Το Πέλαγος του Βοριά



.

 .

 .

Ikaria 157 - The Sea

.Τ ο  π έ λ α γ ο ς  τ ο υ  β ο ρ ι ά

 

Εκείνο που οι Αμερικάνοι

όταν έρχονται, ονομάζουν

καμιά φορά Ωκεανό

γιατί δεν φαίνεται

τίποτα στον ορίζοντα

σαν να είναι η άκρη

κάποιας ηπείρου,

αφού βρέξει και έχουν πλυθεί

οι αιθέρες και έχει απλωθεί

σιγαλιά, τότε πότε-πότε

μου δίνει

και βλέπω

διάφορα.

Παραδείγματος χάριν:

Πρώτα, τα δελφίνια,

κι ύστερα μια ψαρόβαρκα

που κάθε μέρα ψαρεύει

επίμονα στο ίδιο σημείο.

Στο βάθος, μακριά στο κανάλι

περνούν φορτηγά φορτωμένα ίσως

τσιμέντο, σιτάρι, αυτοκίνητα,

εκτυπωτές. Και γιγαντιαία

πετρελαιοφόρα.

Αργότερα λίγο πριν σουρουπώσει,

μπορεί να δω σαν φάντασμα να περνάει

καμιά πυραυλάκατος,

ή ένα -πιο ειρηνικό-

μικρό ιστιοπλοϊκό

που θέλω να πιστεύω

πως θα ‘ναι κανείς

Νορβηγός που κάνει

το γύρο του κόσμου,

ή ακόμα ίσως μια φίλη μου

που βαρέθηκε “να κάνει

αθροίσεις σε χοντρά

λογιστικά βιβλία”.

Όταν νυχτώνει περνούνε περίλαμπρα

τα κρουαζιερόπλοια: Μασσαλία,

Νάπολη, Μύκονος, Έφεσος.

Ίσως την ίδια ώρα, απ’ την άλλη μεριά

ξεκινούν να περάσουν απέναντι

στα μουλωχτά γυναικόπαιδα

μετανάστες τους προμαχώνες

του Κάστρου Ευρώπη.

Κι επιτέλους κάποια ώρα

διασχίζει το μαύρο τελάρο

κάτι πιο γνώριμο, το καράβι

απ’ τον Πειραιά, εκείνο που

φέρνει τον καφέ μου και τα τσιγάρα μου.

Φωτοβολίδες, ανεμοστρόβιλοι, παράξενες αναλαμπές,

σύννεφα σαν αρχάγγελοι, μια φορά μου φάνηκε πως

είδα ένα φυσητήρα (διάβασα κι έμαθα πως πράγματι

συχνάζουν), μεγάλα πουλιά, γερανοί, πελαργοί,

αγριόκυκνοι.

Μια μέρα ονειρεύομαι πως θα φανεί εκείνο

το μαύρο πειρατικό με τα πενήντα κανόνια

που γράφει ο Μπρεχτ στο τραγούδι του Βάιλ,

ίσως ακόμα την ίδια την Pirate Jenny,

θριαμβεύουσα.

Γιατί στο πέλαγο μπορεί να δει κανείς

otinanai

Γιατί στο πέλαγο…

ta panta rei

 .

.

Εδω Ελενη.

Καθως βρισκομαι στην Ικαρια σημερα ειχα διαθεση να παρουσιασω στο μπλογκ μου το παραπανω ποιητικο κειμενο που εγραψε αγαπημενος φιλος γι αυτα που βλεπουμε με τα ματια του σωματος και της ψυχης οταν απο τα βουνα του νησιου μας αγναντευουμε το πελαγος.

Το Πελαγος του Βορια” ανηκει στη σειρα otinanaiπου ο φιλος μου δημοσιευει σχεδον καθε μηνα στο ikariamag, το διαδικτυακο περιοδικο της Ικαριας που μας ενημερωνει και μας κραταει συντροφια.

Ελεύθερες Πτήσεις : otinanai

Για να το εικονογραφησει, διαλεξε μια φωτογραφια που εβγαλα εγω καποτε σε μια χειμωνιατικη πεζοπορια στα βουνα και μου εκανε μεγάλη χαρα και τιμη λεγοντας μου πως του εδωσε εμπνευση.

Χαρα και τιμη οχι ομως εκπληξη. Μοιραζομαστε την ιδια αγαπη για τους ανοιχτους πελαγισιους οριζοντες, την ίδια φαντασια και περιεργεια για τα θεαματα και τα θαυματα που κρυβουν και φανερωνουν. Αληθεια, αυτο το κομματι θα μπορουσαμε να το ειχαμε γραψει μαζι.

Πφφφ… κολακευομαι…

Στην πραγματικοτητα ειναι ολο δικο του.

Γι αυτο, αναδημοσιευοντας στο μπλογκ μου, αντισταθηκα στον πειρασμο και δεν προσθεσα αλλες φωτογραφιες εκτος απο τις αρχικες, δηλαδη εκτος απο τη δικη μου στην αρχη και της Πελαγιας απο τη Σαμοθρακη στο τελος.

.Καλο Χειμωνα

 .

The Vine on April 01, 2006


.

NO WORDS

-there’s been too many

-so shut up and dig now, dig, dig, dig

-there can’t be a better setting than this.

.

.
I may write about the vine sometime, though,
and break Imageanother rule because it’s thought
to be a man’s job.
I’ll think about it…

In case I don’t write, it’ll be up to you then. So think about this:

What’s wine ? Wine is (according to me)

«a liquid landscape in the sun»

.

.

(lights, cameras, set, shoot)

This is what Eleni Imagesays in full awareness of the consequences of the law.

.

Comments

(5 total)

Εγώ, ξέρεις, δεν είναι στα προτερήματά μου να είμαι καλοπροαίρετη, γλυκιά, συμπονετική και τα ρέστα. Θα το πω λοιπόν χύμα: μήπως κάποιοι είναι εντελώς τυφλοί (για να μη πω τίποτα χειρότερο) στην Ικαρία; Οι Δήμαρχοι π.χ., οι επιχειρηματίες π.χ. Δεν είμαι του άκρατου φιλελεύθερου καπιταλισμού κι όλα αυτά, αλλά μήπως τέλος πάντων κάποιος πρέπει να παρει κάποια πράγματα στα σοβαρά στο νησί σας; Τέτοιο βάθος, τόση ομορφιά… φτου γμτ
Αλλά τι μιλάω εγώ; Είμαι 2 βήματα από την Ακρόπολη και υπάρχει τόση ασχήμια. Τουλάχιστον όμως (όχι όλοι -κάποιοι) βγάζουμε φράγκα. Εκεί πέρα, κάνουν ότι μπορούν να χαλάσουν το νησί και πάλι φράγκα δεν βγάζουν.
Τα γράφω αυτά, γιατί νομίζω ότι ο τύπος που έφτιαξε αυτό το αμπέλι είναι ένας αληθινός ήρωας.

Που δεν γέμισε το χωράφι του με παλιοκατσίκια ή δεν το γέμισε με σκουπίδια, χαλασμένα αυτοκίνητα και μπάζα. Που τσακίζεται στη δουλειά και σίγουρα θα κάνει ωραίο κρασί.
Ουφ, τα είπα και ξαλάφρωσα. ‘Delete comment’, αν σου κάνει πρόβλημα ότι έγραψα.

Sunday April 2, 2006 – 02:17pm (EEST)

«a liquid landscape in the sun» in a glass?
Wow, you are a master advertiser !
Though if we believe Nana’s words, soon there will be very little to advertise. So ‘First we take the Acropolis, then we take Ikaria» ? or the other way round? Or we don’t «take» -just «give» …
What about a good example for starters?..

(I wish you worked with me in the paths. But I know, you are a ‘seer’; I’m the ‘digger». I could ask Nana, but she is very lightfooted and I will not be able to catch up with her and I’m afraid she will be bored. )

Monday April 3, 2006 – 01:05pm (EEST)

For me its a liquid landscape on the tongue…

Monday April 3, 2006 – 09:54am (PDT)

I like G. Karimalis description (he got it from somewhere else) «the grape is a child of the sun, but the wine is a child of the darkness«

Monday April 3, 2006 – 06:48pm (BST)

I salute your comments. Do you know the story of the donkey (a ‘sun’ animal or a dark animal? you say Doctor) who first pruned a wild vine? It ate the useless branches and by doing so it made it produce good grapes later?
Since then, the donkey is a sacred animal because in its ‘stupidity’ it always does the right thing (for us -I don’t know if it’s the right thing for the donkeys) -:lol

P.S. I love donkey heads

Monday April 3, 2006 – 12:28pm (PDT)