusion.

Wednesday March 15, 2006 - 10:44pm (EET)

.

 

For memories sake, the 4 wild photos
I deleted from Flickr:

.