food, pebbles and headstands


Delicious simple food cooked by a Greek Mum all home made the cheese , bread , herb pie and very very tasty peas and broad beans cooked in a fabulous way slowly with fennel and extra virgin olive oil. I'm even loving the table cloth. It's all good learning lots and being well looked after. The pebbles found at Therma beach here in Ikaria, are a stone collectors dream! The small bay collects and holds these wonderful little gems, so that they can be found when beach combing.

.

Dear readers,
it was my name day and I was planning a relaxed, unambitious post about the wonderful things an English couple who live in Ikaria do with pebbles from the beach, when all of a sudden the famous Jamie Oliver, after his visit to the Chiapas last month, landed on the island to look into our cooking and shoot scenes for his next show!!! I am still and always a bad cook (my only improvement has been towards safety but unfortunately not towards taste) so don’t be afraid, I am not going to go crazy about recipes. I do think, however, that the island has a wealth of natural, healthy foods and natural and healthy ways of cooking. But I am not going to go crazy about that either. This was planned to be a relaxed, unambitious post, and a relaxed, unambitious post it is going to be. I’ll just push Nik and Stef’s stones a bit to the side and make room for a few pictures of Ikarian food from Jamie Oliver’s instagram, plus a few shots with heavier stuff taken in Ikarian restaurants by adamansel52, a ‘food tourist’ who toured the island last month. Move your mouse over the photos to read the descriptions. Scroll down to find a surprise. Nothing to do with food! It’s just another Ikarian summer drawing near!!!

🙄 ^^’

.


Learning how to make Trahana from this loverly lady Maria. It's a very historical healthy whole grain cracked wheat cooked with goats milk soured and dried in the sun it's something very special and central to there diet. Delicious! A massive thank you to all the wonderful people of Ikaria that I met and worked with. this island has really touched my heart it's so natural and such a special place I can't wait to go back. The colours and textures are something to behold, and the variety of stones found I have not seen anywhere else. Quartz, banded agates, granite, jasper, and many more are found here.

A beautifully simple Greek salad the classic way with juicy tomatoes, olives and crumbly feta! Proper bold flavours and super fresh ingredients. The stones come from the sea of course, and also they get washed down from the mountain range on the island, if you go and look at the cliff faces near the beach you can see these very stones jutting out from the mud and rock; fascinating!

Cooking delicious wild herbs greens and pumpkin to be rolled in filo. Yum! Since I started beachcombing for colourful pebbles, sea glass, terracotta pottery and other surf tumbled delights, I learnt a few techniques that might help a beginner to this wonderful past time; and thought I would share them with you.

.

Ikaria 288 At Therma Nik and Stef from England have a business beach combing for anything that can be used to make jewellery, selling it online then shipping it all over the world.

Ikaria 200 Here I will be talking about all the wonderful stones, minerals, sea glass and other oddities that I find where I live on the Greek island of Ikaria.

Ikaria 175 Beach combing here is unlike anywhere else in the world, and is a stone collectors paradise! There are many beaches here full to the brim with all different types, colours, and textures of stones; the only limit is how many you can carry!

.

Taverna in Therma. The fish in sauce with salad and with bread was 8 Euros. I could have eaten spaghetti Bolognese for 5 Euros! The half litre of wine was 3 Euros. But at payment time she only wanted 10 Euros. All fresh, all local produce. With a fantastic sea view. I found these beautiful mustard colour beach pebbles whilst out beach combing on the north coast of Ikaria yesterday. But what type of rock are they...any ideas??

Ikaria 229 A lovely selection of substantial sized beach stones I found whilst out beach combing on the north coast of Ikaria a couple of days ago. The colours are amazing.

Ikaria produce on my kitchen floor. Wine, honey, olive oil, mountain tea, herbs, soaps, cosmetics. About half of it unlabeled, given to me as presents. A mix of wonderful beach finds from Therma beach in Ikaria, sea glass, pebble candy; and a sea shell! If you look along the tidelines, this is what you can find.

.

Αρέθουσα #here #forever #ikariamylove #daysinikaria #gipsylife by Sofia Pavlides (@so_soso7) on instagram Seychelles Ikarias. I believe in the good things coming ☀ #daydreaming #behappy #headstand #daysinikaria by Sofia Pavlides (@so_soso7) on instagram

Seychelles Ikarias ☀ #happy #grateful #daysinikaria by Sofia Pavlides (@so_soso7) on instagram Κυπαρίσσι #headstand #islandlife #daysinikaria by Sofia Pavlides (@so_soso7) on instagram

.

Sofia’s headstands in her: «Days in Ikaria» on instagram ^^’ ^^’ ^^’
Nik and Stef’s etsy shop: etsy.com/shop/thermalstonedesign ⭐ ⭐ ⭐

.

Advertisements

Ikaria Guidebook !!!


.
This Guidebook serves as a companion for anyone who wants to truly experience why Ikaria Island (Greece) is being praised around the world. Off the beaten path, Ikaria preserved a rich natural environment, crystal blue waters, hidden mountainous folds and a distinct local culture. Why do Ikarians tend to live so long? Come and explore why.
.

Hello readers


I am not sorry to interrupt the series of landscapes of others because this seems to be a good guidebook for Ikaria. Our friend Alexia’s work (1) is out of print and anyway it was only in Greek. On the other hand, the A.K.K. Editions hiking map is out of sale and I know from Angelos himself that it’s not likely to publish anything as good as that about Ikaria in the near future (2). During a visit at his house and having insisted that he should, he showed me a confidential copy of the recent e-book by Charlene Caprio and Lefteris Tsouris on his computer and I liked it. I didn’t have time to read it thoroughly and I couldn’t take it home with me because the copy was code-protected but I trust Angelo’s word. It’s an honest, careful and responsible piece of work based on long field research and that was also my impression after having read the one hundred PDF pages diagonally. The texts are to the point without unneeded literature and the maps are bold, nicely colored, clear and helpful. But the best thing about this Guidebook is the emphasis on hiking. I took a note of how the authors put it:

.

«We believe that the best way to understand Ikaria is by exploring the island’s footpaths called ‘monopatia‘. Spanning over 150 km in a configuration akin to a giant spider’s web over the island, Ikaria’s footpaths evolved over hundreds of years. Many of them connect remote villages with rivers, watermills, forests, mountain peaks, sea areas, more natural elements and other villages. The footpaths also reach areas inaccessible by vehicles and traverse the mountain’s inner folds. By exploring the footpaths, you will start to discover Ikaria’s unique environment and culture…»

.

As I couldn’t agree more, I also took note of the titles of the ten hiking routes recommended, mapped and described by the two authors in the last and longest part of the edition. The photos of Peter Wan who contributed in the edition are stunning and you can see some in the webpage of the e-book, however to introduce these hikes I prefered to use photos either from our blogs or the ones taken in the course of time by the members of the Mountain Climbing and Hiking Club of Ikaria. Those people are, after all, the volunteers who explore and discover, design, walk and maintain the mentionned footpaths. The authors duly acknowledge their contribution and by the way, so am I on a more personal level. If not for them and their endless discoveries, perhaps my passion for Ikaria wouldn’t be so strong. ^^’
.

.
.

Posing at the Waterfall (2)

  • Chalares River Canyon (Christos – Nas) walk.

.
.
.

.

Enchanted Watermill

  • The Spanaioi Watermill with additional walk to a Reservoirs and the Monastery of Mounte.

.
.
.

.

Boys must be brave

  • Pezi, Ryakas Waterfall and Selini pond walk.

.
.
.

.

Sharing Radi (B X)

  • Ranti Forest Walk, Herbal and Cave Walk.

.
.
.

.

Sharing Radi (B VII)

  • Koskinas Castle and Mt. Atheras Cliff Walk.

.
.
.

.

Ikarian Ridge Walk Oct 30 22

  • Mt. Atheras Ridgeline Hike (reaching Ikaria’s highest peak).

.
.
.

.

The Lighthouse and the Channel.

  • Ikaria’s Western Edge, Remote Seaside Villages and «Kavo Papas» Lighthouse Walk.

.
.
.

.

Thyme and Tower Hike

  • Ikaria’s Eastern Edge – Drakano Tower, Agios Georgios and the WWII Bunker Walk.

.
.
.

.

OFF THE RECORD #3

  • Ikaria’s Eastern Edge – Agia Kyriaki Hot Spring / Iero Beach.

.
.
.

.

The day we took over the mountains!

  • Ksylosirtis (Papas) Watermill and Lefkada Hot Spring.

.
.
.

 

Visit their webpage

⭐ ⭐ ⭐

.

.

(1) Alexia and her «Unexplored Ikaria & Fournoi»Proud Alexia and her Guidebook about Ikaria

.
.
.

.

.
Trail Network Shutdown

(2) Trail Network Shutdown

.
.
.

.

.

 

.

Κλείνει προς τα έξω, ανοίγει προς τα μέσα


.
_Blog Review Ikaria 2014 # 11 The Explorers (2a)_

Closed to the outside, open to the inside

 

Nana to agrimi's blog Γεια σας.

Είμαι η Νανά to agrimi και σήμερα στο μπλογκ της Ελένης που παρουσιάζει διαλεχτά μπλογκς για την Ικαρία, γράφω για τον ΟΠΣ Ικαρίας

Ημερολόγιο Εκδρομών και Δραστηριοτήτων του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου Ικαρίας

.

.

Είναι μια χαοτική παρέα που αλλάζει συνεχώς, άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν, σημαδεύουν και φτιάχνουν μονοπάτια, παραδοσιακά ή καινούριες διαδρομές, κάνουν πεζοπορίες, ορειβασίες, ψάχνουν, εξερευνούν, φωτογραφίζουν, στις πτυχώσεις των βουνών ανακαλύπτουν κρυμένες ομορφιές που δεν φαίνονται.

Είναι ο Ορειβατικός Πεζοπορικός Σύλλογος Ικαρίας, μια ανεξάρτητη, δημιουργική ομάδα ντόπιων πεζοπόρων και ορειβατών που κι αυτοί δεν καλοφαίνονται, δεν έχουν, ας πούμε, πινακίδα ούτε γραφεία, όμως θα καταλάβεις την παρουσία τους από τη συστηματική δουλειά που έχουν κάνει στα βουνά και την εξίσου συστηματική προβολή της στο ίντερνετ.

Για χάρη τους, επεμβαίνω στη σειρά blog reviews about Ikaria που κανονικά γράφει η Ελένη, και προσθέτω στην κατηγορία «explorers» το ιστολόγιο του ΟΠΣΙ που είναι συνάμα, ημερολόγιο δραστηριοτήτων και εκδρομών, διαδικτυακό βιβλίο πρακτικών και κατάλογος προτάσεων για  βόλτες με τα πόδια στο νησί, δύσκολες ή εύκολες, χειμώνα ή καλοκαίρι.

Για όποιον ξέρει τη μορφολογία της Ικαρίας αλλά και τον χαρακτήρα των κατοίκων, ο τίτλος «Κλείνει προς τα έξω, ανοίγει προς τα μέσα» είναι μάλλον κατανοητός και οικείος. Ειπώθηκε πριν πολλά χρόνια σαν ατάκα από την Ελένη σε μια πεζοπορία, καθώς προσπαθούσαμε να περιγράψουμε το νησί: απ’ έξω απότομο, άγριο και κλειστό, αλλά από μέσα μια αγκαλιά.

Αυτό είναι το πρώτο μέρος του αφιερώματος. Κάνοντας κλικ στο μικρό εικονίδιο, ανοίγει θεαματικό fullscreen Slide Show φωτογραφιών στο Flickr. Κάνοντας κλικ στο μεγάλο εικονίδιο, ανοίγει η σχετική καταχώρηση όπου διαβάζει κανείς την περιγραφή της δράσης και των σκηνικών, με πρακτικές πληροφορίες, χάρτες, σχεδιαγράμματα, κτλ. Όπως πάντα, τριγυρίζοντας το ποντίκι πάνω από τα λινκς και τις εικόνες, διαβάζεις τίτλους, αποσπάσματα και περιλήψεις.

Για σχόλια καλά είναι κι εδώ, αλλά καλύτερα πήγαινε στο μπλογκ τους, επίσης και στο facebook group : hikingIkaria

Enjoy!

.

..

.

… .Οκτώβρης 2008: Εκδρομή γνωριμίας

Slide Show Conquering Melissa : Slide Show
.

..

…..Νοέμβρης 2008: 1η Εκδρομή Εξερεύνησης

Slide Show 

Περπάτημα από τη Δάφνη στον Κάμπο
2η Εκδρομή: Εκδρομή Εξερεύνησης : Περπάτημα από τη Δάφνη στον Κάμπο "Η διαδρομή ξεκίνησε από το όμορφο χωριό «Δάφνη» στους πρόποδες του Κοσκινά, όπου και το ομώνυμο βυζαντινό κάστρο. Η πρόκληση ήταν να βρούμε ένα μονοπάτι για να βγούμε στον Κάμπο, τη μοναδική πεδινή κοιλάδα της Ικαρίας όπου ήταν ο κυριότερος οικισμός του νησιού στους αρχαίους και μεσαιωνικούς χρόνους.
.

.

.Δεκέμβρης 2008: Εκδρομή Μυστηρίου

Slide Show Winter hike on the Trail of the Elves: mystery, monasteries and mushrooms
1η στο Μονοπάτι των Ξωτικών
Εκδρομή Μυστηρίου: Στο Μονοπάτι των Ξωτικών μετά τη βροχή
.

Δεκέμβρης 2008: Χειμωνιάτικα αξιοθέατα

Slide Show Winter group hiking in Myrsonas river
.

..Μάης 2009: Κυκλική στην Άνω Χάλαρη, Διπόταμα.

Slide Show Hike in Upper Chalares Canyon, destination 'Dipotama'
Συνεχίζεται...winking

..


What I believe


.

[Ikaria, isole Egeo orientale, Grecia]

permafrost.click's buddy icon by Silvia  (‘permafrost.click’) taken in Ikaria, featuring in her set (abandoned)
Poetry by J.G. Ballard


What I believe

I believe in the power of the imagination to remake the world, to release the truth within us, to hold back the night, to transcend death, to charm motorways, to ingratiate ourselves with birds, to enlist the confidences of madmen.

I believe in my own obsessions, in the beauty of the car crash, in the peace of the submerged forest, in the excitements of the deserted holiday beach, in the elegance of automobile graveyards, in the mystery of multi-storey car parks, in the poetry of abandoned hotels.

. . .

I believe in the death of tomorrow, in the exhaustion of time, in our search for a new time within the smiles . . .

. . .

I believe in madness, in the truth of the inexplicable, in the common sense of stones, in the lunacy of flowers, in the disease stored up for the human race by the Apollo astronauts.

I believe in nothing.

I believe in Max Ernst, Delvaux, Dali, Titian, Goya, Leonardo, Vermeer, Chirico, Magritte, Redon, Duerer, Tanguy, the Facteur Cheval, the Watts Towers, Boecklin, Francis Bacon, and all the invisible artists within the psychiatric institutions of the planet.

I believe in the impossibility of existence, in the humour of mountains, in the absurdity of electromagnetism, in the farce of geometry, in the cruelty of arithmetic, in the murderous intent of logic.

I believe in adolescent women, in their corruption by their own leg stances, in the purity of their dishevelled bodies, in the traces of their pudenda left in the bathrooms of shabby motels.

I believe in flight, in the beauty of the wing, and in the beauty of everything that has ever flown, in the stone thrown by a small child that carries with it the wisdom of statesmen and midwives.

I believe in the gentleness of the surgeon’s knife, in the limitless geometry of the cinema screen, in the hidden universe within supermarkets, in the loneliness of the sun, in the garrulousness of planets, in the repetitiveness or ourselves, in the inexistence of the universe and the boredom of the atom.

. . .

I believe in the non-existence of the past, in the death of the future, and the infinite possibilities of the present.

I believe in the derangement of the senses: in Rimbaud, William Burroughs, Huysmans, Genet, Celine, Swift, Defoe, Carroll, Coleridge, Kafka.

. . .

I believe in the next five minutes.

I believe in the history of my feet.

I believe in migraines, the boredom of afternoons, the fear of calendars, the treachery of clocks.

I believe in anxiety, psychosis and despair.

I believe in the perversions, in the infatuations with trees, princesses, prime ministers, derelict filling stations (more beautiful than the Taj Mahal), clouds and birds.

I believe in the death of the emotions and the triumph of the imagination.

. . .

I believe in anxiety, psychosis and despair.

I believe in the perversions, in the infatuations with trees, princesses, prime ministers, derelict filling stations (more beautiful than the Taj Mahal), clouds and birds.

I believe in the death of the emotions and the triumph of the imagination.

I believe all reasons.

I believe all hallucinations.

I believe all anger.

I believe all mythologies, memories, lies, fantasies, evasions.

I believe in the mystery and melancholy of a hand, in the kindness of trees, in the wisdom of light.

J.G. B.

.

The full poem without my arbitrary omissions can be found at https://i2.wp.com/static.mediapart.fr/sites/all/themes/mediapart/mediapart_v4/images/mediapart.png

 


Piercing through an ancient forest


Trail of the Elves # 1

Comments

view profile

simonsterg Pro User says:

This looks like an enormous achievement, angeloska! It looks like there has been a lot of chopping! (At least you had elves to help you!)

view profile

isl_gr Pro User says:

@ ‘simonsterg’ : if you enlarge the image, you see on the footer it reads «Lothlorien College Graduates» !!!
@ ‘angeloska’ : x x x x x x x x

view profile

angeloska Pro User says:

You are giving me new strength!
In return here is a small part of the story. This trail was almost an imaginary one, featuring only in an old Italian map of 1943 and in Elenis imagination and *unusual sources* (her old neigbours’ tales). The distance was about 2,5 km cutting through deep tall makia. We started cittung from both sides, one day from the east and the other from the west, with no more sense of direction but the zig-zag flow of a rivulet running next to the alleged path. The hard evidence whether the path existed, as well as my extreme worry was if the two tunnels would eventually meet someplace. They DID! I felt like opening a champaigne bottle.
Posted 6 months ago. ( permalink )

view profile

simonsterg Pro User says:

That bit about the 1943 italian map sounds sort of romantic § – a hint from an odd old source – ideally you should have lost the map – kind of like a Borges tale, you know the sort of thing…
And you have made this perhaps imaginary path into… a REAL ONE – a Second Eupalinos! ¤ Champagne corks ought to be flying!
footnotes:
§ not that Eleni’s imagination isn’t also, of course, romantic – and the *unusual sources* very likely accurate…

¤ if that’s hyperbole it’s just in a celebratory way – not an attempt at irony (which I dislike)

view profile

angeloska Pro User says:

I lost the map! As soon as I found it I lost it! I had only one glimpse of it. Then a veil of secrecy came and covered …
Eupalinos? I had thought of him. He used stereometry and trigonometry. He was given an awful amount of money too. But Eleni’s way is the low-budget one: trust your senses.

view profile

isl_gr Pro User says:

(Nana says:) Maybe this is a stupid question, but why did you start cutting one day from the east, one day from the west? Why haven’t you done it one way only? And avoid the risk of the two tunnels not meeting?

view profile

angeloska Pro User says:

(love to talk technicalities with you, *thorn-walker*)
I have many reasons to cut from both sides :

1st) I usually hit the paths from as many sides as I can. Although people know more or less about my business, they still may get suspicious if they see me driving too often and stopping long in a desert place. So I sometimes take a path from one end and sometimes from another. It looks more normal if I am seen going someplace once or twice a fortnight instead of once a week.

2nd) This particular path was looong! When we got into the thick, deep and dark, at a certain point I lost my self-confidence. (That’s about when Eleni wrote in that last message of hers in the hiking group that I should not give up the chainsaw.) So we drove a long way round and started cutting from another place: a glade with a stony ground where the path was easy to see. Conveniently, this place was not far from a road, so we didn’t have to walk long to get back from work.

3rd) Regardless of the above, it really had to be done from both sides. With the Komatsu (*good machine* -lol:) I could have butchered through the maquis on a straight line and created a way through. But I don’t make way-throughs; I make paths. And I’m always tryng to find the original ones. Because my walks are inside nature and history as well. When the two ends connected (so to say, automatically), I was sure that I hadn’t just made an opening through. That was an ancient path used by the elvish old inhabitants of Ikaria.
…………………………………………
§ § § §
And because I have explained so thoroughly, here is question for you:
I have a permission from the Forest Service to open the paths. In fact, more than permission, it is an encouragement based on the general principle that there should be paths in the forests. They serve as fire zones, they say, and this is correct. Yet for most people this means that firemen are able to unreel their hoses and put out a fire in the heart of the forest. But there is also another reason why a path like this is a fire-zone.It prevents fires. Why, Nan? You are still a good mechanic, aren’t you?

view profile

Konstantinos Mentzelopoulos Pro User says:

Congratulations! It looks wonderful and I can imagine how hard it must have been. Warmest regards from Tilos island, Konstantinos

view profile

isl_gr Pro User says:

(Nana says:)

Here I go…
(We are between friends, are not we? Nobody is bothered. Hope so.)
(Γειά σου Κωνσταντίνε!)
______________________________________________________________

An archaic forest as this, is an alive organic and very complicated system : : a *good machine* which (to work well) needs a temperature control system. In spring when temperatures rise considerably in Greece, there is still water, the system is watercooled. Afterwards in summer, when there is little water but there are cool winds from the sea, the system shifts to air-cooled (like some car engines fit for both normal and desert conditions).
______________________________________________________________
So, your tunnel *αγγελούκο* helps in the air-cooling, lowers the temperature of the organism and therefore prevents fires. Your tunnel is an air-duct; functions like the pipe of a ventillator. Είναι ένας αεραγωγός. Brings from the sea and spreads through the cool breeze inside the forest and (w/o entering into a lot of technical details) this makes a big difference.
_______________________________________________________________
Because I have a feeling that you are kinda sorry for the chopping off all these tree branches, just think that what you did with the mini-Komatsu, was being done in the past by the ancient animals, like the deer (dama-dama), the wild goat (capra aegagrus) and the wild pig (sus scrofa). They made scars in the forest for the good of the forest. Now, unlike the animal’s, your scar is straight; ok, never mind; let’s put the blame on gaddem Euclides!
________________________________________________________________

What’s the orientation of the tunnel? N to S? NE to SW?
view profile

simonsterg Pro User says:

Wow!! It’s so sexy when it gets technical!
How ’bout a graph to spice it up even more… (never mind that it’s from across the sea on Kerkis.) Do you see? «overheating in the cushion» – HOT STUFF! – someone should make a (straight line) path through that thing!
(incidentally, I see Tilos has it’s very own Astragalus on flickr – but I can’t locate any photo with the tags astragalus and ikaria. – it must be just that I’m not searching properly…) 😉

view profile

angeloska Pro User says:

zzdoing!!! I am dazed -:)) Aχ Nana when you want…
(Just wait… I will edit this tomorrow morning)l

view profile

isl_gr Pro User says:

Even more dazed u should be at my friend Nana when u know that this analysis comes right out of a smoked turnery in Petrou Rali str, Athens.
filakia
Eleni

view profile

Tragopodaros says:

I lost MY map somewhere in there last year! In fact three maps I had specially copied and enlarged in Manchester; such was my struggle to hack a way through to PIGI, they fell from my pack.

Here’s another reason for the path to be cut from both ends – so that the people living at either end both feel they have a new path that TAKES them somewhere and don’t see it as an invasion from the outside world.

view profile

angeloska Pro User says:

For years hikers who stayed in Evdilos and Kampos on the coast (point A) and saw the mountains of Rahes (point C) on the west, were asking for a direct way to make it up there without having to walk on the coastal road as far as Armenistis (point B) and from there climb to Rahes (point C). At a certain point I realized that what they were asking to follow was a cut-trough on the ypotenuse of the right triangle (A-C). I like ypotenuses. They are good options to a square static world. And indeed these are the ways invaders follow.
(But of course to make a succesfull invasion, I needed an invitation and a promise for an orgy on plenty of fried good Ikarian potatoes from Perameria.)

Comments

(4 total)

Nothing to add except that «the orgy with plenty of good Ikarian potatoes from Perameria -panfried a la Belge» took place at last!

Monday September 3, 2007 – 08:34am (PDT)

The potatoes were delicious and all and so was the company but… on the next day I met Lefteris (the boy with the chainsaw in my Flickr photos) who had walked the trail and he told me that it needs a lot more work. Who is going to do it? Am I chasing a chimera?p.s. should I declare it a «nude hiking trail» ? <tease>

Tuesday September 4, 2007 – 03:39pm (EEST)

Βeautiful to the point of causing pain.Tuesday September 4, 2007 – 01:14pm (PDT)

AKK : Of course you are chasing a chimera. But your gift is that you are able to make other people chase it too; so it becomes real. Nana did the stalking and I visualized a story (in a story). I met people who walked it and …oh my friend, they were sober people, and they had …hallucinations!
«from an…» : «Βeautiful to the point of causing pain». That’s a perfect definition of a chimera -:)) I’m noting this down.p.s. «nude hiking trail»? whatever, but don’t shout it over the roofs. I don’t like «bears» -:lol:- and neither does Nana.

Wednesday September 5, 2007 – 10:54am (PDT)


Days of Meltemi


.

.

It’s not a writer’s block; it’s lobotomy. Look at the waves as they go up and down at dusk after the wind has died out. So fully they wash the mind from thoughts. This is the meltemi, the Etesian winds of the ancients. In the morning the mountains are clouded and the tourists wonder, “Is it going to rain?” Of course not. This is only wind, friendly breeze; full of good vapor, makes the land go wet and cool down. Cleans the beach from cigarette buts; provides good sleep as well and sweet dreams –my friend, the northwestern Maistros. Blow on blow on. Bring me news.

***Sorry AKK, I didn’t fulfill your request to broadcast the “Play Safe with Waves -3/1 rule of thumb” in this entry. I wanted to. Because I understand the need for some safety. But as soon as I uploaded the photo, I got carried away. And you know…, a thought crossed my mind; as a sailor’s wife maybe I shouldn’t think or talk about playing with the waves anymore. It’s not for decency’s sake. It’s superstition! Let Nana and the others do that for me from now on. Non?

f i l a k i a  ♥
40 wa cu Slide Shows.S. . .

   

. . .

   

. . .

   

. . .

   

. . .

   

. . .

   

. . .

Comments

(6 total)

«Φύσα Μαϊστρο δροσερέ κι αέρα του πελάγου να πας τα χαιρετίσματα στου Σιδερή τη μάνα…» Sunday July 15, 2007 – 10:27am (EEST)
these days when the wind blows they say «oh it’s gonna catch fire! oh it’s gonna be no ferry! oh it’s gonna be no swim!. Anf when it’s cloudy they say «oh it’s gonna rain!» And when it’s hot, they say etc. But you (and Nana in her own wild funny way) say, WE LOVE IT! To you the wind brings news. To Nana it dries the sweat from under her breasts. How can you fight against MASS PHOBIAS? sO bravely ~ hope-making *machines* Monday July 16, 2007 – 10:09pm (EEST)
Thanks guys. I love you all – I’m sitting here miserable cos I’ve hurt my back, then I switch on this machine and AKK makes me laugh about cyanide in tsipouro, and the girls celebrate the wind…. I feel better already! Monday July 16, 2007 – 10:34pm (BST)
@ AKK = meltemi wind «dries the sweat from under my breasts»? (quoting Eleni) OH LALA! Tuesday July 17, 2007 – 03:24pm (EEST)
@Jude: oh dear Jude, get well soon! Our small circus is here for you to provide distraction for the mind so that the body and soul are left in peace and they heal – x @AKK: go thank somebody else. as you know we don’t have any other choice. we can’t help but being *hope-making-machines*. It’s our kishmet. @Athina: I am not given «dirty compliments» like that anymore. I am considered «respectable» now. @AKK: «Sweat under the breasts»! ha ha ha -:)) oh boys!.. What flavour? Apricot? With cyanide or without? Tuesday July 17, 2007 – 12:57pm (PDT)

speaking of kishmet I remembered our blog friend ‘Can’ who wrote to me the other day and said that «Meltem» is a common female name in Turkey. I suppose it’s something like «Breeze» (the Americans like this name a lot) or the Greek Avra (Αύρα). It is good to know that the name has a positive sense verified by tradition. So when the meltemi spoils your beach days, think of it as a beautiful woman and …take the mountains! Go hiking. By the way, does anybody remember this incredible picture? It’s was a gift by the makers of the play and it features in the hikingIkaria group files. We have talked about it already in the past.

Tuesday July 17, 2007 – 01:06pm (PDT)

ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ


Proud path makers

(Μια συνέντευξη του Άγγελου Κ. στην Αθηνά Σκ.)
    ….. …..    

– Η σηματοδότηση μονοπατιών αποτελεί προσωπικό όραμα ή συλλογική επιθυμία;

– Να σηματοδοτεί κανείς και να σχεδιάζει διαδρομές σε ένα νησί όπως η Ικαρία δεν μπορεί παρά να ξεκινά από ένα προσωπικό όραμα. Δεν προέκυψε από κάποιο γεγονός, ας πούμε, ότι οι κάτοικοι είναι ιδιαίτερα δραστήριοι ή ευαίσθητοι στο θέμα τουρισμός.

Aventura by Nicote

Αγαπούν βέβαια πάρα πολύ τον τόπο τους, πράγμα που είναι πάρα πολύ σπουδαίο, όμως αυτό δεν αρκεί. Για να υπάρξει συλλογική δράση -προς οποιαδήποτε κατεύθυνση- δεν φτάνει η αγάπη. Χρειάζεται να εμβαθύνει κανείς στη φυσιογνωμία του τόπου, να νιώσει τις ανάγκες, τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες. Είναι επίσης πολύ σπουδαίο να μένει κανείς στην Ικαρία και το χειμώνα. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο κατά τη γνώμη μου. Για παράδειγμα, υπάρχουν πάρα πολλοί σύλλογοι Ικαριωτών με αξιόλογους και μορφωμένους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τον οικοτουρισμό, τη φύση, τη προστασία του περιβάλλοντος ή την ορειβασία. Όμως οι Σύλλογοι αυτοί έχουν έδρα στην Αθήνα. Ακόμα και πολλοί Ικαριώτες ξενοδόχοι που υποτίθεται έχουν άμεσο συμφέρον από τέτοιες πρωτοβουλίες, περνούν τον χειμώνα στην Αθήνα. Ενώ οι συνάδελφοι τους στα γειτονικά νησιά μένουν το χειμώνα και οργανώνουν συλλογικά διάφορες εκστρατείες: καθαρίζουν τις παραλίες, μαζεύουν τα σκουπίδια απ’ τους δρόμους, φυτεύουν δέντρα, καθαρίζουν και σηματοδοτούν μονοπάτια.

– Ποιό είναι λοιπόν αυτό το προσωπικό όραμα;

– Κατ’ αρχήν να το ξεκαθαρίσω: ότι οι Ικαριώτικοι σύλλογοι ή οι ξενοδόχοι δεν βγαίνουν να σηματοδοτήσουν, ή να χρηματοδοτήσουν κάτι σχετικό με τον οικοτουρισμό στο νησί, δεν σημαίνει ότι δεν παρέχουν σημαντική ηθική υποστήριξη. Τα μονοπάτια είναι «δημόσιος χώρος» και σαν κάθε δημόσιος χώρος χρειάζεται προστασία. Τυπικά αρμόδιοι είναι οι Δήμοι, όμως όσο περισσότεροι άνθρωποι βγαίνουν και λένε ότι τα μονοπάτια χρειάζονται (ως κληρονομιά του παρελθόντος και ως αξία του σήμερα) δύσκολα τολμάει κάποιος να κλείσει ή να καταστρέψει ένα μονοπάτι. Ενώ παλιά έλεγαν, «Έλα μωρέ. Αυτό ήταν παλιά τότε που πήγαιναν με τα μουλάρια. Τώρα ας πάνε από τον δρόμο«. Αυτό έπρεπε να το τονίσω για τους συλλόγους, ιδιαίτερα γι’ αυτούς από την περιοχή μου. Όσο για το προσωπικό όραμα και πως ξεκίνησε, είναι μεγάλη κουβέντα.

– Έχουμε χρόνο και χώρο. Στο blog της Ελένης ήμαστε…


– Θα το πω όσο γίνεται πιο απλά. Εγώ την Ικαρία την ήξερα από τον Αρμενιστή. Ο πατέρας μου ήταν εκπαιδευτικός κι έτσι κάναμε μεγάλες διακοπές εκεί τα καλοκαίρια. Αγαπούσα τη θάλασσα, όμως πολύ συχνά ανέβαζε μελτέμι και είχε φουρτούνα. Έτσι άρχισα να εξερευνώ το εσωτερικό του νησιού με τα πόδια.

 

Χρόνο με τον χρόνο έμενα κατάπληκτος με το πλούτο της φύσης και της παράδοσης. Επίσης υπήρχε μια αίσθηση ελευθερίας και άνεσης που με συνάρπαζε, μαζί και κάτι το μυστηριώδες που προκαλούσε για εξερεύνηση.

  

Αργότερα ταξίδεψα πολύ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εκεί όμως που πρωτοσκέφτηκα το θέμα «μονοπάτια» ήταν στο Άγιο Όρος. Αυτό ήταν πολύ παλιά όταν δεν υπήρχαν δρόμοι και αυτοκίνητα. Ο πρώτος χάρτης μονοπατιών που είδα ποτέ ήταν του Άθωνα. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση εκείνος ο χάρτης. Αλλά πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε η ομοιότητα του τοπίου του Άθωνα με την Ικαρία.

   

Συζητώντας γι’ αυτά με ένα ηγούμενο μοναστηριού, μου είπε το εξής : «Αυτό που βλέπεις με τα μοναστήρια, το βουνό, τα δάση και τα μονοπάτια, δεν άπεχει πολύ από την εικόνα της Ελλάδας πριν το αυτοκίνητο. Αν βάλουμε στην άκρη τον θρησκευτικό παράγοντα, αυτό είναι που γοητεύει τους επισκέπτες. Όπως είναι τώρα τα μοναστήρια και οι σκήτες, έτσι ήταν παλιά τα χωριά και οι οικισμοί στην Ελλάδα«. Τότε μου ήρθε πρώτη φορά η σκέψη να γίνουν μονοπάτια στην Ικαρία. Θα ήταν ένα δίκτυο με σηματοδότηση, πινακιδούλες και διασταυρώσεις, ακριβώς όπως το είδα στο Άγιο Όρος.

– Είναι πολλοί όσοι χρησιμοποιούν τα μονοπάτια;

– Δεν έχω στατιστικές, όμως κρίνοντας από τις πωλήσεις του χάρτη των μονοπατιών, φαίνεται πως είναι αρκετοί. Βλέπω επίσης τα ίχνη τους στις διαδρομές. Οι διαδρομές φαίνονται «χρησιμοποιημένες» -πατημένες- κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα.

     

Μερικές φορές με πιάνει άγχος και σκέφτομαι πως πρέπει να γίνει τούτο ή το άλλο, πως πρέπει να βρεθούν πόροι, υποστήριξη, βοηθοί κτλ. και να γίνουν έργα στο μονοπάτια, όμως μετά ηρεμώ.

Σκέφτομαι πως στην Ικαρία με τόσα προβλήματα στις υποδομές, στους δρόμους και τόσα άλλα, ούτε για τις παραλίες δεν μπορεί να υπάρξει σωστή μέριμνα. Πόσο λιγότερο να γίνουν επενδύσεις για τον οικοτουρισμό. Αυτό είναι πολυτέλεια προς το παρόν.

– Ποιοί άνθρωποι περπατούν στα μονοπάτια;

– Αν και η Ικαρία προσφέρεται για κανονικούς ορειβάτες, αυτοί που περπατούν στα μονοπάτια είναι κάθε είδους άνθρωποι. Απλοί τουρίστες που κάθονται στην παραλία μπορεί ξαφνικά να βαρεθούν και να αρχίσουν να περπατούν στο εσωτερικό. Ιδίως οι ξένοι που έχουν τέτοια κουλτούρα. Γι’ αυτούς διακοπές σημαίνει αποφυγή των μετακινήσεων με αυτοκίνητο και όσο το δυνατόν πιο άμεση επαφή με τη φύση.

   

Καθόλου δεν το σκέφτονται σαν ορειβατική εμπειρία. Εξάλλου όσο κι αν σε ορισμένα σημεία οι διαδρομές είναι δύσκολες, οι αποστάσεις είναι μικρές, ενώ η οπτική επαφή με τη θάλασσα και το λαμπρό φως του Αιγαίου βοηθούν πάρα πολύ…

The Lighthouse and the Channel. by angeloska Take off by angeloska  olive light by simonsterg  Grecia, Vento by RicMatthewsBand

– Ότι δεν θα μας φάνε οι λύκοι κι οι αρκούδες;

– Ναι, αυτό ακριβώς… (γέλια)

– Η σηματοδότηση των μονοπατιών ξεκίνησε με κάποια ευρωπαϊκά προγράμματα ή ανεξάρτητα από αυτά;

– Ξεκίνησε από μια σειρά αγαθών συμπτώσεων τις οποίες είχα την ετοιμότητα και τον χρόνο να εκμεταλλευτώ. Αλλά κι αυτό έγινε από σύμπτωση. Καμία σχέση δεν είχε με ευρωπαϊκά προγράμματα. Πολλοί στην αρχή νόμιζαν πως αυτό ήταν το κίνητρο. Τόσο παράξενο φάνηκε ότι οι τουρίστες ξαφνικά «θα πάρουν τα βουνά«. Παραξενεύτηκαν επίσης λόγω του ότι δεν γνώριζαν ή δεν εκτιμούσαν αρκετά την αξία του εσωτερικού του νησιού. Σε κάθε περίπτωση, ο λόγος που απέφυγα τα ευρωπαϊκά προγράμματα ήταν ο εφιαλτικά γραφειοκρατικός χαρακτήρας τους. Χρειάζονταν τόσα πολλά χαρτιά και υπογραφές, διασυνδέσεις και αλληλογραφία, ώστε όφειλε κανείς να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέμα. Έτσι ή θα φτιάχναμε μονοπάτια ή θα γεμίζαμε φακέλους με χαρτιά. Προτίμησα το πρώτο. Στην πορεία βρέθηκε λύση για τη χρηματοδότηση -αποζημίωση θα την έλεγα καλύτερα. Με την υποστήριξη συλλόγων από την περιοχή εκδόθηκε ένας ωραίος χάρτης και από τις πωλήσεις του βγαίνουν κάποια έξοδα. Είναι συμβολικό μάλλον, αλλά εμένα αυτό μου αρκεί.

     

– Ναι αλλά αφορά μόνο τις Ράχες και τη δυτική Ικαρία. Πως θα γίνει το πρόγραμμα να επεκταθεί;

– Θα το ήθελα πολύ, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πως θα γίνει. Ο λεγόμενος ήπιος φυσιολατρικός τουρισμός πάει καλά στην Ικαρία -και μάλιστα αυτό γίνεται «από στόμα σε στόμα», ανεξάρτητα από γραφεία και τουρ οπερέιτορς. Δεν πάει άλλο να σφυρίζουμε αδιάφορα και να βλέπουμε αυτό το φαινόμενο όπως π.χ. βλέπουμε τη βροχή -πότε έρχεται και πότε δεν έρχεται, ε τι να κάνουμε. Χρειάζεται δουλειά. Μια καλή ιδέα εδώ, ένα απαραίτητο μικρό έργο εκεί. Μια μικρή, αλλά διαρκής κι αδιάκοπη φροντίδα παντού. Αυτά δίνουν μεγάλες «επιστροφές» κι ανταμείβουν τους κόπους. Για να το πω χύμα: μια σωστή πινακίδα στο σωστό σημείο, μπορεί και κρατά κόσμο στο νησί για περισσότερες μέρες. Αν πέτυχε «Ο Γύρος των Ραχών με τα Πόδια» ο κυριότερος λόγος ήταν η μανία μου με τη σηματοδότηση. Όμως αυτό δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου για πολύ καιρό. Ιδιαίτερα όταν οι απόστασεις είναι πολύ μακρινές από εκεί που μένω.

     

Το να ανοίγω και να σηματοδοτώ ενδιαφέρουσες διαδρομές είναι κάτι που θέλω και μου αρέσει. Κανείς δεν με υποχρεώνει να το κάνω. Όμως από τη στιγμή που θα το κάνω, νιώθω υποχρεωμένος να συντηρώ αυτή τη διαδρομή. Να την ελέγχω μην πάει κάποιος και την κλείσει, να κόβω τους θάμνους, να ξαναπερνάω τα σημάδια κτλ. Αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο όσο απέχει η διαδρομή από το σπίτι μου. Τότε μιλάμε για πραγματικά μεροκάματα συνέχεια όλο το χρόνο.

– Ωστόσο, δεν θα ήταν ευχής έργο να έβγαινε κάποτε «Ο Γύρος Όλης της Ικαρίας με τα Πόδια»;

– Κοίτα, τώρα τελευταία έχουν φτιαχτεί κάποιες παρέες ντόπιοι που περπατούν και στις τρεις περιοχές της Ικαρίας -Ράχες, Εύδηλο και Άγιο Κήρυκο. Πολλοί ανάμεσά τους είναι νέοι και μένουν μόνιμα στο νησί. Φαίνεται πως θα τους γίνει συνήθεια. Ίσως να μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Θα φτιάχναμε τότε ένα δίκτυο διαδρομών και θα έβγαινε ο σχετικός χάρτης. Μετά όμως εκείνοι θα έπρεπε να προσέχουν τις διαδρομές και να τις συντηρούν.

Από τις πωλήσεις του χάρτη θα έβγαιναν δυο-τρία καλά τραπεζώματα και κρασοκατανύξεις για την παρέα. Ίσως θα μπορούσαμε να οργανώνουμε και χοροεσπερίδες … (γέλια)

– Δεν ελπίζεις τίποτα από αυτούς που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά με τον τουρισμό;

– Ελπίζω να παρέχουν καλές υπηρεσίες στον τομέα τους, είτε ξενοδοχείο είναι αυτό, είτε εστιατόριο ή ό,τι άλλο. Αυτό είναι όλο. Πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να είναι καλός στον τομέα του. Έτσι βγαίνει καλό το σύνολο. Μερικοί κάνουν κάποιες καλές προσπάθειες στη διαφήμιση /ενημέρωση κυρίως μέσα από το διαδίκτυο.

Και αυτό είναι καλό. Όμως δεν αρκεί, αν δεν υπάρχουν έργα. Αν διαφημίζεις κάτι που δεν υπάρχει ή που δεν μπορείς να δεις ή να το κάνεις, η διαφήμιση καταλήγει να είναι παραπλάνηση. Χρειάζεται δουλειά «στο πεδίο», όπως λένε. Καλός ο υπολογιστής και το ίντερνετ, αλλά πρέπει να λερώσουμε λίγο και τα χέρια μας.

 

– Σχέδια για το μέλλον;

– Μου είναι αδύνατον να διανοηθώ την Ικαρία ως πεδίο άναρχης δόμησης με παντού μισοτελειωμένες οικοδομές και σπίτια άδεια που κατοικούνται 1-2 βδομάδες το καλοκαίρι. Δεν μπορώ να φανταστώ πως δεν βρίσκουμε άλλο τρόπο να επενδύσουμε τα λίγα χρήματα μας παρά στο τσιμέντο. Το ίδιο αδύνατον μου είναι να την φανταστώ σαν χώρο εναπόθεσης -πάρκινγκ- αδέσποτων κατσικιών.

     

Πάρτε μια τυχαία ομάδα ανθρώπων από οπουδήποτε στον κόσμο. Το σίγουρο είναι ότι, όχι όλοι, όμως το 2% από αυτούς να αναγαλλιάσει γνωρίζοντας το τοπίο του νησιού. Αν το καλοσκεφτείς, αυτό το 2% δεν είναι καθόλου λίγο. Και μάλιστα είναι ένα ποσοστό σταθερό. Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε δύο πολύ σπουδαίες βασικές αξίες: φύση και ελευθερία. Αυτοί ποτέ δεν χάνονται. Πάντα τους ξαναβρίσκει κανείς σε όλους τους τόπους και τις εποχές.

– Κάποιο σχέδιο πιο συγκεκριμμένο;

– Πολύ πρόσφατα αγόρασα ένα πολύ πρακτικό βενζινοκίνητο αλυσσοπρίονο τόσο μικρό που είναι σαν παιχνίδι. Με αυτό το εργαλείο και με τη βοήθεια της 10χρονης κόρης μου που είναι καλή να ζωγραφίζει χρωματιστές τελείες με το πινέλο στα βράχια, θα προεκτείνουμε τον «Γύρο» μέχρι τον Εύδηλο. Αυτό θα είναι το μονοπάτι «των δύο μοναστηριών» -Μουντέ και Θεοκτίστης.

assistant and associate in the path business by angeloska my assistant by angeloska  Summer Walk Ikaria 2 by angeloska

Είναι μια πολύ μεγάλη, αληθινά μαγική διαδρομή και ξέρω ότι θα έχει μεγάλη επιτυχία. Όμως δεν ξέρω αν θα προλαβαίνω να την συντηρώ. Ελπίζω να υπάρξει βοήθεια από τη μεριά του Ευδήλου. Στην Ικαρία βρίσκομαι.

  

Αποκλείεται να είμαι ο μόνος τρελός… (γέλια) Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι … (γέλια)

………………………………………………..


(Αφορμή και έμπνευση γι’ αυτήν τη συνέντευξη στάθηκε μια αντίστοιχη συνέντευξη ενός πολύ συμπαθητικού τύπου, «υπεύθυνου μονοπατιών» του Ταϋγέτου που διαβάσαμε σχεδόν ταυτόχρονα εγώ και ο Άγγελος στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Ανεβαίνοντας«. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο και είπαμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα. Βγήκε πολύ εύκολα. Τώρα σκέφτομαι να πάρω συνέντευξη και από την Ελένη. Έχει πολλά να πει, όμως δεν ξέρω πως να την παρουσιάσω. «35χρονη πεζοπόρος«; «Μια κολητή μου«; Τέλος πάντων. Μην ανησυχείτε. Κάτι θα βρω.)

Αθηνά Σκ.

Comments

(4 total)

Ρε Νανά, βλέπω σκαλίζεις τα παλιά αρχεία του http://groups.yahoo.com/group/hikingIkaria_Archives/ . Δεν ξέρω τι θα έκανα στη Σαχάρα, αλλά στην Ικαρία μου φαίνεται αστείο να χρησιμοποιώ δορυφορική πλοήγηση. Η παρατήρηση με το μάτι είναι πολύ πιο σπουδαία. Όχι βέβαια πως θα με χάλαγε να με ακολουθούσε κάποιος με ένα GPS -αρκεί να ήταν ένα όμορφο αγρίμι σαν κι εσένα που επιπροσθέτως ξέρεις να δουλεύεις όλα τα μυστήρια μηχανάκια.

Friday January 5, 2007 – 01:24pm (EET)

Πρόσθεσα τα λινκς που μου πρότεινες και παραπέμπουν σε φωτογραφίες. (Ελπίζω να τις έβαλα σωστά). Τώρα είναι σαν κανονικό άρθρο σε περιοδικό. Θα χρησιμοποιήσω το ID της Ελένης και θα το ανακοινώσω special notice στο hikingIkaria. Δεν δέχομαι αντιρρήσεις. Τα μονοπάτια στην Ικαρία είναι ότι πιο σπουδαίο, όσο σπουδαία είναι τα πανηγύρια και η Μεσαχτή, κατά τη γνώμη μου.

(μακάρι να σε βοηθούσα βρε, αλλά τώρα έχουμε baby-sitting. Έχει κι άλλα αγρίμια. GPS τώρα έχουν και τα κινητά τηλέφωνα.)

Sunday January 7, 2007 – 03:06pm (EET)

Τhank you for the she-elf / Ευχαριστώ για τη «ξωθιά» (Κρητικό ιδίωμα, Νανά;)

Ikaria 055 Ikaria 016 Ikaria 022

As a «child-explorer» I have seen many. Z was the best and thanks for recovering her photos. Όλα για τις γυναίκες τα κάνουμε γαμώτο. Μικρές – μεγάλες.

Thursday January 18, 2007 – 11:26pm (EET)

X-plorers and F-airies : that can make a very good RPG (role-play game). The nature of Ikaria is very fit…

Friday January 19, 2007 – 12:55pm (PST)