Κεραύνιοι λίθοι


.
Post about Ikarian thunderstones on fb
.
Χαίρετε, αξιότιμοι αναγνώστες του μπλογκ της Ελένης!
Angelos K. Πριν λίγες μέρες με αφορμή ένα ποστ δικό μου στο facebook όπου διατύπωνα κάποιες σκέψεις σχετικά με την αναπάντεχη, πολύ μεγάλη δημοφιλία που είχε μια φωτογραφία που τράβηξα αμέσως μόλις την ανέβασα στο Φλικρ, προσκλήθηκα εδώ από τη σεβαστή οικοδέσποινα για να γράψω, αν ήθελα, περισσότερα για το θέμα, δηλαδή τη «μαγεία των μικρών μυστηριωδών πραγμάτων», όπως ήταν ο τίτλος του ποστ μου στο FB. Μου ζήτησε επίσης να βάλω μαζί και μια προπέρσινη φωτογραφία ενός κοινού μανιταριού που αναφέρω στο ποστ, η οποία κι αυτή, τότε που την Mushroom course in the forest 02 ανέβασα, γνώρισε την ίδια σχεδόν στιγμιαία δημοφιλία, μάλλον για παρόμοιους, αν και περισσότερο κατανοητούς σε μένα λόγους. Ξέρω ότι υπάρχουν εκατομμύρια μανιταρόφιλοι στον κόσμο και ότι ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα βλέπουν μόνο ως φαγητό, αλλά και σαν μαγικά φυτά τόσο από άποψη μορφής, όσο και για τον τρόπο που φύονται -ξαφνικά, κρυφά, ανέλπιστα- λες κι ανήκουν σε μια άλλη διάσταση, σε έναν άλλο τύπο ανάπτυξης της ζωής, πολύ διαφορετικό από των δέντρων, των θάμνων, των λουλουδιών, κτλ. Αντίθετα ωστόσο, δεν έχω ακούσει ποτέ τίποτα για Neolithic adzes «προϊστορικούς πετρόφιλους», πόσο μάλλον όταν η φωτογραφία δεν εικονίζει κάποιο μεγαλόπρεπο ντολμέν ή μενίρ (οπότε η δημοφιλία θα ήταν κάπως δικαιολογημένη), αλλά δυο πετραδάκια που από μακριά αν τα δεις, δεν διαφέρουν από βότσαλα.
Όπως έγραψα και στο ποστ, το ζήτημα με ξεπερνά. Και εξακολουθεί να με ξεπερνά και τώρα που γράφω. Γι’ αυτό, αντί να παραστήσω τον ειδικό στη μαγεία, θεώρησα σωστό να ανατρέξω στις πηγές. Και όχι πηγές ό,τι και ό,τι, αλλά σε μία παλαιά μεν αλλά μεγάλη αυθεντία στο θέμα, τον λαογράφο, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικόλαο Πολίτη. Από αυτόν λοιπόν τον σπουδαίο πρόδρομο της Ελληνικής λαογραφίας αντιγράφω εδώ (διασκευασμένα στη δημοτική) μερικά αποσπάσματα από την αρχή του κεφαλαίου ΙΓ’ ΚΑΙΡΟΙ (δηλ, περί καιρικών φαινομένων) του έργου του «Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού: Παραδόσεις – Μέρος Β΄ (Αθήνα, 1899-1902)»:
 
• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Nikos Politis, Meletai 1 «Η λέξη «αστροπελέκι» και σπανιότερα «αστροπελέκιο» ή «αστροπέλεκο» ή «αστροπέλεκας» σημαίνει τον κεραυνό, και ειδικότερα το βλήμα του κεραυνού, που το φαντάζονται σαν πέτρινο τσεκούρι. Είναι δηλαδή, όπως δείχνει η ετυμολογία του, «ο πέλεκυς της αστραπής». Η λέξη ήταν σε χρήση κατά τον μεσαίωνα και μόνο στον Ερωτόκριτο, απ’ όσο γνωρίζω, βρίσκεται η περίφραση «πέτρα τς αστραπής», ενώ μια άλλη περίφραση είναι «του θεού το βόλι».
Όπως έχω επισημάνει και αλλού, ο λαός ξεχωρίζει το φαινόμενο της αστραπής, όπως έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, σε τρία: την αστραπή, το αστροπελέκι και το μπουμπουνητό, δηλαδή την αστραπή, τον κεραυνό και τη βροντή. Το βλήμα του κεραυνού πιστεύουν ότι πέφτει στη γη ως άμορφος λίθος, και ότι ωριμάζει, δηλαδή παίρνει το σχήμα του, όταν μείνει σαράντα μέρες χωμένος μέσα στη γη.»

Nikos Politis, Meletai 2 «Τότε αποκτά θαυμαστές δυνάμεις και γι’ αυτό το λόγο όσοι βρίσκουν τέτοια πέτρα την έχουν για φυλαχτό, καθώς πιστεύουν ότι φέρνει ευτυχία στον κάτοχό της, ότι λύνει τα μάγια και προστατεύει από κάθε κακό. Κεραύνιοι λίθοι πιστεύουν ότι είναι οι προϊστορικοί πέτρινοι πέλεκεις ή αιχμές βελών της λίθινης εποχής που βρίσκονται σε αφθονία στην Ελλάδα, ενώ μερικές φορές εκλαμβάνονται ως «αστροπελέκια» και τεμάχια χαλαζία (quartz).
Η δοξασία αυτή είναι πάρα πολύ αρχαία. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την αστραπή ως πηγή γέννησης και υπέθεταν ότι αυτή παράγει τα μανιτάρια «τρούφες» και τα μαργαριτάρια. Ονόμαζαν τα αστροπελέκια «κεραύνιους λίθους» και ως τέτοιους θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις ή και τους αερόλιθους. Σε αυτούς απέδιδαν τις ίδιες θαυμαστές δυνάμεις που τους αποδίδει και σήμερα ο λαός, και τους χρησιμοποιούσαν σε καθαρμούς ή τους είχαν για φυλαχτά.»

Nikos Politis, Meletai 3 «Αυτά τα φυλαχτά πίστευαν ότι προστατεύουν επίσης από τους κεραυνούς, όπως συνάγεται από κάποιες οδηγίες που διασώθηκαν για την κατασκευή τους, ενώ στους Βυζαντινούς χρόνους τα θεωρούσαν πολύτιμα.
Κάποιοι αρχαίοι συγγραφείς επίσης παρομοίαζαν τους κεραύνιους λίθους με τσεκούρια. Φαίνεται απ’ αυτό ότι ως τέτοιους κυρίως θεωρούσαν τους προϊστορικούς λίθινους πέλεκεις.
Οι Γερμανοί επίσης ονομάζουν τους κεραύνιους λίθους «Donneraxt» (πέλεκυς της βροντής), ενώ στα πιο αρχαία χρόνια θεωρούσαν τον πέλεκυ ως σύμβολο του κεραυνού και όπλο του θεού της βροντής Thunar (Thôrr). Είναι πολύ κοινές στους Γερμανούς αυτές οι δοξασίες, έτσι ώστε, εκτός από τη λέξη Donneraxt, είναι σε χρήση κι άλλες που δηλώνουν τους κεραύνιους λίθους, όπως «Donnerstein» (λίθος βροντής), «Donnerkeil» (σφήνα βροντής) και πλήθος άλλες.
Αλλά και άλλοι λαοί της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής τιμούν τους λίθους που πιστεύουν ότι προέρχονται από τους κεραυνούς. Ως τέτοιους, εκτός από τους προϊστορικούς πέλεκεις και τα βέλη, θεωρούν και τους αερόλιθους και τα απολιθωμένα οστά προϊστορικών καλαμαριών («βελεμνίτες») τους οποίους έχουν συνδέσει με πλήθος δεισιδαιμονιών.»

• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

Φίλη μου Ελένη, δεν έχω να προσθέσω άλλο παρά να ξαναπώ με άλλα λόγια εκείνο που έγραψα στο facebook. Τα αστροπελέκια «δεν ανήκουν σ’ αυτόν τον κόσμο». Είναι λείψανα του τρόπου ζωής της λεγόμενης «Λίθινης Εποχής» που είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε όχι μόνο εμείς, αλλά όπως φαίνεται, αφότου διαδόθηκε και επικράτησε η χρήση των μετάλλων, ξεχάστηκε και έγινε ακατανόητος ακόμα και στους αρχαίους. Είναι «αντικείμενα από άλλη διάσταση», τέτοια που ακόμα και σήμερα, παρόλες τις αδιαμφισβήτητες επιστημονικές εξηγήσεις, συνεχίζουν να εξάπτουν την φαντασία, να δημιουργούν απορίες και να κάνουν το νου μας να ταξιδεύει.
Όσον αφορά τώρα την Ικαρία, είναι πασίγνωστη και αξιοσημείωτη η αφθονία τους. Πάρα πολλά βλέπει κανείς να εκτίθενται στις αρχαιολογικές και λαογραφικές συλλογές του νησιού, αλλά και στα σπίτια ακόμα υπάρχουν πολλά. Οι παλιοί Καριώτες τα ανακάλυπταν στα πιο απίθανα σημεία στα βουνά, σε μέρη που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ζούσαν άλλοτε άνθρωποι. Τα μάζευαν και τα φύλαγαν ως μαγικά αντικείμενα, αλλά και σήμερα ακόμα τα τιμούν και τα επιδεικνύουν με σεβασμό, ως ιστορικά αντικείμενα που δηλώνουν το πόσο αρχαία είναι η παρουσία του ανθρώπου στον τόπο μας.
Και θα τελειώσω την αναφορά στα αστροπελέκια της Ικαρίας, Ελένη, με το δικό σου σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία στο Φλικρ:


«(τα αστροπελέκια) είναι από μια εποχή που το νησί ήταν καλυμένο με δάση και αυτές οι πέτρες (οι μεγάλες στρογγυλές πέτρες που ονομάζουμε «λούρους») ήταν ακόμα χωμένες βαθιά μέσα στη γη«.

Κεραύνια Εποχή, στ’ αλήθεια, θα ήταν εκείνη!

Άγγελος Κ.

Αρχαιολογία Online: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)1) Τα νεώτερα αρχαιολογικά δεδομένα για τα λίθινα εργαλεία που ονομάζουμε «αστροπελέκια» μπορεί κανείς να διαβάσει στο «Αρχαιολογία Online» στο άρθρο: Προϊστορικές τεχνικές και μέθοδοι κατεργασίας του λίθου (Μέρος A´)

Παρουσίαση της Ελληνικής μετάφρασης του βιβλίου 'Αρχαία Ικαρία2) Για την αρχαία ιστορία και αρχαιολογία της Ικαρίας βλέπε το βιβλίο «Αρχαία Ικαρία» του καθηγητή Α. Παπαλά.

 
.

.
Advertisements

Wind-bound in Nicaria, circa 1740


.
 Old stone shelter near Langada in Ikaria
.
Hello readers!
I don’t expect this long article to become too popular. It’s just that several modern-day Ikarians show a lot of interest in knowing as much as they can about the more recent history of the island and they are usually very disappointed. Compared with other islands of the Aegean Sea, there is so little to say about Ikaria! No glorious battles, no illustrious rulers, no forts and fleets, no trading towns, no towers, cathedrals and famous monasteries; only mossy stonewalls and old thrifty houses scattered in the ravines, the valleys and the forests in the hills.
Εxcept one Greek Orthodox clergyman in the 17th century, no other educated person from East or West felt the urge to visit the island and write an account. If I’m not mistaken, the first book about the history of Ikaria appeared in the middle of the 20th century. Until then, there was no big narrative but only countless little stories told by the fireplace; persistent little stories which by force of repetition, became local legends; local legends some of which today, by force of time and culture gap, may sound like wild fairy tales.

Imaginary depiction of Charles Perry's ship wind-bound under Cape Papas in Ikaria
Neverthelss, there were some short descriptions of the life in the island during the Obscurity («Αφάνεια») as we like to call in Ikaria the first hard centuries of the Ottoman occupation. These were written by the very few European travelers who touched at our rough, inhospitable shores, often by chance or accident. In Pr A.J. Papalas’ book «Ancient Icaria» I found a reference to one of these documents, which, although brief and trivial, capticated my imagination. It is by Charles Perry, a wealthy medical doctor from England who travelled in the Levant from 1739 to 1742. After visiting Egypt, Perry sailed from Alexandria to Athens. On his way across the Aegean he visited and described the islands of Cos and Patmos. But after that island, as he was heading for Mykonos, his ship was caught in a storm and was forced to drop anchor in Ikaria.

Old settlement in Karkinagri Ikaria I liked Perry’s account. Reading his one and a half page about his accidental visit to Ikaria, I felt the genuine puzzlement of a man of the Century of Lights for the unwelcoming, extremely mountainous environment of the island and his also genuine astonishment (and contempt) for the attitude and the way of life of its inhabitants. But, most of all, I liked his account for a more personal reason: through the eyes of the good old British doctor, I saw some places of western Ikaria which I know very well, such as Karkinagri, Agios Isidoros and Langada, looking as uncanny and wild, as if we were talking about a remote, unfriendly rock in the middle of the South Pacific!
I found that very exciting! In my mind it fitted in with the other tales of my island and their mixture generated cores for several imaginary storylines! Maybe some day I’ll sit down Drawing of Imaginary Ikarians fiesting in the 18th century and write a similar story, this time not from the side of an enlightened European physician, probably wearing a powdered wig, but from the side of the «wretched, almost naked and savage» Ikarians!

😌
 ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴

Wind-bound in Nicaria, p.484 «We spent three days in Patmos, not disagreeably; and the fourth in the morning we set sail for Myconos; but the wind, which was otherwise pretty favorable, grew slack, next to a calm; so that it was with much-ado, with what wind we had, and the help of our oars, that we reached the west end of Nicaria in two days. We much lamented our hard fate, that we should thus long want a wind at such a favourable (for it) crisis of the year, it being near the Autumnal Equinox.
However, that night, about an hour after sunset, even whilst we were reproaching the malice of our stars, a fine gale sprang up. We failed not to embrace it immediately, and we went driving on, Jehu-like, with our sails full of wind and our hearts full of joy: But alas! How frail and transitory are human hopes and happiness, especially upon the sea? Within an hour after, the wind turned against us, and blew a storm; so that we were forced to change our course, and to seek shelter under a rock at the west end of Nicaria, which we did not attain, however, without much difficulty and danger.»

Wind-bound in Nicaria, p.485 «Here we lay wind-bound four nights, and above three days; during which irksome interval we amused ourselves in the best manner we could with fishing: But after we had spent two days without other recreation than fishing, that sport grew dull and tedious; and whilst we were looking out for some sport and divertissement, kind Providence (of its grace and favour) sent us the glad tidings that about a mile off, on the side of a high rocky mountain, there was a spring of excellent water, which was resorted to by great number of partridges. Upon this intelligence, (which we got the third day of our detention there) we immediately got ready arms and ammunition of all sorts, as well for the belly as the barrel -such as bread, butter, cheese, salt, pepper, wine, glasses, etc. We marched on directly, (flushed with the hopes of new game) with uncommon ardour, or rather avidity; and we were well recompensed our pains; for we passed that day very agreeably.
The mountain (though in general very steep) admits a sort of level in that place; and the spring of water issues out of a rock, in a very convenient and delightful spot, where nature or chance has formed a sort of grot, large enough to receive and accommodate a dozen or 15 persons. This natural grot (if we may so call it) is covered over, and secured against the weather, by a large flat stone of about 24 feet in diameter: This rests upon and is supported by other stones on all sides, except to the eastward; where, being open, it presents to view a sort of alcove. Here we passed the whole day (which but for that retreat would have been tedious) very agreeably -reclining upon the bed of our grot, with the water trilling along close by us, whilst our partisans upon the hunt for partridges, wild goats, and the like, of which they brought us in good store.»

Wind-bound in Nicaria, p.486 «There are some few inhabitants on this island, but those almost naked and savage, seldom seeing or conversing with any of the human species, except those of their own isle. The second day after we put in there, we sent out some of the mariners a shooting for us, who pursuing their game to the north side of the mountain, met with some of the natives. These were so affrighted at sight of strangers, that they fled from them with precipitation; but our people calling after them, and telling them they had brought them bread and corn, they at last prevailed on them to stop, and come to a party with them. These poor wretches, being at length persuaded of our good intentions, came to see us aboard our vessel, and afterwards brought us good store of grapes and meat. We were really at a loss to guess where they found those things; for the whole island, so far as we could see of it, is the most miserable, barren rock that ever was seen.
The 4th day, towards noon, the wind changing in our favour, we set sail for Myconos, which is 40 miles distant from the westernmost point of Nicaria. This (as it is to be supposed) is a run of about 7 hours, with a good brisk gale…»

 ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴  ∴

Pages 484-486 from Charles Perry’s book, «A View of the Levant», which I have arbitrarily named «Wind bound in Nicaria», can be found in Google books

Modern books about the history of Ikaria:

Pr A.J.Papalas 'Ancient Icaria' on Amazon.com A presentation of the Greek translation of Pr A.J.Papalas 'Ancient Icaria' in my blog In my blog a rather personal and enthusiastic presentation of Pr A.J.Papalas 'Rebels and Radicals', a book about the history of Ikaria after 1670

Comments on this article are very welcome!
Ελενη

😌
.

.

I’m back & sea turtles! •·.·´¯`·.·•. •·.·´¯`·.·•☀


.

Sea Turtle, ancient Greek silver coin

.

.

Two days ago and I’m back in Ikaria and I am taking part in my own cleansing ritual as always In my blog: A pink woolen baby hood - Ενα ροζ μωρουδίστικο σκουφακι' early in the morning and after that I put something on and lie on the sand and I am tired and I drowse off and although it was cold earlier, now the sun rises higher and I wake up from the heat, and I think I’m dreaming baby sea turtle october ikaria 1‘cause next to my waist, and my left thigh small black creatures emerge from the sand hot babes and they look as if made of rubber and they are six or seven (maybe there were more while I was asleep) and they crawl and paddle towards the sea – because they are newly born baby sea turtles!!! baby sea turtle october ikaria 2
😊 😍
And I jump on my feet and one more baby crawls out of the sand from the spot where I had laid my head and I’m trying to reach my camera while I’n also trying to keep my pareo around my waist and the camera drops on the sand and I am wasting time to clean it and I think that I’m screaming -from baby sea turtle october ikaria 3 impatience, excitement and joy…
😖 😆 😄
And I open the lid of the lens and I finally take three good shots!!!
📷 😤
Bravo, chelonakia!
Bravo, baby sea-turtles!
Thanks for the short crazy momentmy shadow on the sand
I felt you were my own little brats!!!
👶

.

Now in case some of you thought I am some kind of animal enchanter ☺ – according to latest records, loggerhead sea turtles are not uncommon in the eastern Aegean islands, including Ikaria, and that in spite the fact that we don’t have many appropriate sandy beaches. Several friends have seen nests and even witnessed mothers laying eggs.

Sea turtles in the surf, from Nana to agrimi's article '∩oso ∩ια Vα?'Turtle tale, a set by angeloska on FlickrCaretta-caretta eggs in Syrtiko beach near Agios Kyrikos, a set by Giorgos Sourtis on FlickrERT: (article in Greek) 'Και οι καρέτα – καρέτα επισκέπτονται την Ικαρία'

But I think I was the first person on the island that baby Sea turtles in the Aegeansea turtles hatched and crawled out of the sand right under my body!
^^’

Ikaria 22/10/2016

Windbag of Aeolus


.

«Windbag of Aeolus»
«Ο Ασκός του Αιόλου»

.

.

About the documentary, in short

Director, journalist Nasim Alatras You cannot conceive the beauty or the ugliness of this world when you are observing it from a distance. You have to approach, dive into its depths and explore… It is only then that awareness and objectiveness are acquired.

Green growth was introduced to Greece round the early ‘80s, when E.U. directives applied to Greek Government energy policy led to the installation of the first wind farm. Since then the number of wind farms has been increasing at an immense rate. The incentive for this investigation was the observation of wind turbines being inconsiderately dispersed across invaluable regions of the mainland and the islands of Greece, in the name of clean, “green energy”.

The main objective of this documentary is to shed light on the environmental, financial and social consequences of this policy and the aftermath of the so-called “high priority” investments supported by huge subsidies.

Why?

Ikaria with towers and propellers While following this objective numerous questions were raised. Is this energy policy the essence of green growth and if so, could this be considered a truly sustainable form development?

When examining the environmental aspects, one could wonder about the following:

  • Which are the spatial criteria for selection of areas of installation?
  • Under what kind of environmental assessment sites like forests, conservation areas, sites near traditional settlements or historic sites are approved as suitable?
  • Why are those environmental assessments carried out mostly by private companies and not by scientists, and how are their results validated?
  • Which are, if there are any, the obligations of the wind farm owners considering the removal of the turbines and the restoration of the environment and who sees that it is actually carried out?
  • In other words, is this really a strategy or a predatory way of harnessing renewable energy sources? Could green energy under these circumstances ever be actually “green”?

profit Such an obvious lack of strategic planning raises more questions considering the financial aspects of the matter.

  • Whom do these “strategic investments” really serve?
  • Under what legislation is the constitutionally defined meaning of sustainability being annulled, when permits are being issued inconsiderately and subsidies are given out to one-person companies and affiliates of the same key companies in the energy field?
  • Why isn’t there any consideration whatsoever of the actual energy needs of the country?
  • Why aren’t those companies fined when they are not meeting their dept to land owners?
  • Or, why is the ownership status scouted?

Risks & Challenges

No to the giant wind turbine plant on mt Atheras Τhe strength, support and motivation for this 16-month journey of searching, filming and visiting the farthest corners of Greece came from the people of this land, people who have been conveniently silenced. This raises the biggest question of all:

  • Why are all the above taking place while communities around Greece are provided with no official information at all?
  • Why are the views of Municipalities totally disregarded in decision making? Why are their arguments, protests, petitions passed by?
  • Is this really where the birthplace of Democracy ended up to?

As a production team we decided 16 months ago to open the windbag of green growth in Greece and separate the lies from the truth. We did so being fully aware of the risks involved and while knowing well enough the power of the key players in the energy field in Greece…

source

—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—⊥—

Ο «Ασκός του Αιόλου» με λίγα λόγια

 

Director, journalist Nasim Alatras Δεν μπορείς να συλλάβεις την ομορφιά ή την ασχήμια αυτού του κόσμου όταν τον παρατηρείς από μακριά. Πρέπει να τον πλησιάσεις, να βουτήξεις μέσα και να τον εξερευνήσεις… Μόνο τότε αποκτάς πλήρη συναίσθηση και αντικειμενικότητα. Ο όρος και η πρακτική εφαρμογή της πράσινης ανάπτυξης εμφανίστηκαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’80, όταν η ενεργειακή πολιτική των Ελληνικών κυβερνήσεων, καθοδηγούμενη από τις Ευρωπαϊκές οδηγίες, συναίνεσε στη δημιουργία του πρώτου αιολικό πάρκου. Από τότε ο αριθμός τους αυξάνεται με φρενήρη ρυθμό. Η παρουσία πολυάριθμων ανεμογεννητριών που αλόγιστα φυτεύονται στο όνομα της «πράσινης ενέργειας» σε ανεκτίμητες περιοχές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας, αποτέλεσε το έναυσμα της έρευνάς μας. Ο κύριος στόχος του ντοκιμαντέρ είναι να φέρει στην επιφάνεια τις πραγματικές περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της εφαρμογής αυτής της πολιτικής και τις «παρενέργειες» τον αποκαλούμενων «στρατηγικών επενδύσεων» που επιδοτούνται αδρά.

Γιατί;

Ikaria with towers and propellers Ακολουθώντας το στόχο αυτό γεννήθηκαν πολυάριθμα ερωτήματα. Αυτή είναι τελικά η ουσία της πράσινης ανάπτυξης και αν ναι, υπό ποία έννοια χαρακτηρίζονται βιώσιμες οι εφαρμογές τέτοιων πρακτικών; Σε ότι αφορά το περιβάλλον ορισμένα μόνο από τα βασικά ερωτήματα  που προκύπτουν είναι τα εξής:

  • Ποια είναι επιτέλους τα χωροταξικά κριτήρια επιλογής των περιοχών εγκατάστασης;
  • Τι είδους και πόσης αξιοπιστίας περιβαλλοντικές μελέτες «επιστημονικά» συναινούν στην επιλογή δασών, προστατευόμενων περιοχών NATURA, σημείων σε απόσταση αναπνοής από παραδοσιακούς οικισμούς και κατοικημένες περιοχές ή ιστορικούς χώρους, ως περιοχών κατάλληλων για εγκατάσταση;
  • Γιατί αυτές οι περιβαλλοντικές μελέτες, που συνοδεύουν τις αιτήσεις αδειοδότησης, πραγματοποιούνται κυρίως από ιδιωτικές εταιρείες και όχι από το άρτια καταρτισμένο επιστημονικό προσωπικό των Πανεπιστημίων της χώρας και με ποιον τρόπο ή από ποιο φορέα ελέγχεται η αξιοπιστία των αποτελεσμάτων τους;
  • Ποιες είναι οι υποχρεώσεις των ιδιοκτητών αιολικών πάρκων σε σχέση με την απομάκρυνση των ανεμογεννητριών μετά το τέλος της λειτουργικής περιόδου τους και την αποκατάσταση του περιβάλλοντος;
  • Ποιος ελέγχει ότι εργασίες αποκατάστασης όντως πραγματοποιούνται;
  • Με άλλα λόγια, είναι αυτό στρατηγική και σχέδιο ανάπτυξης, ή απλά ένας ληστρικός τρόπος εκμετάλλευση κοινωνικών αγαθών όπως ο αέρας, το νερό και ο ήλιος;
  • Πως θα μπορούσε ποτέ η “πράσινη ενέργεια” να είναι υπό αυτές τις συνθήκες πραγματικά «πράσινη»;

profit Η προφανέστατη έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού λοιπόν, δεν μπορούσε παρά να γεννήσει ακόμα περισσότερα ερωτήματα, ειδικά σε σχέση με το οικονομικό καθεστώς που επικρατεί στις «επενδύσεις» αυτές.

  • Ποιόν εξυπηρετούν στην πραγματικότητα αυτές οι «στρατηγικές επενδύσεις»;
  • Υπό ποια νομοθεσία καταργείται στην ουσία η συνταγματικά κατοχυρωμένη έννοια της βιωσιμότητας με την αδιάκριτη έγκριση αδειών και την συνεχή παροχή επιδοτήσεων σε εταιρείες του ενός ατόμου, ή σε θυγατρικές των ίδιων βασικών παικτών στον τομέα της ενέργειας, εγχώριων και ξένων;
  • Γιατί παραβλέπονται και αποτελούν δευτερεύον κριτήριο οι πραγματικές ενεργειακές ανάγκες της χώρας;
  • Υπάρχει κάποιος μηχανισμός προστασίας των ιδιοκτητών γης όταν δεν λαμβάνουν τα συμφωνηθέντα από τις εταιρείες για την ενοικίαση της γης τους;
  • ‘Η, για ποιόν ακριβώς λόγο το ιδιοκτησιακό καθεστώς περιοχών απαξιώνεται και αλλάζει εν μια νυκτί;

Προκλήσεις

No to the giant wind turbine plant on mt Atheras Η  δύναμη για αυτό το 16μηνο ταξίδι μας προήλθε από τους ανθρώπους της χώρας αυτής που αποτέλεσαν και το ισχυρότερο κίνητρο, γιατί έχουν πολύ βολικά και επιμελέστατα αποσιωπηθεί. Και αυτή ακριβώς η παράμετρος γεννά το μεγαλύτερο ερώτημα από όλα:

  • Γιατί όλα τα παραπάνω συμβαίνουν ενώ οι Δήμοι και οι τοπικές κοινωνίες δεν λαμβάνουν απολύτως κανενός είδους επίσημη πληροφόρηση;
  • Γιατί οι απόψεις των Δημοτικών Συμβουλίων απαξιώνονται και παραβλέπονται κατά την λήψη των αποφάσεων;
  • Γιατί οι διαμαρτυρίες, οι φωνές των ανθρώπων αυτών αποσιωπούνται;
  • Εδώ κατέληξε τελικά η γενέτειρα της Δημοκρατίας;

Ως ομάδα παραγωγής αποφασίσαμε πριν 16 μήνες να ανοίξουμε τον Ασκό της πράσινης ανάπτυξης στην Ελλάδα και να ξεχωρίσουμε τα ψέματα από την αλήθεια. Το κάναμε έχοντας πλήρη συναίσθηση των κινδύνων που ελλοχεύουν και γνωρίζοντας πολύ καλά τη δύναμη των μεγάλων παικτών στον τομέα της ενέργειας στη χώρα…

source
.

____________________________________________________

.

 .Thursday December 1, 2016 - 10:37pm (EEST)


Cross blogging 1: Nana’s WP media


.
We ♥ Nana to agrimi's blog
.Katsika, from 'Four Seasons in Ikaria'

Happy Summer, my friends!


Google Image Search for 'egotoagrimi+files+wordpress'
It’s not the right time of the year to post long accounts. In the summer people usually browse magazines and look at pictures. So this article is about pictures, pictures of a special kind, older or newer attachements to my friend Nana’s blog posts, that may have passed unnoticed. The same as her blog as a whole, these pictures are not touristic neither do they aim to giving information about the island. All I may say about them is that they are thrilling and they have provided inspiration to a lot of viewers, and if I may say, a bit of motivation as well, and that not only concerning Ikaria but for all similar places of the world gifted with an exciting outdoors and a culture of freedom. Before I write a full blog review, I’ll stop and just say: it’s not pictures from my beloved Flickr that I look at when I am homesick for Ikaria. I look at these pictures. And when I have time, I click on the links and I also read the articles some of which go back to several years ago.
I encourage you to take the ride. It’s a wild ride, as wild and natural as our island. Sometimes the concept does not make sense, sometimes it does, sometimes there’s humor or doubt, puzzlement, even bewilderment. There is art and fun and yes, in some of them a visitor can find some tourist information too.
But this is not the point. The point is a strong, desicive and creative girl living and rambling in Ikaria and what she thinks about it all. Take a look yourselves and say if I am wrong.
.

Sending love to NanaSomeone just asked. Yes, of course there will be a second part and maybe more to come. Nana to agrimi’s media library from Ikaria is big!.

Sending love to my readers

.

__

dance-ikaria, from 'Η Ικαριώτικη Σούστα στον καιρό της Παγκοσμιοποίησης.' Konica Minolta Digital Camera 2, from 'Ο Αύγουστος του Αγριμιού'

Faragi mou, from 'OFF THE RECORD #1' blythe-spurge-s, from 'My Blythe Doll is in Ikaria' hornet-1s, from 'THREATS XVII (common)'

October Ikaria, from 'Some Ikaria sounds' xaplara, from 'Time for blackberries' gantia kouzinas, from 'Σαλεμένο Πατατάτο Σώζει Δάση'

The lake we built in Ikaria, from 'Φτιάχνοντας μια Λίμνη στο Φαράγγι (1)' Keep Ikaria free and clean, from 'Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι βιώσιμος τουρισμός και πλούτος για όλους' Secret beach, from 'Giving it all : Wild coves & beaches in southern Ikaria'

proespera-1, from 'Spiral Dance Super Version' Agrimi Sum, from 'Agrimi Sum' Old house countryside Ikaria, from 'Rediscover The Countryside'

These Mountains Are For Dancing, from 'Simply ♡ Ikarian' wildcamp3, from 'Mountain Camping Easter' We love Nas, from 'Simply Belgian'

Snake, from 'THREATS Χ – ΑΠΕΙΛΕΣ Χ' OPS Ikarias cleaning Myrsonas trail, from 'Said to be made by God' Ikaria 186, from 'Why can’t we do it in Ikaria?'

Pireus by Vangelis Rinas, from 'Μην κλαίτε! Δεν είναι ξερόβραχος!' Esor Rairb, from 'Not Briar Rose but Esor RairB' misikolaki Ikaria, from 'Το Μισοκωλάκι και άλλες τρομακτικές ιστορίες από την Ικαρία σε κόμικς'

Volunteers trails Ikaria, from 'Εθελοντική εργασία στην Ικαρία' Simply Mother, from 'Simply Mother' OPS Ikarias Google maps, from 'Hiking routes by OPS Ikarias in Google maps'

free in the mountains, from 'I am away for a little while' Savage Nan Ikaria 4, from 'Holes and Thorns' Pot Ikaria, from 'Έλλειψη Συγκέντρωσης'

Birgit&Angelos, from 'Τα σέβη μου σ’εκείνους που επιμένουν' img_5816, from 'ΚΥΚΛΟΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ 1'

free on the other side, from 'Break on through to the other side ☀ yeah !' tourist instructions ikaria august, from 'Ικαρία τον Αύγουστο – Οδηγίες Χρήσης'

frikia sta agka8ia Ikaria, from 'Διάλειμμα για Τζούρες Θυμάρι' love at the pool ikaria, from 'You have the right to remain silent' Ang & Nan, from 'Επιστροφή στον Λαγουδότοπο'

_

et cetera
et cetera

 

♥ ♥ ♥

 

_

__

.

What I blogged about in 2015


.
My blog posts about Ikaria in 2015
.hope for 2016

Happy New Year, my friends!


Google Image Search for Eleni's blog in 2015
The same as last year it’s again time to review for you my blog posts of 2015. I wasn’t counting but now I can see they were actually twelve, one for every month! If you are too lazy to scroll, you can just click on the image on the left and you will be directed to Google Image Search to see a gallery of random pics from my posts of 2016. But if you like things to come one after the other, go ahead and scroll below my gaping mouth 🙂 I have set my posts in order of appearance: a book, two maps, a guiding woman, a group of friends, a cook, a craftsman and a crazy girl, a food gathering man, a survival manual, yoga in the wild, hikers in the wild, my river and me, mushrooms, and finally, amazing landscapes in winter. I hope 2016 will be as rich with good subjects as 2015. I hope,..

My photos in FlickrI am in Ikaria now and it feels like in a lifeboat: heading for the unknown but safe and calm.

love

 

.
Presenting Ikaria Guidebook, an honest, careful and responsible piece of work based on long field research. The texts are to the point without unneeded literature and the maps are bold, nicely colored, clear and helpful. But the best thing about this Guidebook is the emphasis on hiking!

Ikaria Guidebook !!! 😎

.
Presenting the Google map of a circular hike in the Forest of Radi which lies between the village of Petropouli in Messaria and the village of Frantato in Perameria as created by the Mountain Climbing and Hiking Club of Ikaria and the Google map of several hikes in Ikaria, especially the one in Chalares canyon, created by our Czech friend Zdeněk who visited our island with his girlfriend Petra.

Two big hikes Google mapped! ^^’

.
Presenting our friend Xenia and her work as bee-keeper and mountain tour guide in Ikaria

Xenia, the Ikarian mountain guide ❤

.
My friends Angelos, Xenia, Lefteris, Lina and Giorgos, all of them well-educated and experienced local guides, joined their forces and formed a collective. They are opening an agency of mountain tour guiding in Armenistis, the main tourist town of Ikaria.

KANGA! ツ ツ ツ ツ ツ ⭐

.
Presenting three irrelevent events which happened at the same time: 1) Jamie Oliver's visit, 2) Beautiful polished and painted pebbles on sale, and ... 3) Girls who do headstands in wild places!

food, pebbles and headstands 😉

.
Presenting a translated interview with Lefteris who, besides being a partner in KANGA, is a modern food gatherer, specializing in samphire. He has been gathering this tasty and nutritious wild plant which is very abundant at the rocky shores of Ikaria, since he moved to the island nine years ago.

Gathering samphire at the brink of the waves ^^’

.
Presenting a translation of a groundbreaking article issued by the local municipal party 'ASPI' pointing out the the basic facts and oddities a young visitor should know about our strange island during the high tourist season. Excellent!

Ikaria in August – Instructions for Use 😎

.
A new tradition is born! Yoga and other health and fitness exercises on the mountains and beaches of Ikaria!

These Mountains are for Yoga! 🙂

.
One more post on my favorite subject of dramatic Ikarian landscapes. This time there are tiny people in them too!

Large views – Small people ⭐

.
Flashback to 2003 when we discovered Chalares canyon in Ikaria. What happened then and what happened afterwards.

≅ river 2003 ≅ ❤

.
Presenting a group hike with the Hiking Club of Ikaria inside a wooded mountain ravine, looking for mushrooms and learning their names, getting to know their qualities and the big part they play in the eco-system. I am sharing this post because, like many Ikarians, I love mushrooms.

Mushrooms! 😀

.
My friend Angelos contributes to my blog with a great article presenting 36 amazing black and white photos taken in the rocky landscapes of Pezi by an American writer and photographer during the winter.

Thick with the eerie awe of the uncanny 😮

.
.
Tuesday, January 12, 2016
.
.

Mushrooms!



Hello friends! 🙂 🙂 🙂
This is a reblog from the OPS Ikarias blog about their recent
 
Parasol mushroom (Lepiota proсеrа)a guided group hike inside a wooded mountain ravine, looking for mushrooms and learning their names, getting to know their qualities and the big part they play in the eco-system. I am sharing this post because, like many Ikarians, I love mushrooms. I like to look for them, I like to pick them, to eat them, to talk about them, to take pictures of them -like for example, that unforgettable x-large «Parasol mushroom» (lat. «Lepiota proсеrа») from 2005 which I have picked as an introductory image. My dear readers, through the following set of pictures I hope that you will get a bit of the taste, if not of mushrooms themselves, of the magical places where mushrooms like to grow, a bit of the taste of the well-known, yet always unexplored, natural places of my island. Enjoy! ^^’
.
All pictures open in the source. Move over your mouse to read titles and descrpitions.
Mountain Climbing and Hiking Club of Ikaria
© all rights reserved

 

Amanita vaginata The woods and the river inside the ravine of Myrsonas in Ikaria Large old terraces as we go deeper and deeper in the ravine It's a fine sunny morning in Vathes, Rahes Ikaria

 

Lepista nuda Scleroderma polyrhizum Amanita sp. Hard to identify. Probably Lycoperdon (L. pyriforme) Mother and daughter examining the harvest The teacher is waiting for the students with a mushroom in his hand Laccaria laccata Amanita phalloides - Deadly! Laccaria laccata Marianna, one of the two photographers of the group Rotten and unidentifiable The pine forest on the banks of Myrsonas Crossing the stream of the river Detail of the stonewall inside an old house inside a 'lost village' the teacher is giving a lecture about mushroomsthe inside of an old house inside the 'lost village'Maya, the youngest member of the Club
Tricholoma acerbum - not edible Mushrooms inside the basket: Lepista nuda, Lepista flacida, Lactarius sanguifluus, L. deliciosus, Tricholoma caligatum. Leccnellum lepidum, Suillus collinitus, Suillus bellinii, Cantharellus cibarius, Agaricus sp. Russula delica the 'square' of the 'lost village' in the mountains tiny barn to keep a goat

 

Our baskets, bags and gear on the old stone where the people of the 'lost village' used to crush olives for their oil The teacher and the group talking about old things, nature and... mushrooms! one more of the houses of the 'lost village' in the mountains the place inside the old house where they grinded grain to make bread
One more of the old houses under ancient holm oaks ruins of ancient beehives made of clay The dogs are looking for mushrooms too! The teacher explains something about a mushroom

 

Difficult to identify Russula sp. Amanita Pantherina - Toxic, deadly! Gymnopilus junonius The teacher is taking down notes about a mushroom Teacher and children happy on the way back

Now watch the photos in slideshow!
That’s all from me!

Note: If you like to get in touch with the OPS Ikarians, besides  their blog,
you may join the following facebook groups
:

animated mushroom


~ ❤ ~